EP.8 แค่ลองจูบ (2)

ใจหนูเต้นแรง แรงมากที่สุดตั้งแต่ที่เคยเต้นมา หนูไม่ได้กลัว แต่เพราะฤทธิ์เมาของเจ้าแก้วน้ำใบนั้น ทำให้หนูหลับตาแน่น แล้วสัมผัสได้ถึงกลีบปากที่แห้งขาดการดูแลของผู้ชายที่แนบลงมา

ตัวหนูชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเมื่อพี่ขวดพยายามเลียรอบริมฝีปากหนูเพื่อเปิดปากหนูออก หนูพยายามอ้าปากออกน้อยๆ ด้วยความมึนงง ร่างสูงแทรกลิ้นร้อนๆ เข้ามาแล้วแลกลมหายใจกับหนูเหมือนเคยทำมาก่อน

ลมหายใจที่แทรกมาด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ของเราทั้งคู่สอดประสานกัน หนูรู้สึกเหมือนตัวเองอ่อนแรงจนต้องคว้าเสื้อของพี่ขวดเอาไว้ เขารั้งเอวบางๆ ของหนูเข้ามาจนชิดกันทุกสัดส่วน พี่ขวดตักตวงความหอมหวานจากปากของหนู

จนเขาผละออกมา มีน้ำลายสองเส้นจางๆ ยืดออกมาระหว่างริมฝีปากของเราทั้งคู่

หนูเห็นเขาเลียริมฝีปากรับน้ำลายของหนูเข้าไป หนูหน้าแดงก่ำกว่าเดิมอีก ซุกหน้าลงกับอกเขา ใบหูแนบลงกับอกข้างซ้ายของเขา ได้กลิ่นบุหรี่จางๆ และเสียงหัวใจที่เต้นแรงของพี่ขวด

พี่ขวดกอดหนูแน่น เขาคงเมามากแล้วล่ะ หนูเองก็เมาเหมือนกัน

“... ขอโทษจริงๆ” เขากระซิบข้างหูเสียงหนัก ในหัวหนูเบาโหวง ขาวโพลน อธิบายไม่ถูกเลยค่ะ แต่ขาสั่นจนเหมือนจะล้มแล้วจริงๆ

“ยะ อย่าให้คุณลุงรู้นะคะ” หนูกระซิบกลับ เขายิ่งกอดหนูแน่นกว่าเดิม

“ครับ”

[พาร์ท : ตะขวด]

น้องมนต์หลับไปในอ้อมแขนของกูหลังจากนั้น

กูได้แต่แค่นหัวเราะ แค่แก้วเดียวเนี่ยนะ ยัยตัวเล็กนี่มันคออ่อนจริงๆ

วันนี้จำต้องยอมหันเหความสนใจจากไอ้พวกนั้นเพื่อมาดูแลเธอตอนขากลับ น้องมนต์ในชุดไปรเวทดูบอบบางจนใจละลาย กูลูบหางคิ้วตัวเองตอนที่หมุนพวงมาลัย แล้วเหลือบมองไปทางร่างเล็กที่เอียงหัวหลับพิงกับกระจกรถ

กูยิ้ม แล้วก็ลูบหน้าตัวเอง ไล่ลงมาที่ปาก

จูบกันครั้งนี้ รู้สึกดีกว่าทุกที ยอมรับว่าเรื่องจูบพอชำนาญจนทำหญิงเข่าอ่อนมาบ้าง แต่รอบนี้คงเป็นกูเองที่เข่าอ่อน

ขาแกร่งสั่นจนควบคุมไม่ได้จนกูต้องตบมันแรงๆ ให้หยุดสั่น เธอคงไม่รู้ว่าตอนที่ตัดสินใจจูบเธอ กูประหม่ามากแค่ไหน เพราะนี่มันก็นานมากแล้วที่ไม่มีเรื่องพวกนี้เข้ามา

ปากของน้องมนต์แม่งหวาน หวานเหมือนขนม หอมเหมือนกลิ่นดอกไม้ เป็นผู้หญิงที่น่ารักไปทุกสัดส่วนจริงๆ

อยากปกป้อง อยากดูแลว่ะ

อยากเป็นมากกว่าพี่ อยากเป็นมากกว่าการ์ด

อยากทำอย่างนั้นจริงๆ

กูอุ้มน้องมนต์ไปส่งที่บ้านของท่านณรงค์ ส่งต่อให้พี่อดิที่จ้องกูเขม็งให้ไปส่งเธอที่เตียงนอนในห้อง

