EP.9 เบาหวาน (3) จบตอน

ซ่า... ซ่า...

ฝนตกล่ะ

หนูมองออกไปนอกกระจก ก่อนที่จะแอบเหลียวหลังไปมองร่างสูงใหญ่ที่นั่งเอาศีรษะทรงสกินเฮดนั่นถูไถไปมากับเบาะรถด้านหลัง แอบยิ้มขำเมื่อเห็นว่าเขากรนออกมานิดหน่อยด้วย

แฟนใครนะ เวลาเมาแล้วตลกจังเลยค่ะ

“ผู้ชายคนนี้ดีแล้วเหรอครับ” แต่อยู่ๆ พี่อดิสรที่เฝ้ามอหนูเงียบๆ ก็โพล่งขึ้นมาจนหนูชะงักไป ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นไปมองเขา “มันไม่มีหัวนอนปลายเท้าในตอนนี้แล้ว พ่อก็เคยติดคุกเพราะขายยามาก่อน ถึงตอนนี้ครอบครัวจะค่อนข้างอยู่ดี แต่สมัยวัยรุ่นก็วีรกรรมเข้าออกโรงพักเอาเรื่องเหมือนกัน”

“...”

“มันทำงานกลางคืน เป็นผู้ชายที่ทำงานจัดหาเมียรองมาให้สามีลูกสาวท่านณรงค์” หนูนิ่งไป หันกลับไปมองพี่ขวดที่นั่งอ้าขาศีรษะโงนเงนไปมาด้วยความเมามาย “และมันก็เคยรังแกคุณหนูเมื่อตอนคุณหนูเรียนมัธยม”

“...”

“คุณหนูโอเคกับมันเหรอครับ”

“นะ... หนูก็ไม่รู้ความรู้สึกของตัวเองมากนักหรอกนะคะพี่อดิสร” หนูโพล่งขึ้นมาเสียงเครือ เพราะตัวเองก็รู้สึกกลัวในสถานะของพี่ขวดว่าคุณลุงจะไม่ยอมรับ และอีกอย่าง... หนูก็ไม่รู้ว่าเขาจริงจังกับหนูมากแค่ไหน หนูไม่รู้ว่าหนูชอบเขามากพอขนาดที่จะคบแต่กับเขาตลอดไปเรื่อยๆ มั้ย

หนูไม่รู้... ว่าเราทั้งสองคนที่นิสัยและความเป็นอยู่ต่างกันมาก จะสามารถเข้ากันได้มั้ย

“งั้นเหรอครับ” พี่อดิสรครางรับสั้นๆ “ยังไงนี่ก็คือความรักที่ฉาบฉวยอยู่ดี ตราบใดที่คุณหนูยังไม่แน่ใจ มันก็ไม่แน่ใจ”

“... หนูคงไม่ได้เป็นฝ่ายที่จะทิ้งพี่ขวดหรอกนะคะ” หนูพูดเสียงเบาลง เพราะกลัวว่าพี่ขวดจะได้ยินแล้วเขาจะนึกงอนอีก จากที่รับรู้ด้วยตัวเองเมื่อกี้ พี่ขวดน่ะง้อยากมากๆ เลยค่ะ

มันอาจจะเป็นเขาก็ได้นะ... ที่จะทิ้งหนูไปหาใครที่ดีกว่านี้

กึก!

แต่ระหว่างที่หนูกับพี่อดิสรกำลังคุยกัน อยู่ดีๆ รถที่เรานั่งก็หยุดเข้ากลางถนน เสียงแตรรถด้านหลังบีบไล่อย่างแรงเพราะคันที่เรานั่งหยุดเคลื่อนตัวโดยไม่มีสัญญาณส่งไปเลย หนูหันไปมองพี่อดิสรอย่างตกใจ แล้วก็เห็นว่าเขาเองก็มีทีท่าแปลกใจกับอาการของรถ

“รู้สึกว่าน้ำมันจะหมดนะครับคุณหนู” เขาพูดกับหนูตอนที่เปิดประตูออกไปพนมมือไหว้ขอโทษขอโพยรถด้านหลัง แต่ดูเหมือนพี่อดิสรจะยังไม่แน่ใจ เขาเปิดกระโปรงรถข้างหน้าดูด้วย

จังหวะนั้นหนูก็ได้ยินเสียงขยับตัวของคนที่นั่งอยู่ข้างหลังรถ เขาผุดลุกขึ้นมาคว้าแขนหนูจากเบาะรถด้านหลัง

ตัวหนูเซไป แล้วก็ชนเข้ากับหน้าของเขานิดหน่อยจนต้องรีบขยับตัวออกมาอย่างรวดเร็ว

“พะ... พี่ขวด?”

