EP.9 เบาหวาน (2)

กูนอนกระดิกนิ้วชี้บนบาร์เล่น วิสกี้แก้วที่สิบหลังจากที่เพียวมาตลอด

สายคอลเฟสของน้องมนต์ที่โทรเข้ามาเป็นสายที่ห้า ก่อนที่หน้าจอจะดับไป ในขณะที่กูถูหัวโล้นๆ ไปมากับเคาน์เตอร์ แล้วแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ

เล่นตัวเนอะกู รับไปก็จบแล้ว

ไม่รู้ดิ กูแค่อยากเป็นที่สนใจหนึ่งเดียวของน้องมนต์ พอได้เป็นแฟนกัน จากที่เจียมตัวชิบหายไม่ค่อยอยากได้อะไร แม่งเหมือนระเบิดออกมา ความรู้สึกแม่งแปรปรวนเหมือนผู้หญิงวัยทอง ถึงจะรู้ว่านี่มันก็แค่สถานะแอบคบ

กูไม่ได้หวังให้เธอต้องเดินไปบอกลุงนายกของเธอโต้งๆ ว่าเป็นแฟนกับลูกน้องที่ลุงให้ตามปกป้อง ผู้ชายที่เคยรังแกเธอแรงๆ จนติดคุกมาก่อน

กูอยากให้น้องมองกูว่าเป็นผู้ชายที่สำคัญกับชีวิตเธอ

คนที่เธอจะขาดไม่ได้พอไม่ได้อยู่ด้วย คนที่เธออยากจะโทรหาทันทีที่กูหายหัวไปแค่ชั่วโมงเดียว

คนที่เธอจะตามจิกจนกว่าจะมาคุยกับเธอ

กูแค่อยากเป็นผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่น้องมนต์รู้สึกเหมือนจะตายให้ได้พอไม่ได้คุย

เหมือนที่กูกำลังเป็นอยู่ตอนนี้ไง

ติ๊ง

เสียงข้อความเข้าดังขึ้นในระหว่างที่นั่งกระดิกนิ้วคิดไปเรื่อย เพราะคิดถึงจนแทบขาดใจแต่ต้องเต๊ะท่าทำเป็นเก่งเลยกระดกเหล้ารัวจนหมดสภาพขนาดนี้ กูกดเปิดหน้าจอด้วยท่าทางเมามาย เห็นลางๆ ว่าเป็นข้อความของน้องมนต์ที่ส่งมาเพื่อที่จะ

Suatmon Puttaraksa : ถ้าเรื่องแค่นี้ถึงกับต้องโกรธไม่รับสายหนูขนาดนี้

Suatmon Puttaraksa : หนูก็เข้าใจนะคะ

Suatmon Puttaraksa : หนูต้องพูดแบบนั้น เพื่อให้พี่อดิสรไม่รายงานคุณลุงนะคะ พี่ขวดจะเป็นคนที่ลำบากถ้าเป็นแบบนั้น

ง้อ

กูแค่นหัวเราะออกมา กลั้นขำจนตัวสั่นตอนที่พิมพ์ตอบเธอกลับไป

ศักรินทร์ ดาวร้าย : ผมไม่รู้เลยนะครับว่าคุณหนูสนใจคนต้อยต่ำแบบผมด้วย

Suatmon Puttaraksa : พี่ขวดคะ

ศักรินทร์ ดาวร้าย : ผมก็แค่คนต่ำๆ ที่สำคัญน้อยกว่าคนอื่นครับ

พิมพ์ไปด้วยสกิลคนเหี้ยจอมลีลาระดับเทพ กูฟุบหน้าลงกับเคาน์เตอร์บาร์ เมาหนักมากจนลืมตอบข้อความสำคัญที่น้องส่งกลับมา