ใจเต้นแรงเมื่อพี่อดิปิดประตู ลับตาไปแล้ว

กูได้แต่เดินเตะฝุ่นอย่างเขินๆ เชื่อดิว่าจูบเมื่อกี้สำหรับกูมันสั้นเกินกว่าจะเรียกว่าจูบ รู้สึกว่าวันนี้จะหลับฝันดี

กูขับบีเอ็มกลับไปที่บ้าน เพราะได้งานจากท่านณรงค์ให้เข้าไปเรียนใหม่เลยหยุดงานไปสักพักเพื่อเข้าร่วมกิจกรรมรับน้อง พอจบกิจกรรมค่อยทำเหมือนเดิม แค่ไม่เต็มวัน

กูล้มตัวลงนอนบนเตียงแคบๆ ภายในห้อง หัวใจร้อนรุ่มไปด้วยความต้องการ ลูบปากตัวเองหลายๆ ครั้งเพื่อไม่ให้ลืมว่ากูได้จูบกับน้อง และคราวนี้ไม่ได้เป็นการบังคับ น้องจูบตอบกลับมา และน้องบอกว่าหวั่นไหวกับกู

แบบนี้หมายความว่าไงวะ หมายความว่าเธอมีใจรึเปล่า?

“เวรเอ้ย มีความสุข” กูเอาหมอนมาตบหน้าตัวเองแรงๆ “เค้าหวั่นไหวกับกูแล้วโว้ย”

ใครจะเชื่อ คนที่เคยรังแกเธออย่างกูเนี่ยนะ?

คนแบบกูเนี่ยนะ?

จนรุ่งสาง กูตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น หลับไปแบบฝันดี

ผิวปากอารมณ์ดีเข้าไปใช้เจลเซ็ตทรงหัวที่ไม่มีอยู่จริง อาบน้ำก็ร้องเพลงไปด้วย เด้งหน้าเด้งหลังแบบกวนส้นตีนตัวเองในกระจกห้องน้ำ โคตรฟิลดีๆ ในวันนี้อ่ะ แถมยังจะได้ขับไปรับน้องมนต์อีก

ชีวิตโคตรสุข

กูเปิดเพลงรักรันจังหวะ ส่ายหัวอย่างเปี่ยมสุขในขณะที่ปาดรถคันนู้นคันนี้ด้วยบีเอ็มแต่ไม่ทิ้งสันดานนักเลงข้างถนน พอเข้าถึงรั้วบ้านหลังใหญ่กูก็จอดรถอยู่หน้ารั้วบ้าน เปิดประตูรถออกมาอย่างวางมาดก่อนจะกดกริ่งสั้นๆ

พี่อดิกดเปิดรั้วอัตโนมัติทันทีโดยไม่ได้เอาตัวเองออกมา ในขณะที่กูจะกำชับชายเสื้อนักศึกษาที่ไม่ยัดเข้ากางเกงตามความเคยชิน แล้วสาวเท้าเข้าไปในสวน

น้องมนต์อยู่กลางสวน เธอกำลังโก้งโค้งรดน้ำต้นไม้แบบไม่ระวังตัวเพราะคิดว่าไม่มีใครอยู่ กระโปรงนักศึกษาเลิกสูงจนเห็นขาอ่อน

กูที่เดินไปเห็นภาพนั้นพอดีกลืนน้ำลายเอื้อก ใจมันหวั่น แล้วก็อดไม่ได้ที่จะ

หมับ

“ว้าย” เสียงเล็กๆ ขึ้นจมูกดังขึ้นตอนที่กูเดินไปประชิดข้างหลัง แล้วใช้มือหนาดึงกระโปรงเธอลงมาเพื่อปิดก้นงอนๆ ร่างเล็กดีดตัวออกทันที มือที่ถือสายยางอยู่หันมาฉีดใส่หน้ากูเต็มๆ “พะ พี่ขวด”

“ครับ ผมเอง” กูตอบรับอย่างเซ็งๆ ตอนที่ลูบน้ำที่โชกหน้าทิ้ง น้องมนต์มองลงมาด้านล่าง ก่อนที่เธอจะหน้าแดงซ่าน