“ปลดเบลล์ แล้วรีบลงรถไปกับพี่” หนูเบิกตากว้างเมื่อเขาแทนตัวว่าพี่เป็นครั้งแรกหลังจากที่เราเจอกันอีกครั้ง

พี่ขวดเปิดประตูรถออกอย่างเบามือเหมือนกับโจรไม่มีผิด เขาเหลือบมองไปทางพี่อดิสรที่วุ่นอยู่กับเสียงแตรรถของรถด้านหลังและอาการของรถคันหรูอย่างเคร่งเครียด แล้วเปิดประตูให้หนูด้วย

“ปลดเบลล์ เร็ว” เขาออกปากบังคับหนูเป็นครั้งแรกด้วย หนูมือสั่นตอนที่พยายามจะปลดสายเข็มขัดนิรภัยออก ก่อนที่จะถูกเขาช้อนข้อพับขาขึ้นมาอุ้มทันที

“พะ พี่ขวด”

“ชู่ว” เขาทำเสียงให้หนูเงียบ และอาศัยช่วงชุลมุนของพี่อดิสรอุ้มหนูฝ่าสายฝนเข้ารถแท็กซี่ที่ขับสวนมาจากถนนอีกเลนส์ ในขณะที่พี่อดิสรจะรู้สึกตัว แล้วกำลังเดินมาทางนี้

ร่างสูงปิดประตู แล้วออกปากสั่งโชเฟอร์เสียงเข้ม

“หาโรงแรมแถวนี้ให้หน่อยนะลุง ขอแบบห้าดาวเลย”

“...!” หนูเบิกตากว้าง ก่อนที่จะรีบร่นตัวหนีเมื่อเขาขยับตัวเอาแขนใหญ่ๆ และตัวใหญ่ๆ มาอิงแอบแนบชิด กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวของเขาแรงมากๆ แถมตัวเขาก็เปียกด้วย “... ทำไมต้องเป็นโรงแรมล่ะคะ”

หนูถามออกไปโดยที่ยังไม่มั่นใจในตัวเขา แม้ว่ามันจะดูเดจาวูกับครั้งแรกที่เจอเขาในสมัยเรียน แต่ก็ต่างกันตรงที่ครั้งนี้ความหวาดกลัวของหนูที่มีต่อเขาลดลงไปมากเลย

“ผมมึนหัว” เขาพูดแล้วไถศีรษะเปียกๆ กับผมยาวๆ ของหนูโดยที่ไม่ยอมสัมผัสโดนตัวหนูตรงๆ “ผมเมามาก”

กลับมาพูดว่าผมอีกแล้ว

หนูแอบคิดแบบนั้นอย่างเสียดาย แต่ก็ต้องใจเต้นแรงขึ้นเมื่อเจอประโยคต่อมา

“...”

“และผมก็อยากอยู่กับน้อง... แค่สองคน”

... อยู่ในห้องกันสองต่อสองอีกแล้ว

หนูที่นั่งเกร็งตัวอยู่เหลือบไปมองร่างสูงใหญ่ที่นอนหงายท้องกรนครอกๆ สบายใจทันทีที่หัวถึงหมอน เขาคงเมามากจริงๆ แล้วก็คงไม่อยากกลับไปหาพี่อดิสรด้วย ขนาดไม่ยอมถอดเสื้อเปียกๆ ออกแล้วนอนหลับขนาดนี้

ตึกตัก ตึกตัก

หนูแอบจับอกข้างซ้ายของตัวเองที่เต้นตุบๆ อย่างตื่นเต้น กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องของโรงแรมที่พี่ขวดอ้างไว้ว่า ‘ห้าดาว’ อย่างประหม่า เป็นห้องที่กว้างมากๆ เลย แถมยังมีกระจกกับโต๊ะเครื่องแป้งสวยๆ เตียงก็เป็นเตียงคู่ แถมยัง...

