EP.7 ขอปกป้อง (2)

[พาร์ท : ตะขวด]

‘ขึ้น-มา-หา-หนู-ที่-ห้อง-ด้วย-นะ-คะ’

ใจกูเต้นหนักหน่วงเป็นจังหวะเรกเก้ตอนจับใจความที่น้องมนต์พูดแบบไม่มีเสียงได้จากปากเธอตอนนั้น เป็นคำว่า มาหาหนูที่ห้องด้วยนะคะ หัวใจทำงานหนักจนรู้สึกเหมือนจะตายตอนที่ร่างเล็กหมุนตัววิ่งตึงตังขึ้นบันไดไม้สักไปเหมือนอาย

อย่าว่าแต่เธอที่อายเลย ดูแบบนี้กูก็เขินเป็นเหมือนกัน

อะไรวะ ไอ้คำพูดเชิญชวนกูแบบนั้นอ่ะ อยากโดนขยี้เหรอ มารุกพี่แบบนี้ระวังกับดักมาโซคิสต์ทางเซ็กซ์มันจะทำงานโดยไม่รู้ตัว

“เมื่อกี้ได้ยินเสียงอะไรรึเปล่า? เหมือนหนูมนต์จะลงมาข้างล่างนะ” เสียงของท่านณรงค์ดังขึ้นตรงหน้า กูหลุดจากภวังค์โรคจิต รู้ได้ในทันทีว่าแม่งคงหมายถึงเสียงวิ่งขึ้นบันไดของเจ้าตัวเล็ก กูฉีกยิ้มแห้งออกมา

“ไม่ได้ยินครับ” พูดพร้อมหยัดตัวลุกขึ้นยืนแบบเก้ๆ กังๆ “ผมต้องกลับแล้ว ลาเลยนะครับท่าน”

แค่พูดคงไม่พอว่ากำลังจะไปจริง กูยกมือไหว้แล้วเดินก้าวยาวๆ ออกไปทางหลังห้องโถงท่ามกลางสายตาแปลกใจของท่านนายก ซ่อนตัวอยู่ใต้บันไดจนกระทั่งพี่อดิพาลุงณรงค์ออกไปจากบ้านหลังใหญ่ ได้ยินลางๆ ว่าท่านมีนัดตรวจพื้นที่แถวๆ นั้น

จะให้ใครรู้ไม่ได้ว่ากูคิดอุตริจะขึ้นไปอยู่ในห้องกับหลานนายกสองต่อสอง

กูพ่นลมหายใจ ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำเหี้ยอะไรอยู่ตอนนี้ มาแอบลุงเธอแบบนี้ดูดีๆ เหมือนโจรเลยว่ะ กูเลยออกจากที่ซ่อน แล้วเดินขึ้นบันไดตามไป

ตอนยืนอยู่หน้าห้องน้องมนต์ กูรู้สึกเหมือนหายใจไม่ค่อยออก ถึงกูจะแอบชอบเธอ ถึงเธอจะเป็นรักแรก แต่กูก็ไม่อยากให้ครั้งแรกเป็นอะไรที่กูพลาดไปเอง

ถ้ากูจะเปลี่ยนตัวเองให้เธอมารัก คงต้องเท่กว่านี้ก่อน

คิดแล้วก็จัดท่าตัวเอง กูท้าวเอวข้างนึงแบบแมนๆ ถองศอกพิงขอบประตูแล้วคิดคำพูดทักทายในใจตอนที่กลั้นใจเคาะประตูเสียงดัง

เสียงฝีเท้าเล็กๆ เดินมาหยุดหน้าประตู เหงื่อกูผุดขึ้นตามกรอบหน้าตอนที่เต๊ะท่า ก่อนที่ประตูจะเปิดออกมาพร้อมกับดวงหน้ามนที่ทำหน้าตื่นทันทีที่เห็นท่าทางหน้าประตูของกู

กูฉีกยิ้ม ยักคิ้วให้เธอข้างเดียว เสยหัวทรงโล้นที่ไม่มีอยู่จริงนิดหน่อย แล้วแม่งก็หลุดออกไปว่า

“คุณหนูเรียกผมมาทำไมเหรอครับ?”