“ขอโทษนะคะ หนูไม่ทันระวัง” เธอรีบลนลานยกมือไหว้ขอโทษ แต่ก็รีบเอามือมาปิดตาเหมือนเขินไรสักอย่าง กูเลยหลุบตาลงมองตาม แล้วก็เห็นว่าเสื้อนักศึกษาเปียกโชกจนเห็นกล้ามเนื้อภายในเสื้อ

กูเม้มปากแน่น ในขณะที่ใจหวิวๆ

กูออกกำลังกายเลยพอมีกล้ามเนื้ออยู่บ้าง หรือน้องจะเขินกล้ามเนื้อกู

“ไม่น่าจะไปเรียนได้แล้ว” กูพูดกับเธอ น้องมนต์ไม่กล้าสบตากูเลยว่ะ “พี่อดิอยู่มั้ยครับ”

เธอสะดุ้งเมื่อกูตัดสินใจถามขึ้นมาทันที เพราะรู้ว่าวันนี้ท่านณรงค์จะไปดูงานข้างนอก กลับค่ำหน่อย ในบ้านคงมีแต่แม่บ้านคนสองคน

เมื่อคืนเธอคงลืมมันหมดแล้วใช่ปะ

“ไม่อยู่ค่ะ” ยัยเด็กตัวเล็กสั่นหน้าหวือ กูซ่อนรอยยิ้ม ก่อนที่จะทำเป็นหนาว

“ผมว่าผมต้องเปลี่ยนเสื้อ ยังไงไปสภาพนี้ไม่ได้แน่”

“นะ... หนูจะไปบอกป้าน้อยให้นะคะ” เธอพูดแล้วเผลอจูงมือกูตามไปด้วยเหมือนลืมตัว “พี่อดิสรขนาดตัวคงพอๆ กับพี่ขวด แต่ก็คงจะมีแต่เสื้อเชิ้ตสีเทานะคะ”

“ผมโอเคครับ” กูใจเต้นแรงตอนที่รู้สึกได้ถึงความนุ่มนิ่มของมือเธอ ในขณะที่เดินตามแรงจูงเธอไปเหมือนคนไม่มีความคิด

ทันทีที่เข้าไปในบ้านหลังใหญ่ ดูเหมือนว่าพวกแม่บ้านจะยุ่งอยู่ กูก็ไม่รู้เหมือนกัน น้องมนต์จูงมือกูไปเข้าห้องเธอ อีกแล้ว ดูเหมือนว่าน้องไม่อยากให้คนอื่นเห็นสภาพกูมั้ง คงกลัวโดนดุ

ตลกดีว่ะ แต่ในสภาพนี้อยู่ในห้องเธอแม่งไม่ยิ่งกว่าเหรอ

ถ้าท่านณรงค์กลับมาเห็น มีหวัง...

ไม่รู้ดิ รู้สึกเร้าใจแปลกๆ

กูคิดในใจอย่างเร่าร้อนตอนที่มีความรู้สึกตื่นเต้นปนอยู่ในความวิตก กูมันพวกชอบอะไรที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกต้อนซะด้วย หัวใจเต้นแรงชิบหายเลย และก่อนที่จะคิดไปไกลกว่านั้น กูก็ปลดกระดุมออกทีละเม็ดเพราะแม่งร้อนเหลือเกิน

แกรก

“พี่ขวดคะ หนู...” เสียงหวานขาดหายไป เพราะในจังหวะที่เธอเปิดประตูเข้ามา แม่งเป็นจังหวะที่กูเหวี่ยงเสื้อเชิ้ตนักศึกษาลงสู่พื้น

ท่อนบนของกูทำให้ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงโคตรๆ

“พอดีผมจะเปลี่ยนเสื้อ” กูตอบไป ความรู้สึกเขินในใจที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้านั้นหายไป ตั้งแต่จูบคืนนั้น กูรู้สึกเหมือนมันมอมเมากูไปด้วยไฟแห่งสันดานดิบ กูชอบที่ได้ชอบน้อง ชอบที่ได้จูบ ได้สัมผัสน้อง “แต่น้องยืนห่างขนาดนั้นผมลำบาก”

“...”

“ปิดประตู แล้วเข้ามาส่งเสื้อให้ผมใกล้ๆ หน่อยดิ”