ข้อความที่จะทำให้ใจกูฟูขึ้นมาแบบแกรนด์โอเพนนิ่ง

Suatmon Puttaraksa : ถ้าพี่ไม่สำคัญ

Suatmon Puttaraksa : หนูจะง้อพี่ขนาดนี้ไปทำไมล่ะคะ

มารู้สึกตัวอีกที... ก็ลางๆ ว่าจะโดนคนพยุงแบบทุลักทุเล

ลูกน้องอีเจ๊กิ๊กสินะ คงมีอยู่คนเดียวที่รู้จักกูแล้วออกปากสั่งให้ลูกน้องพยุงคนเมากลับบ้านช่อง

ลูกน้องพี่กิ๊กแม่งเตี้ยดีนะ

“นะ... หนักนะคะ พี่ขวดเดินเองบ้างสิ” กูเบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินเสียงหวานๆ ที่คุ้นเคยดีมาจากคนที่พยุงอยู่ข้างๆ ที่กูแอบโถมตัวไปเต็มๆ เพราะคิดว่าเป็นลูกน้องของพี่กิ๊ก

นะ น้องมนต์เหรอวะ

เชี่ย

“ไม่ต้อง ผมเดินเองได้” ถึงจะเมามากแค่ไหน พอใจรู้ว่าเป็นเธอ หัวคิดก็สั่งให้กูผลักเธอออกเบาๆ แล้วเด้งตัวไปยืนโซเซเหมือนจะหน้าคว่ำลงพื้นดินอยู่รอมร่อ ในสายตาโง่ๆ ที่โคตรลางเลือนว่าร่างเล็กพยายามจะเดินมาจับแขนกูต่อ

“พี่อดิสรรออยู่ที่รถนะคะ พี่ขวดรีบไปเถอะ หนูจะให้พี่ไปพักที่ห้อง...”

“ไม่ต้องหรอกครับ” กูตอบกลับไปทันทีเมื่อได้ยินชื่อพี่อดิออกมาจากปากเธอ มันก็แค่คนมีประเด็นกัน กูก็แค่คนงี่เง่าคนนึง “ผมคลำทางกลับถูกก็แล้วกัน”

“... นี่ยังโกรธหนูอยู่เหรอคะ” เสียงเล็กๆ ถามเครือๆ จนกูชะงักไป “ดึกขนาดนี้เห็นโทรไปไม่รับสายก็เลยส่งข้อความไป... แล้วดูที่พี่ตอบหนูมาสิคะ”

“...”

“ถ้าไม่ใช่เพราะรุ่นพี่ของพี่ขวดตอบกลับมาแทนว่าพี่ขวดเมาหนักอยู่ที่นี่... หนูคงไม่ฝ่าฝืนคำสั่งห้ามออกจากบ้านหลังสี่ทุ่ม และรบเร้าให้พี่อดิสรมาส่งหรอกนะคะ”

กูหันไปมองหน้าเธอทันที

“หมายความว่าไงครับ”

“... นั่นสิคะ” เธอก้มหน้างุด ก่อนที่จะมองไปทางลานจอดรถ “พี่อดิสรรู้แล้ว ว่าหนูกับพี่ขวดกำลังคบกัน”

“น้องรู้ได้ไง”

“หนูเดาเอาค่ะ... หนูคิดว่าหลังจากนี้เขาคงจะเอาไปพูดกับคุณลุง”

“...”

“นั่นก็เพราะครั้งนี้พี่ขวดงอแงนะคะ” เธอเม้มปากแน่น พยายามจะยื้อแขนกูให้ได้ “หนูก็ไม่รู้จะทำยังไงดีเหมือนกัน”

ขนาดไม่รู้จะทำยังไงดี แต่ก็ยังบอกให้พี่อดิมาส่งที่นี่ เพื่อมาง้อกู

น่ารักดีว่ะ

“ผมขอโทษจริงๆ” ผมลูบหน้าตัวเองแรงๆ อย่างไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไง จะงอนต่อ หรือจะกอดเธอดี แต่เดี๋ยวพี่อดิด่า “ขอบคุณนะครับ”