เป็นรูปหัวใจด้วย

ตึกตัก ตึกตัก

หนูใจเต้นหนักกว่าเดิมเมื่อรู้สึกได้ว่า นี่หนูกำลังฝ่าฝืนกฎของคุณลุงอยู่นะ แถมยังหนีพี่อดิสรไปพร้อมกับพี่ขวดด้วย ทำแบบนี้แทบไม่ต่างกับการพยายามโดดเรียนตอนสมัยเรียนโดยที่หนูไม่เคยทำมาก่อนเลย

พี่ขวดนี่... ทำบ่อยใช่มั้ยคะเนี่ย

และพอหนูรู้สึกว่าถ้าไม่รับกลับไปอธิบายให้พี่อดิสรตรงๆ และกลับไปให้ทันก่อนเที่ยงคืน หนูคงจะไม่โดนคุณลุงดุที่ทำให้คุณลุงผิดหวังที่ทำตัวไม่ดี แถมยังจะไม่เป็นคนที่ทำให้พี่ขวดต้องโดนทำโทษตามมาด้วย

หนูรีบเขย่าตัวใหญ่ๆ ของพี่ขวดหนักๆ แบบที่หนูไม่เคยทำมาก่อน ตัวของเขาสั่นคลอน ในขณะที่จะย่นคิ้ว

“พะ พี่ขวด ตื่นเถอะค่ะ เราไม่มีเวลามาอยู่ด้วยกันนะคะ” หนูเขย่าเขาไปเรื่อยๆ พร้อมกับเอี้ยวตัวไปพูดใส่ใบหูของเขาช้าๆ ชัดๆ ด้วย “พี่-ขวด-คะ”

“...”

“พี่ขว... อะ!” แต่ยังไม่ทันที่จะปลุกเขาครั้งที่สามจนจบ ข้อมือหนูก็ถูกเหวี่ยงให้เป็นฝ่ายนอนลงไป กลายเป็นฝ่ายนอนอยู่ข้างล่าง ในขณะที่ด้านบนจะมีตัวใหญ่ๆ ของพี่ขวดทาบทับอยู่อย่างล่อแหลมมากๆ “พี่...”

“ผมมันเป็นคนกลางคืนใช่มั้ยครับ” แต่ไม่ทันที่หนูจะเรียกชื่อเขา พี่ขวดก็โพล่งขึ้นมา “ผมติดคุกใช่มั้ยครับ”

“...”

“ที่ผมบอกว่าชอบ ผมไม่เคยโกหกความรู้สึกตัวเองเหมือนน้องหรอกว่ะ” เขาตัดพ้อหนูออกมา แล้วหนูก็รู้ได้ในทันทีว่าเขาคงได้ยินเรื่องที่หนูคุยกับพี่อดิสรตอนที่อยู่ในรถแน่ๆ “ผมทำเพราะชอบจริงๆ แล้วก็ชอบมากด้วย”

“...”

“ถ้าไม่มั่นใจว่าชอบผม จะขัดขืนก็ได้นะน้องมนต์” เขากระซิบเสียงหนัก ตอนที่ไล้มือไปตามคอเล็กๆ ของหนู “ผมเมา ผมควบคุมตัวเองไม่ได้ซะด้วย”

“...”

“เวลาผมเมามากแล้วผมจะอยากรุก แต่ก็แค่กับคนที่ตัวเองชอบเท่านั้น”

“...”

“อย่าเข้าใจผิดเลยว่าผมจะเมาแล้วทำแบบนี้กับทุกคน” เขาพรั่งพรูมันออกมา เหมือนว่าเขาจะหยุดไว้ไม่อยู่จริงๆ หนูตัวสั่นเลยล่ะ แล้วยิ่งเขาไล้มือไปตามคางมนของหนู หนูก็ยิ่งตัวสั่นมากขึ้น

“... หนูกลัวนะคะ” หนูพูดออกมาเสียงเครือ เขาฉีกยิ้มออกมา แต่แววตากลับหวานหยดเยิ้ม

“ทำไมผมจะไม่รู้” เขาไล้มือขึ้นมาจนถึงริมฝีปากของหนูที่ไม่มีลิปสติกอยู่ “ผมก็กลัวเหมือนกัน นี่แม่งครั้งแรก”

“...”

