Prologue

Ang unang beses na nakita ko si Sebastian Romano, hindi ko alam kung headline na ba iyon o simula ng pagkawasak ko. Jackpot ba na natagpuan ko sya dahil isa itong malaki at maingay na balitang isisiwalat ko. Ngunit buhay ko ang nakataya rito.

Nasa loob ako ng lumang bar sa dulo ng Pier 9. Isang lugar na amoy alak, usok, at mga sikreto na hindi kailanman isusulat sa dyaryo. Hindi dapat ako nandoon. Pero iyon ang problema sa trabaho ko bilang isang journalist reporter, lagi akong napupunta sa mga lugar na bawal, delikado, at puno ng kasinungalingan.

Kabado man, natatakot, kailangan kong maging matapang because this is the field and nature of work I chose. Ito yung pinag-aralan ko ng ilang taon and this is my dream. My passion. Ang magbalita, magpalaganap ng katotohanan.

“Isla Carter,” bulong ko sa sarili ko, mahigpit na hawak ang maliit kong notebook. Isang tanong lang. Isang quote lang. Tapos lumabas ka na.

Pero hindi iyon ang nangyari.

Tahimik ang bar, parang huminto ang oras, nang pumasok siya. Hindi siya sumigaw. Hindi rin siya nag-utos. Pero ramdam ko—lahat ng mata ay sa kanya napunta. Matangkad, naka-itim na suit na parang hinabi para sa katawan niya, at may presensyang kayang patahimikin ang isang buong silid.

Sebastian Romano.

Ang lalaking pangalan pa lang ay sapat na para matakot ang buong lungsod. Crime boss. Shadow ruler. Isang pangalan na paulit-ulit kong nakikita sa mga anonymous tips, police whispers, at mga kaso na biglang nawawala.

At ngayon, nasa iisang kwarto kami.

Nagtagpo ang mga mata namin, sandali lang, pero sapat para mawalan ako ng hininga. Hindi malamig ang tingin niya. Hindi rin galit. Para bang… sinusukat niya ako. Tinitimbang kung worth it ba akong pansinin, o kung isa lang akong pagkakamaling madaling burahin.

Lumapit siya. Isa. Dalawang hakbang. Tumigil sa harap ko.

“You’re not supposed to be here,” malamig niyang sabi. Mababa ang boses niya, kalmado pero may babalang nakatago sa bawat salita.

Pinilit kong huwag manginig. “I’m a journalist,” sagot ko. “I go where the truth is.”

Umangat ang isang sulok ng labi niya, parang ngiti—pero walang init. “The truth,” ulit niya. “Is a dangerous thing to chase, cara. I suggest to be more careful, specially around me. Around the Romanos."

I just smiled and nods at him.

Doon ko unang naramdaman ang kakaibang kabog sa dibdib ko. Hindi dahil sa takot lang pkundi dahil may bahagi sa akin na gustong manatili. Gustong intindihin ang lalaking ito na puno ng dilim at kapangyarihan.

Hindi ko pa alam noon na ang bawat salitang isusulat ko, bawat hakbang na gagawin ko, ay papalapit sa kanya. I am not sure about what I am doing or kung ano itong pinasok ko.

Hindi ko pa alam na ang lalaking dapat kong ilantad ay siya ring lalaking magnanakaw ng puso ko. At sa mundong pinaghaharian ng kasinungalingan at dugo, iisa lang ang tanong:

Kapag dumating ang araw na kailangan kong pumili—pipiliin ko ba ang byline… o ang puso ko?

—Isla Carter