CHAPTER 2

"Graduating ka na Ate Crystal next school year. Anong balak mo pakatapos mo grumaduate?"

Napatingin ako sa tanong ni Benedetta. Hindi niya pa pala. Hindi ko pa sinasabi sa kanila.

Sayang...

Kahit ako nanghihinayang para sa sarili ko. Isang taon na lang din naman e makakatapos na ako pero mas pipiliin kong magtrabaho na lang muna dahil pakiramdam ko mas kailangan ko 'yon ngayon. Siguro babalik na lang ako kapag okay na. Hindi naman ako nagmamadali e.

"Tita Beta..." tawag ko kay Tita Beta. Masama naman itong napalingon sa akin. Napalunok naman ako.

"Ano nanaman kailangan mo? Kailangan mo nanaman ng pera para sa pag-aaral mo? Baka makapagtapos ka diyan na hindi man lang kami inaalala."

Napayuko naman ako. "H-Hindi po." Muli akong napalunok. "Magtatrabaho na po kasi ako next week," sabi ko na ikinatitig niya.

"Abay buti naman! Hindi 'yong dumadagdag ka pa sa gastusin dito!" sabi ni Tita Beta.

"Ano?" gulat na tanong ni Tito Ricardo. "Bakit? Mag-aaral ka pa naman sa susunod na pasukan 'di ba?" tanong niya na punong-puno ng pag-asa.

Napalunok ako at umiling. "Hindi na po. Magfofocus na ako sa pagtatrabaho para po makabawi na po ako sa inyo."

Lumapit sa akin si Tito at hinawakan ang braso ko. "Bakit? Hindi ka namin sinisingil. Mag-aral ka Crystal. Isang taon na lang naman na, doon ka magtrabaho pagkatapos."

Parang maiiyak ako sa bait ni Tito Ricardo pero kasi si Tita Beta.

"Okay na 'yan! Magtrabaho na siya para hindi siya pabigat dito!" sabi ni Tita Beta.

"Ma!" sita sa kaniya ni Benedetta.

Napayuko na lang ako.

"Kakampihan niyo pa 'yan e hindi dahil diyan, edi sana buhay pa ang kapatid ko!" sabi niya na punong-puno ng galit.

Oo nga naman. Hindi niya 'yon makakalimutan. Kahit ako sinisisi ko ang sarili ko sa bagay na 'yon.

Gabi na kasi no'n at hindi pa ako nakakauwi. Sa sobrang pag-aalala ni tatay ay hinanap niya ako dahil may gulo sa barangay namin nong oras na 'yon. Halos gabi-gabi namang magulo ang barangay namin dati na halos takaw sa away, gulo at aksidente. Hindi rin kami makalipat ng ibang lugar kasi wala kaming pera para doon. Hindi pa ako nakakauwi non dahil marami kaming ginagawa na project sa bahay ng kaklase namin. Hindi rin ako makapag-update dahil wala pa naman akong cellphone non.

Nasa labas si tatay nong oras na 'yon at inaabangan akong makauwi dahil may gulo sa barangay. Ayaw ni tatay na mapahamak ako kaya inaabangan niya ako pero sa kasamaang palad, siya ang napahamak. Natamaan siya ng ligaw na bala at kitang-kita ko kung paano si tatay bumagsak. Saktong pag-uwi ko ay ang oras kung kailan siya natamaan ng ligaw na bala. Hanggang ngayon ay hindi ko makakalimutan ang huling linyang binitawan ni tatay bago siya mag-agaw buhay.

"Umuwi ka na. Mag-iingat ka."

Hanggang ngayon sinisisi ko ang sarili ko sa bagay na 'yon kahit kailan ay hindi ko naman ginusto.

Pinapasok na lang ako ni Tito Ricardo sa kwarto at kinausap niya si Tita Beta. Kahit alanganin man ako ron ay sigurado na ako na magtatrabaho na ako at ihihinto ko muna ang pag-aaral. Gusto ko kasing makatulong muna.

Pumasok si Tito Ricardo sa kwarto ko at naupo sa tabi ko kasunod si Benedetta. "Sigurado ka na ba?" tanong ni Tito sa akin.

