EP.8 แค่ลองจูบ (1)

“หนูไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ”

อยู่ดีๆ เจ้าตัวเล็กก็พูดขึ้นมาระหว่างกูชงเหล้าให้ตัวเองเพราะไม่มีรุ่นพี่คนไหนกล้าชงให้ ส่วนข้างหน้าน้องมนต์มีแต่แก้วเหล้าแก้วค็อกเทลเต็มไปหมด สงสัยพวกผู้ชายพยายามยัดเยียดให้แดกเพราะน้องช่างน่ารักขยี้ใจ แต่เธอไม่แตะสักแก้ว

กูแอบยิ้มเพราะรู้สึกดีที่เธอไม่กิน แล้วทำหน้านิ่งกลบเกลื่อนเมื่อเธอเหล่มอง

“เหรอ” กูพูดแบบเซ่อๆ แล้วกระดกเหล้าลงคอ น้องมนต์ที่มองไปทางอื่นอมลมเข้าปากจนแก้มป่อง ก่อนที่จะหันมาค้อนกูด้วยสายตา

“พูดว่าเหรอคืออะไรเหรอคะ ไม่เชื่อใช่มั้ยคะ” เธอพูดเสียงแหลมขึ้นจมูก กูที่เริ่มกรึ่มๆ มองหน้าจิ้มลิ้มที่ฉายแววโกรธอะไรไม่ทราบเพลินตามากไม่ยอมตอบอะไร จนเธอกอดอกแบบเก้ๆ กังๆ “ทำสายตาแบบนั้นหมายความว่ายังไงคะ นะ... หนูไม่ชอบนะ”

ขนาดโกรธเสียงยังสั่นเพราะกลัวกู น่ารักดีเนอะ

“ผมก็ไม่ได้ว่าว่าน้องมนต์เป็นเด็กนี่ครับ” กูพูดไปตรงๆ แล้วใช้นิ้วชี้วนเหล้าในแก้ว “น้องมนต์โตขึ้นเยอะกว่าตอนนั้น ทั้งขนาดตัว และขนาด...”

กูหุบปากทันทีเพราะจะเผลอพูดว่าขนาดหน้าอก เชี่ย พูดมากไป

“ขนาดอะไรอีกคะ?” เธอหันขวับมาจ้องตากูที่เริ่มอึกอัก

“ผมหมายถึง” กูพยายามเบี่ยงเบนประเด็นลามกที่กำลังถูกพูดถึง เดี๋ยวน้องจะยิ่งเกลียดกูมากไปกว่าตอนนั้น “พี่ว่าขนาดก้นพี่เนยดูโตขึ้นดี”

แต่ดันหลุดประเด็นหนัก จนน้องมนต์เผยอปากค้าง

โอเค

ซวยของจริง

“... หนูสอนแล้วไงคะว่าอย่าใช้คำพูดที่ดูหยาบคาย” เธอพูดเสียงเบาลง แต่ในน้ำเสียงมีความขุ่นๆ ซ่อนอยู่ กูมองไปทางเธอพร้อมเหงื่อที่ผุดขึ้นตามกรอบหน้า ถ้าไม่บอกว่าเธอแค่รู้สึกเห็นใจที่กูเคยติดคุกแล้วชีวิตพังเพราะความคะนอง กูจะคิดว่าเธอหวงที่กูพูดถึงก้นพี่เนยละนะ “ยิ่งกับผู้หญิงยิ่งไม่ควรเลยนะคะ”

“ขอโทษครับ” กูน้อมรับผิดโดยดี

“พี่ขวดชอบพี่เนย ทำไมไม่ไปอยู่ใกล้ๆ พี่เนยล่ะคะ” แต่เหมือนเธอจะไม่ได้ฟังคำที่กูขอโทษไปเลย ร่างเล็กพูดแล้วกำมือที่วางบนหน้าตักแน่น “... มานั่งกับหนูทำไม”

“พี่ก็ต้องเป็นหูเป็นตาให้น้องมนต์แทนท่านนายกดิครับ” กูพยายามอ้างให้สถานการณ์มันดีขึ้น เพราะมองภาพไม่ออกว่าน้องมนต์จะหึงกูทำไม เธอไม่เคยชอบกูมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ออกจะกลัวกูด้วยซ้ำ

“หนูไม่ชอบค่ะ ที่พี่มาทำแบบนี้” เธอพูดออกมาตรงๆ และคราวนี้กูเหวอแดก “หนูโตแล้ว หนูดูแลตัวเองได้”