คุณหนู? เหี้ยไรของมึงเนี่ยไอ้ขวด

หัวใจแทบระเบิดไอ้สัส

“น้องเรียกผมมาทำไมเหรอครับ”

สุดท้ายไอ้ท่าทางเท่ๆ เจ๋งๆ ที่ว่าแม่งก็แค่ความมั่นใจผิดๆ ที่กูคิดไปเอง กูยืนกระดิกตีนอยู่หน้าประตูไม่กล้าเดินเข้าไปมากกว่านี้ เพราะนี่มันคือห้องของผู้หญิงแถมเป็นผู้หญิงแบบน้อง กลิ่นหอมของแป้งเด็กเตะจมูก แบบว่าห้องโคตรมุ้งมิ้ง น่ารักเหมือนเจ้าของ แถมกลิ่นก็โคตร...

หอมอ่ะ แบบหอมนม

เวร คิดเหี้ยไรอยู่วะ

“คือหนู...” เธอที่นั่งอยู่บนเตียงในชุดกระโปรงขาว ยี่ห้อน่าจะแพงเพราะเธอคือหลานสาวแท้ๆ ของนายกจังหวัด น้องมนต์เงยหน้าขึ้นมองกูท่าทางอายๆ แล้วท่าทางนั่งพับเพียบบนเตียงสีชมพูแบบไม่ไว้ตัวก็โคตรยั่วจนแบบ “คือ... หนูอยากสอนพี่ขวดใช้ชีวิตร่วมกับคนในคณะวิศวกรรมค่ะ”

“ห้ะ”

อะไรวะ นึกว่าจะ...

“ก็พี่ขวดหน้าดุจะตายนี่คะ” เธอทำเสียงงุ้งงิ้ง ก่อนที่ประโยคท้ายจะทำเสียงค่อยลง “... ถ้าหนูไม่สอนวิธีการอยู่ร่วมกับคนอื่น คงไม่พ้นต้องกลายเป็นคนไม่มีเพื่อน มีแต่ศัตรูเหมือนตอนนั้นแน่เลยค่ะ”

เออ เค

กูมันหน้าดุแถมดูไม่มีอัธยาศัยที่ดีเองอ่ะ

“แต่ตอนนั้นผมก็มีเพื่อน มีลูกน้องนะครับ” กูพูดแล้วกอดอก น้องมนต์ทำหน้ายู่ เชี่ย ใจเต้นเลยไอ้เหี้ยเมื่อกี้ หน้าแบบนั้นมันอะไรวะ

“แบบนั้นเขาไม่เรียกว่าเพื่อนหรอกนะคะ ดูจะเป็นกลุ่มแก๊งมากกว่า” ร่างเล็กพูดแล้วสั่นหน้า แต่จังหวะที่สั่นอ่ะ หน้าอกเล็กๆ เธอมันดันสั่นด้วย กูทนมองมันไม่ได้แล้วว้อย

“ก็ได้ๆ” สุดท้ายกูก็ต้องยอมแพ้กับท่าทางน่ารักขยี้ใจของเธอ “จะสอนอะไรก็สอนมาเลยครับ ผมจะพยายามจดจำและนำไปใช้”

“ดะ ดีมากเลยค่ะ” แม้ว่าเธอจะดูตกใจที่กูยอมจำนนง่ายๆ แต่ก็ยังคลี่ยิ้มออกมาแบบมีความสุข “งั้นเริ่มแรก...”

เธอคว้าสมุดสีฟ้าอ่อนออกมาจากตู้ กูที่นึกทึ่งว่าน้องจะดูจริงจังอะไรขนาดนี้ แล้วร่างเล็กก็เริ่มอ่านฉะฉาน

“...”