“ผมชอบนะ เวลาที่น้องมนต์รุกผม” เขาพยายามดันนิ้วของเขาเข้าไปในปากของหนูนิดๆ “ที่ผมยังซิงอยู่ เพราะผมชอบโดนรุกมากๆ”

“...”

“พูดง่ายๆ ก็คือ” เขาดันนิ้วเข้าไปในปากหนูสำเร็จแล้ว แล้วเหมือนจะขยับนิ้วให้โดนลิ้นหนูที่เจือน้ำลาย “ผมเป็นพวกมาโซอะไรนั่น”

“... อื้อ”

“แต่ถึงน้องมนต์จะไม่อยากรุกผม ไม่อยากตามใจผมก็ตามเหอะ” เขาวนนิ้วในปากหนูจนพอใจ ก่อนที่จะผละนิ้วออกมาเลียน้ำลายของหนูที่เจืออยู่บนนิ้วชี้ของเขา “ผมก็ชอบมากอยู่ดีว่ะ”

“แฮ่ก... พี่ขวด” ทำไมอยู่ดีๆ หนูถึงรู้สึกร้อนขึ้นมาขนาดนี้นะ หนูรู้สึกร้อนรุ่ม แล้วก็รู้สึกเหมือนถูกช่วงชิงอากาศออกไปทีละน้อย มันร้อนจนหนูคิดอะไรไม่ออกนอกจากชื่อของเขา “... พี่ขวด”

“ครับ” เขาครางรับเสียงแหบต่ำ ในขณะที่จะปลดกระดุมเสื้อหนูออกทีละเม็ด หนูหลับตาแน่น หน้าร้อนจัดจนรู้สึกชาไปหมดทั้งตัว จนกระทั่งเขาปลดกระดุมเม็ดสุดท้าย หนูกลับยิ่งรู้สึกร้อนกว่าเดิม

“ทำไม” หนูครางออกมาตอนที่เขาไล้มือไปตามหน้าท้องเปลือยเปล่า “ทะ... ทำไมหนูร้อนจัง”

“เพราะหนูชอบที่ผมทำแบบนี้ไง” เขาแทนตัวหนูว่า ‘หนู’ ด้วยนะคะ นั่นยิ่งทำให้หนูร้อน เมื่อเขาเลื่อนมือมาขย้ำหน้าอกน้อยๆ ที่มีเพียงแค่ชั้นในสีฟ้าปิดไว้

“อื้อ... หนูเจ็บ” เสียงของหนูที่เปล่งออกไปมันน่าอายมากเลย และมันก็ยิ่งน่าอายจนหนูต้องยกมือขึ้นมาปิดตาตัวเอง เมื่อพี่ขวดถลกชั้นในหนูขึ้นเหนืออก

นะ... หน้าอกของหนู หะ... หัวนมด้วย มันถูกเห็นแล้ว

“ผมดูดได้มั้ย”

เขาถาม แต่ไม่รอให้หนูตอบ พี่ขวดก็โน้มหน้าลงไปดูดเลียยอดอกสีชมพูหวานจนเปียกชุ่ม เขาเลียวนไปรอบๆ และถูริมฝีปากกับเนินเนื้อหน้าอกหนูอย่างชำนาญ หนูแอ่นอกขึ้น ครางเสียงอ่อนเมื่อเขาดูดดึงอย่างร้อนแรง

“อะ พี่ขวด” หนูเรียกแต่ชื่อเขา ตัวกระตุกเมื่อพี่ขวดดูดเม้มไปตามไหปลาร้า ไล้ริมฝีปากจนเปียกไปทั่ว แล้วบดจูบหนูอย่างดูดดื่ม