พูดแล้วก็คว้าค็อกเทลที่กูดูแล้วน่าจะโคตรแรงที่สุดในนั้น (ก็ทำงานในผับ) ขึ้นมากระดกลงคออย่างรวดเร็ว

กูเบิกตากว้าง ห้ามไม่ทัน เพราะนาทีต่อมาเธอก็กระแทกแก้วลงกับโต๊ะ แล้วจ้องหน้ากูเขม็ง

“น้องมนต์ครับ นั่นมัน”

“ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วนะคะ ที่เอาจูบแรกของหนูไป แล้วครั้งที่สองก็วันนั้น” เธอหน้าแดงก่ำตอนที่พูดเสียงดังขึ้นจนพอให้ทุกคนในโต๊ะรับน้องได้ยิน กูนั่งอึ้ง ก่อนที่ยัยตัวเล็กจะยืนขึ้นแล้วทำความพยายามที่จะปิดว่าเธอรู้จักกับกูทั้งหมดพังด้วยคำๆ เดียว

“...”

“ถ้าพี่ขวดทำไปโดยไม่รู้สึกอะไร ก็เลิกได้มั้ยคะ”

“...”

“หนูไม่เคยมีแฟน” เธอพูดแล้วหลับตาปี๋ กลั้นใจตะโกนออกมา “... หนูหวั่นไหวนะคะ!”

[จบพาร์ท : ตะขวด]

หนูเดินหนีออกมาจากตรงนั้นโดยบอกพี่ขวดและทุกคนว่าจะไปเข้าห้องน้ำ

ทันทีที่เข้าไปในห้องน้ำหญิง หนูเซเหมือนจะล้มเพราะมึนหัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์จนต้องคว้าอ้างล้างหน้าไว้ ค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วสบตาตัวเองที่หน้าแดงซ่านจากภายในกระจก

... หนูเมาแล้วล่ะ

หนูกล้าพูดอะไรแบบนั้นออกไปเพราะหนูเมาแล้วด้วย มึนหัวแถมที่คอก็รู้สึกร้อนๆ หัวใจหนูเต้นโครมคราม หลังจากบอกว่าหนูหวั่นไหวกับพี่ขวดเพราะเคยเสียจูบแรกให้เขา มันน่าอายที่ตอนนั้นพี่ขวดรู้ว่าหนูชื้นๆ ตรงกางเกงด้วย

หนูเอามือมาปิดหน้าที่ร้อนจัดของตัวเอง รู้สึกได้ว่าตัวเองพูดผิด ถ้านับจากตอนนั้น หนูจูบกับพี่ขวดมามากกว่าสองครั้งแล้วต่างหาก

หนูรู้ว่าเพราะหนูไม่เคยเรื่องพวกนี้มันเลยค่อนข้างจะตื่นตัวและหวั่นไหวง่ายกับคนที่เป็นครั้งแรกของหนูแถมยังเป็นเพศตรงข้ามด้วย แต่หนูก็หาเหตุผลไม่ได้ว่าทำไมหนูถึงหวั่นไหวกับคนที่เคยรังแกหนูมาก่อนเหมือนกัน

จริงๆ หนูควรจะเกลียดเขาด้วยซ้ำ

เพราะในห้องน้ำหญิงไม่ค่อยมีใคร หนูเลยค่อยๆ เปิดประตูห้องน้ำแล้วกำลังจะเข้าไปทำธุระส่วนตัว แต่ดูเหมือนว่าคนที่เมามากกว่าหนูจะเปิดประตูห้องน้ำหญิงเข้ามา แล้วปิดประตูตอนที่หนูเหลียวกลับไปมอง

หนูตกใจที่เห็นว่าเป็นพี่ขวด ร่างสูงใหญ่ของเขาเดินปิดหน้าตัวเองแล้วมาล้างมือหน้ากระจก สาดน้ำเข้าหน้าตัวเอง ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมาส่องกระจกทั้งที่หน้ายังเปียกๆ แล้วก็เห็นหนูที่ยืนแข็งค้างไม่กล้าเข้าไป

ร่างสูงเบิกตากว้าง ในขณะที่หนูจะหลับตาปี๋แล้วรีบเข้าไปในห้อง

แต่ยังไม่ทันที่จะได้ปิดประตู

หมับ

พี่ขวดคว้าบานประตูไว้ด้วยมือข้างเดียว เขาบังคับจนหนูสู้แรงไม่ได้ ร่างสูงเปิดมันออกและรีบปิด แทรกตัวใหญ่โตเข้ามายืนตรงหน้าหนูภายในห้องน้ำห้องหนึ่ง เราเผชิญหน้ากันจนเห็นได้ถึงเหงื่อเม็ดเล็กๆ หลายหยดบนใบหน้าพี่ขวด