“เริ่มจากรอยยิ้มค่ะ รอยยิ้มที่ดูใจดีและเป็นมิตร” เธอพูดแล้วฉีกยิ้มยิงฟัน ยิ้มหวาน หวานปานน้ำผึ้งเดือนห้าเลยว่ะ “... แบบนี้”

“น่ารักครับ” กูพูดออกไปตรงๆ แล้วน้องก็เบิกตาโต กูเลยรีบแก้ตัวทันที “คือ ผมหมายถึง ถ้ายิ้มได้แบบน้อง คงดูน่ารักดี”

“อะ... ขอบคุณค่ะ” เธอก้มหน้างุด ท่าทางเขินแล้วหลบตากูแบบนั้นมันอะไรวะ “พี่ขวดก็ลองยิ้มบ้างนะคะ แบบเป็นมิตร”

“แบบนี้เหรอ” กูพูดแล้วฉีกยิ้มมุมปากแล้วเลิกคิ้วข้างนึง

“... แบบนั้นดูเหมือนนักเลงข้างถนนเลยค่ะ” เธอพูดแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ กูเลยฉีกยิ้มเห็นฟัน แต่แม่งคงดูเหมือนแสยะอ่ะ น้องมนต์เขาเลยแบบ “... เขี้ยวพี่ขวดน่ากลัวมากเลย”

“แล้วให้ทำไงอ่ะ” กูลูบท้ายทอยตัวเอง “ผมยิ้มได้แค่สองแบบนี้ ถ้ามากกว่านี้น้องต้องสอนแล้วครับ”

อย่างเช่นจูบ...

“แล้วหนูจะสอนยังไงคะ” เธอถามสวนกลับมา คราวนี้ก็เป็นกูอ่ะดิที่ไปไม่เป็น เพราะความคิดในหัวมันโคตรชั่วอ่ะ ไหนว่าจะไม่คุกคามน้องเหมือนเมื่อก่อนแล้วไงวะไอ้ขวด

“ช่างเหอะ” กูตอบปัด ลูบหัวตัวเองแรงๆ “เอาที่น้องถนัดละกัน ถ้าน้องอยากสอนผมขนาดนั้นอ่ะ”

เธอเอียงคอ ในขณะเดียวกันก็วางสมุดลงบนโต๊ะ กูที่หันหน้าไปทางอื่นก็ได้แต่ก่นด่าตัวเองในใจว่าทำไมวะ ทำไมต้องกลับมาคิดอะไรทำนองนี้ แต่พอรู้ตัวว่าชอบน้อง แล้วได้ใกล้กันสองต่อสองในจังหวะแบบนี้ กูก็ต้องคิดใช่ปะ ก็กูเป็นผู้ชายอ่ะ

หมับ

แต่แล้วกูก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงดึงตรงชายเสื้อ พอก้มหน้าลงมองก็เห็นว่าน้องมนต์กำลังฉุดเสื้อกูไว้ สีหน้าแดงซ่านของเธอติดอยู่ในหัวกู ใบหน้าที่เข้าใกล้เรื่อยๆ ทำเอากูต้องหลับตาแน่น ใจแม่งตุ้มๆ ต่อมๆ

เธอจะจูบกูเหรอวะ กลิ่นปากกูดีไหมตอนนี้ จะเหม็นบุหรี่ปะ เพิ่งดูดมาก่อนเจอท่านนายกด้วย

 “นะ น้องครับ ผมขอไปบ้วนปา... เฮ้ย เอ็บๆๆ” กูช็อกโลกเมื่อรู้สึกว่าจะให้เธอจูบปากกูที่เหม็นขี้บุหรี่แบบนี้ไม่ได้ แม่งต้องดีกว่าตอนนั้น กูที่อ้าปากจะขอเธอไปบ้วนปากด้วยลิสเตอรีนที่พกมาตลอดเผื่อมีเหตุต้องได้ใกล้ชิดน้องมนต์ กลับถูกเธอใช้นิ้วโป้งเล็กๆ สองข้างดึงขอบปากกูจนสุดกราม

“มะ... มาพูดแบบนี้ไม่ได้นะคะ” เธอเองก็คงรู้ตัวว่าทำไรลงไปกับคนที่ดูภายนอกโคตรดุแบบกู เธอเสียงสั่นแต่มือก็ยังฉีกปากกูอยู่นั่น “ถ้าพี่ขวดไม่มีแรงใจเรียนด้วยตัวเองแล้วมาบอกแบบนี้”

“...!”

“หนูจะดึงปากพี่ขวดจนปากฉีกเลยค่ะ”

ทำไงดีวะ

มุมดุๆ แบบนี้ก็เร้าใจดีเหมือนกัน