แต่กูทำได้แค่คว้ามือเล็กๆ นุ่มๆ ของน้องมาประสานมือไว้แน่น ยัยตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองกู ก่อนที่จะก้มหน้าลงแล้วบีบมือกูกลับ

“... มือพี่ขวดอุ่นจังเลยค่ะ” น้องคลี่ยิ้มหวาน ก่อนที่จะทำตาโตหน้าแดงก่ำเหมือนหลุดพูดออกมา ไม่รู้ตัวเลยว่าที่เผลอพูดออกมานั่นอ่ะมันทำร้ายคนเมาอย่างกูทางอ้อมชัดๆ

เอาไงดี หน้ามืดแล้วนะเว้ย จะจูบ...

“รถติดแล้วนะครับ คุณหนูรีบเข้ารถเถอะ” แต่ถ้าไอ้พี่อดิไม่เดินมาขัดซะก่อนอ่ะไอ้ชิบหาย มันเดินตัวใหญ่ๆ มากระชากคอเสื้อกูเหวี่ยงมาทางมันจนมือเราทั้งคู่ผละออกจากกัน

กูจิ๊ปาก แต่ก็ไม่ขัดขืน อย่างน้อยก็ขับมาส่งอ่ะนะ ทำไงได้

“ค่ะ พี่ขวดเขาเมามากแล้วด้วย” น้องมนต์มีท่าทางเสียไม่ได้ เธอเดินมาพยายามจะแตะมือกูที่โดนพี่อดิลากคอเสื้อ แต่แม่งทำตัวเหมือนพ่อเธอ พี่อดิหันมาจ้องหน้ากูเป็นการกดดันทางอ้อมจนกูต้องหลบหน้าแล้วชักมือออกจากนิ้วน้อยๆ ของเธอ

ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นมือขวาลุงน้องมนต์นะ กูจะ...

เราเข้ามานั่งในรถบีเอ็มอีกคันที่ลุงเธอยกให้ประจำตัวพี่อดิเหมือนกับกู นี่แหละที่เรียกว่ารวยของจริง ซื้อรถให้ลูกน้องขับเล่นเป็นคันๆ โคตรน่าอิจฉา

เอาเหอะ กูเมาล่ะ กูก็พูดไปเรื่อย

“ถ้าคุณสองคนจะคบกัน ผมคงว่าอะไรไม่ได้นะครับ”

กูชะงัก แทบสร่างตอนที่พี่อดิโพล่งขึ้นมาระหว่างที่เข้าเกียร์ สภาพกูตอนนี้คงขับรถไม่ได้ แถมยังนั่งใกล้น้องมนต์ไม่ได้ด้วย เธอนั่งอยู่ข้างหน้า แล้วกำลังตัวสั่นเพราะกลัวเรื่องถึงหูคุณลุง

“นะ... หนูขอโทษค่ะ” ร่างเล็กร้อนรนพูดขึ้นมาเสียงสั่น

“แต่ก็อยากให้แกรู้ไว้นะไอ้ขวด” พี่อดิพูดถึงกู กูพยายามหยัดกายขึ้นนั่งแบบปกติเพื่อรับฟัง แต่ก็ไม่เต็มที่เท่าไหร่ มันเวียนหัวไปหมดเลยว่ะ “คุณมนต์เพิ่งอายุยี่สิบ จะทำอะไรก็คิดถึงอนาคตของคุณหนูไว้ให้มาก”

“...”

“เธอไม่ใช่คนที่แกจะมาทำเลวๆ ใส่แล้วปล่อยทิ้งเหมือนผู้หญิงคนอื่นที่แกเคยทำมาก่อน”

“หึ”

กูแค่นหัวเราะออกมา พี่อดิไม่รู้ไรซะแล้ว

คงไม่รู้ใช่ปะ ว่านอกจากน้อง กูก็ไม่ได้มีซัมติงกับใครเลยว่ะ

โทษทีนะ พอดีว่าซิงอยู่อ่ะ

[จบพาร์ท : ตะขวด]