“พะ พี่ขวด” เรายืนจ้องหน้ากันอยู่แบบนั้นในความเงียบและความอึดอัด จนหนูเลือกที่จะหลบสายตาเขา “... นี่มันห้องน้ำหญิงนะคะ”

“ผมไม่สน” เขาตอบกลับมาเสียงกร้าว หนูสะดุ้งโหยง พอหันกลับมาอีกทีก็เห็นว่าพี่ขวดกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อกใหญ่ หนูเห็นลูกกระเดือกของเขาขึ้นลงจากการกลืนน้ำลาย แค่นี้ก็คงพอรู้ได้แล้วว่าเราใกล้กันมากขนาดไหน

เขาคว้าปลายคางหนูด้วยมือหนาที่สั่นนิดๆ เชิดคางหนูให้หันมาเงยหน้าสบตากับเขา หน้าพี่ขวดแดงก่ำจนเห็นได้ชัด เขาขยับปากพูดช้าๆ ชัดๆ

“...”

“ขอพี่จูบ... ได้มั้ย”

หนูหน้าแดงมากกว่าเดิม กลั้นใจสบตาเขา เห็นว่าพี่ขวดก็เม้มริมฝีปากแน่นเหมือนกัน ใจของเราสองคนเต้นหนักจนหนูได้ยินและสับสนว่าตกลงนี่มันเสียงหัวใจของใครกันแน่นะ

หนูเผลอเม้มริมฝีปากตามเขา พี่ขวดจ้องปากหนูตาไม่กระพริบ นั่นทำให้หนูต้องรีบตอบกลับไปว่า

“... หนูก็ไม่รู้”

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” เขาตอบกลับมาด้วยคำตอบเดียวกัน “ผมคิดว่าไม่ควรล้ำเส้น แต่ผมทนไม่ไหวแล้ว”

“...”

“ผมเมามาก และผมก็...” หนูกลืนน้ำลายน้อยๆ ลงคอ พี่ขวดมองตามอีกแล้ว เขาเริ่มเปลี่ยนมือไปกุมใบหน้าของหนู แล้วขยับเข้ามาช้าๆ

ตึกตัก ตึกตัก

ใจหนูเต้นแรง แรงมากที่สุดตั้งแต่ที่เคยเต้นมา หนูไม่ได้กลัว แต่เพราะฤทธิ์เมาของเจ้าแก้วน้ำใบนั้น ทำให้หนูหลับตาแน่น แล้วสัมผัสได้ถึงกลีบปากที่แห้งขาดการดูแลของผู้ชายที่แนบลงมา

ตัวหนูชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเมื่อพี่ขวดพยายามเลียรอบริมฝีปากหนูเพื่อเปิดปากหนูออก หนูพยายามอ้าปากออกน้อยๆ ด้วยความมึนงง ร่างสูงแทรกลิ้นร้อนๆ เข้ามาแล้วแลกลมหายใจกับหนูเหมือนเคยทำมาก่อน

ลมหายใจที่แทรกมาด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ของเราทั้งคู่สอดประสานกัน หนูรู้สึกเหมือนตัวเองอ่อนแรงจนต้องคว้าเสื้อของพี่ขวดเอาไว้ เขารั้งเอวบางๆ ของหนูเข้ามาจนชิดกันทุกสัดส่วน พี่ขวดตักตวงความหอมหวานจากปากของหนู

จนเขาผละออกมา มีน้ำลายสองเส้นจางๆ ยืดออกมาระหว่างริมฝีปากของเราทั้งคู่

หนูเห็นเขาเลียริมฝีปากรับน้ำลายของหนูเข้าไป หนูหน้าแดงก่ำกว่าเดิมอีก ซุกหน้าลงกับอกเขา ใบหูแนบลงกับอกข้างซ้ายของเขา ได้กลิ่นบุหรี่จางๆ และเสียงหัวใจที่เต้นแรงของพี่ขวด

พี่ขวดกอดหนูแน่น เขาคงเมามากแล้วล่ะ หนูเองก็เมาเหมือนกัน

“... ขอโทษจริงๆ” เขากระซิบข้างหูเสียงหนัก ในหัวหนูเบาโหวง ขาวโพลน อธิบายไม่ถูกเลยค่ะ แต่ขาสั่นจนเหมือนจะล้มแล้วจริงๆ

“ยะ อย่าให้คุณลุงรู้นะคะ” หนูกระซิบกลับ เขายิ่งกอดหนูแน่นกว่าเดิม

“ครับ”