หนูตาลายไปหมดเลย กลิ่นเหล้ากับกลิ่นบุหรี่คละคลุ้งอยู่ในอุ้งปาก พี่ขวดเลียรอบลิ้นเล็กๆ ของหนู ดูดลิ้นของหนูเข้าไป แล้วขยี้รอยจูบจนหนูแทบจะอ้าปากหายใจไม่ทันเลยทีเดียว

“ผมอยาก...” เขากระซิบเสียงหนักข้างหู เลียวนที่หลังหูหนูจนเสียวซ่านไปทั้งตัว หนูตัวสั่น ตอนที่เขาไล่มือไปถูไถบริเวณใจกลางตัวหนู “เลียตรงนั้น”

เขาพูดออกมาตรงมากๆ จนหนูแทบหลบสายตาเขาไม่ทัน

“มะ... ไม่นะคะ หนูคิดว่ามันสกปรก” หนูพูดแบบนั้น และก็ไม่อยากให้เขาทำให้ขนาดนั้นด้วย แต่ร่างสูงใหญ่กลับไม่รับฟัง เขาไถลตัวลงมา ดึงขาหนูจนครูดลงมาอยู่ที่กลางเตียง แล้วยกบั้นท้ายหนูขึ้นขณะที่เขานั่งขัดสมาธิอยู่ เป็นท่าที่น่าอายมากๆ เลย

“ผมชอบเลียของน้อง”

“พะ... พูดอะไรคะ อ๊า!” หนูแทบกลั้นเสียงกรี๊ดไว้ไม่อยู่เมื่อเขาเลียตรงนั้นหนูผ่านกางเกงนอนขายาว เลียจนมันเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย หนูเอามือมาปิดตาไว้ แล้วก็มารู้สึกตัวอีกทีตอนที่ถูกเขาถอดกางเกงนอนออกอย่างลวกๆ และรั้งซับในหนูไปกองไว้ที่ปลายเท้า

พี่ขวดใช้ปลายลิ้นเลียเนินเนื้อที่ไม่มีอะไรปกปิดแล้วจนฉ่ำไปหมด นะ... หนูเสียวมากๆ มากจนกลั้นเสียงไว้ไม่ไหว เขาดูดเลียเหมือนเป็นน้ำหวานที่เขาชอบดื่ม และถูไถลิ้นที่เปียกชื้นขึ้นลงจนมันเหนอะหนะ

นะ หนูอาย หนูอายมากๆ เลยค่ะ

หนูทน... ไม่ไหวแล้ว

“... อึก!” เสียงกลืนน้ำของหนูลงสู่ลำคอดังขึ้นจากฝั่งของพี่ขวด หลังจากหนูปลดปล่อยออกมาอย่างรุนแรงคาปากของเขา พี่ขวดเลียมันเข้าปากจนหมด กลืนกินทุกหยดที่หนูปล่อยออกไปราวกับว่าเขากระหายน้ำ ลูกกระเดือกของเขาขึ้นลงอยู่ตลอดเวลา

“พะ พอแล้วนะคะ” หนูหอบหายใจ หัวใจทำงานหนักจนแทบเป็นลม หน้าแดงก่ำจนหน้าแทบมืดเพราะความเร่าร้อนของพี่ขวดตอนที่เมาหนักๆ

ถะ ถ้ารู้ว่าสุดท้ายจะเป็นแบบนี้... จะไม่ตามมาด้วยเลย

“ปล่อยไม่หมดเหรอครับ” พี่ขวดถามคำถามที่หนูแทบไม่ได้คิดไว้ หนูอ้าปากค้างน้อยๆ และตั้งใจจะปฏิเสธ... “ผมจะช่วยรีดออกมาให้หมด”

แต่เขา... เขาไม่ฟังหนูเลย

เขาเลียนิ้วกลางของตัวเอง หนูหลับตาแน่นแล้วพยายามจะดันตัวใหญ่ๆ ของเขาที่เห็นหนูถอดเสื้อออกหมดอยู่คนเดียวอย่างไม่ยินยอม นี่เขากำลังรังแกหนูเป็นครั้งที่สองนะ เขากำลังจะทำให้หนูทรมานนะ

ทะ... ทรมานนะคะ

“พี่ขวด อื้อ” แต่หนูกลับได้คำตอบเป็นการตระโบมจูบอย่างหนักหน่วงของเขาแทน หนูพยายามดิ้นขลุกขลักไปมา แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อพี่ขวดสอดนิ้วกลางเข้าไปจนสุดนิ้วในนาทีนั้น “อื้อ!”