Tumango naman ako. "Nakapag-apply na po ako at magsisimula na ako ngayong week."

Napatitig sila sa akin tsaka naglingunan. "Ate, hindi na ba mababago ang isip mo? Isang taon na lang naman na," sabi naman ni Benedetta, umiling naman ako.

"Ganito na lang. Sige hahayaan kita magtrabaho pero ipagpatuloy mo ang pag-aaral mo," sabi naman ni Tito.

Napakunot naman ang noo ko pero umiling pa rin. "Hindi na po muna siguro?" sabi ko.

Napabuntong-hininga naman si Tito tsaka napakamot sa kaniyang batok. "Sige." 'Yon na lang naging sagot niya.

Hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko nagtatampo si Tito Ricardo sa akin at the same, nadidissapoint sa naging desisyon ko.

"Saan ka ba magtatrabaho? Ihahatid kita bukas. Uuwi ka pa rin ba tuwing gabi? Anong oras ba ang pasok mo?" Sunod sunod na tanong ni Tito sa 'kin.

Napaisip ako kung tama bang sabihin ko kung saan ako magtatrabaho. Baka kasi isipin nila ay masama doon. Naghihinayang din kasi ako sa magiging sweldo ko weekly.

"A-Ah.. Kainan po," pagsisinungaling ko. "Hindi ko po alam ang buong schedule ko. Kaya ko na po mag-isa."

"Gusto mo ba bilhan kita ng cellphone para may contact ka sa 'min? Kahit sakin lang," sabi ni Tito.

"Oo nga naman Ate, kahit 'yong mumurahin lang basta mayroon," singit naman ni Benedetta.

Mariin naman akon umiling. "Hindi na po," sabi ko sa kanila. Ayaw ko na kasing gastusan pa nila 'ko. "Ako na lang po bibili nang para sa sarili ko kapag nakasweldo na ako."

Napabuntong-hininga ulit si Tito tsaka tumango.

Napatango naman si Tito. Wala na ngang nagawa sila kun'di ang suportahan na lang ako.

Unang araw ko sa trabaho. Mga ala-sais ng gabi na ako pumasok dahil 'yon ang text sa akin ni Boss M. Marami akong bitbit na gamit at inalalayan agad ako ng mga tauhan niya papasok.

"Narito na siya," rinig kong sabi ni Boss M. pagpasok ko.

Nagsitinginan naman ang mga tao sa akin. Bigla akong nailang kaya napayuko ako.

"Tunay ngang maganda at makinis Boss M!" sabi ng baklang kasama niya.

Napalunok naman ako.

Sino ba ang tinutukoy niya? Ako ba?

Tumawa naman si Boss M. at sinalubong ako ng malapad na ngiti. "Welcome!" sabi niya na ikabayan pa ako. "Ayusan niyo na ito para makapagtrabaho na!" sabi niya sa mga baklang kasama niya.

Napakurap-kurap naman ang mata ko at nagtatakang lumingon sa kaniya.

"B-Bakit po aayusan?" inosenteng tanong ko.

Ngumiti naman sa akin si Boss M. "Of course! Mayayaman ang mga costumer natin, kailangan magaganda kayo para maraming bumili!" sabi niya at mahinang tumawa.

Oo nga naman...

Napunta kami sa isang dressing room kung saan nakita ko kung anong klaseng damit ang mga suot ng mga babaeng narito.

Ang kakapal ng make up nila at ang iiksi ng mga suot. Maninipis ang damit at halos makita na ang mga kaluluwa. Napalunok ako habang pinagmamasdan ang nasa paligid.

"K-Kailangan ba ganiyan din ang suot ko?" tanong ko sa baklang sumama sa akin.

"Wag na masyadong maraming tanong," nakangiting sabi nito at inalalayan akong maupo. Hinarap ako sa salamin at sinimulang ayusan. "Galingan mo mamaya para makarami ka ng costumer," sabi nito at humalakhak. "Ganiyan pa naman sayo ang gusto ng mga costumer..." putol ng sinasabi niya tsaka nilingon ako sa salaming. "...mga fresh."