หนูแทบกรี๊ดใส่ปากเขา แอ่นสะโพกขึ้นเมื่อรู้สึกเสียวซ่านจนเกินจะหยุดไหว พอพี่ขวดผละริมฝีปากออกมา หนูก็ปิดปากตัวเองและก็รู้สึกได้ว่าปลายนิ้วของเขาขยับได้ยากในตัวหนู

“ข้างในหนูแน่นจัง” พี่ขวดกระซิบคำน่าอายออกมาอีก เขาเหมือนแกล้งหนูอยู่เลย พร้อมๆ กันกลับที่นิ้วของเขาสาละวนอยู่ในตัวหนูอย่างดุเดือด “พี่เจ็บนะครับ”

เสียงของเขาดูเร้าใจทั้งๆ ที่เป็นคำสุภาพ หนูกัดริมฝีปากแน่น และพยายามจะผ่อนคลายให้ปลายนิ้วของเขาโดยที่ไม่รู้ตัวว่าทำไมหนูถึงต้องทำแบบนั้น

นิ้วของพี่ขวดขยับเข้าออกถี่ขึ้น ถี่ขึ้น และถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนหนูร้องออกมา หนูเผลอขยับสะโพกไปตามแรงส่งของนิ้วเขา และพี่ขวดก็โน้มตัวมาดูดเลียหน้าอกหนูขณะที่ขยับปลายนิ้วไปด้วย มันเป็นท่าทางที่ทำให้หนูเสียดเสียวจนแทบขาดใจ

“อ๊า พี่ขวด พี่ขวดพอก่อนค่ะ พี่... พี่ขวด” หนูคิดอะไรไม่ออกนอกจากชื่อของเขาเลย นิ้วกลางของเขาขยับวนอยู่ในตัวหนูซ้ำๆ หนูจิกเล็บที่กลางหลังของเขาผ่านเสื้อผ้า ขยุ้มเสื้อของเขาจนยับยู่ยี่ เพื่อให้เขารับรู้ว่าหนูไม่ไหวจริงๆ

หนูจะ...

“อื้ออออ!!” หนูกรี๊ดออกมาเมื่อนาทีสุดท้าย หนูปลดปล่อยออกมาจนเปียกเสื้อพี่ขวดไปหมด เขาผละมือที่เปียกชุ่มจากน้ำในตัวหนูออกมา ในขณะที่หนูนอนตาปรือหอบหายใจอยู่กลางเตียง

“...”

เราสบตากันในความเงียบ พี่ขวดเองก็เมา หนูเองก็...

“แฮ่ก... คนใจร้าย” หนูพูดออกมา ตอนที่พยายามจะยันตัวลุกขึ้น “คนใจร้าย คนใจร้าย!”

“ผมขอโทษ ผม...!” เขาชะงักเมื่อหนูไถลตัวล้มไปตรงหน้าเป้ากางเกงของเขาเพราะตัวอ่อนยวบไปหมดจากสัมผัสเมื่อครู่ ตาปรือๆ ของหนูช้อนขึ้นมองเขา ความวาบหวามทำให้หนูต้องการ มันทำให้หนูง่วนอยู่กับการปลดกางเกงของพี่ขวด “น้องมนต์... เวร!”

หนูคว้า ‘สิ่งนั้น’ ออกมาจากซิปกางเกงยีนส์ของพี่ขวดที่ถูกหนูรูดลงจนสุดจนเขาสบถออกมาเสียงดัง มันเผยออกมาเป็นสิ่งแปลกประหลาดที่หนูไม่เคยเห็น มันเป็นสีเนื้ออมชมพูหม่น แถมยัง... ใหญ่เป็นปล้องด้วยค่ะ

หนูเบิกตากว้างในขณะที่รู้สึกฉงนใจ

สิ่งนี้มันต้องครอบครองด้วยปาก... ใช่มั้ยนะ?