LOGINCHAPTER 86CALLIE'S POVTuwang-tuwa kami ni Julian habang nakikipaghalubilo sa mga bata sa orphanage. Naiibsan ng kaonti ang pangungulila sa aking dibdib sa tuwing naririnig ko ang mga tawa ng mga bata. Gusto ko na lang na bumisita rito araw-araw. Nakakatuwang makipaglaro sa kanila. Lalo na ang mga kaedad ni Cael. Sa kanila ako mosty nakikipaglaro dahil iniisip ko na si Cael ang aking kasama. Kahit sa imagine man lang ay makasama ko ang anak ko. Natutuwa nga ako sa tuwing napapanaginipan ko siya. Mas mabuti pa sa aking panaginip dahil kasama ko siya at nahahawakan. Kaso minsan lang din. Umuwi kaming pagod pero masaya ni Julian sa bahay. Parehas kaming natahimik saglit habang nakaupo sa sofa."Malapit na ang birthday niya pero wala pa rin tayong balita sa anak natin," wika ko sabay buntong-hininga. Sana sa panibagong taon na darating ay makakasama na namin ang aming anak. NANAY MIKAY’S POV“Aba, may pa lechong manok ang asawa ko, ah? Maganda ata ang naging kitaan mo,”Humalik sa ak
CHAPTER 85CALLIE’S POVKinabukasan nung papunta na kami ng orphanage ay muli na namang nagtagpo ang landas namin nung babaeng nakasalubong namin kahapon.Naglalako siya ng suman sa labas. Nang makita niya kami ay agad siyang lumapit sa amin at binati kami.“Good morning po, Ma’am at Sir! Saan po ang punta n’yo? Salamat nga po pala sa tulong niyo kahapon nabawi ko ang kapital na ginamit ko. Bago lang kasi kami sa lugar na ‘to kaya sinusubukan pa namin kung ano ang magandang gawin para kumita ng pera,” nakangiting paliwanag niya. Morena ang kulay ng kanyang balat, nakasuot ito ng saya na kulay pula at jacket. May puting sombrero rin ito na tinanggal niya nang makita niya kami.“Good morning po! Magkano po ba lahat ng mga ‘yan, Ate? Kukunin ko na para ipamigay sa mga bata sa loob,” Konti lang ang binebente niya at sigurado akong hindi magkakasya sa mga bata sa loob. May ibang pagkain pa naman kaming dala. Bumili kami ng Mcdo kanina. “Talaga, Ma’am? Seryoso po ‘yan? Hindi po kayo nagbi
CHAPTER 84"We will not stop until we finally find him. Makakasama pa natin si Cael,"Si Ma'am Sophia, nandito pa rin naman siya at hindi na nakikigulo sa amin. Malakas ang kutob ko noon na may kinalaman siya. Isa siya sa pinagdududahan namin ngunit wala kaming hawak na ebidensya na makakadiin sa kanya. "By the way, one of the orphanages that I supported invited us on the anniversary. It will be tomorrow,"Maraming mga orphanages na sinusuportahan si Julian. Iyon ang naging coping mechanism niya nang mawala ang aming anak. May isang beses na doon kami nag- celebrate ng birthday ni Cael. Ng sa ganoon maibsan man lang ang lungkot na aming nararamdaman sa pagkawala niya. "Sige, pumunta tayo. Malapit lang ba? Titingnan ko kung may mga meeting ka bukas. Anong oras ba tayo aalis?" tanong ko sa kanya.Binuksan ko agad ang ipad upang tingnan ang schedule nito."Cancel my meeting if there is any. This is more important than that meeting," sagot niya.Tumango ako. I browsed my ipad and I saw
CHAPTER 83FOUR YEARS LATER But it never happened. Four had already passed and I haven’t seen my child again. Wala araw na hindi ko siya inisip. Siya lang ang laman ng aking puso at isip simula nang mawala siya. I haven’t even gotten to spend much time with my child. The time we’ve had together was so short. Hindi ko siya nakitang lumaki. Hindi kami nabigyan ng pagkakataon na marinig ang mga una niyang salita at makita ang una niyang mga hakbang. Up until now, hinahanap pa rin namin siya. Hindi kami nawawalan ng pag-asa. Alam namin na buhay pa siya. Buhay pa ang anak ko. We never touched his things. Inaamoy at niyayakap ko palagi ang mga naiwan niyang gamit sa bahay. Sa apat na taon na lumipas ay bumalik na ako sa aking trabaho bilang isa pa ring secretary ni Julian. My relationship with him is more than a secretary now. We are now officially together but we are doing things like a usual couple.At tungkol naman sa aking pamilya ay nung nasa dalawang taon ng wala akong koneksiyon
CHAPTER 82“Wala pa rin ba?” It's been two days since Cael has been taken away from us. It was all over the news. Sa pag-uwi ni Julian ay wala pa rin itong balita tungkol sa anak namin. Laylay pa rin ang mga balikat niya at wala man akong siglang nakita sa kanyang mga mata. Dalawang araw na rin akong walang maayos na tulog at kain. Pakiramdam ko ay nakalutang na lang ako sa ere. Gustuhin ko mang tumulong sa kanila ay hindi ko rin alam kung paano. Si Julian nga na maraming koneksiyon ay walang magawa, ako pa kaya? Wala akong ibang magawa kung hindi ang maghintay sa kung ano ang kanilang ibabalita sa akin. Hindi naman kami pwedeng mangbintang ng kung sino-sino na lang. Pero may kutob ako. Ngunit wala naman kaming mga ebidensyang makuha kaya hindi kami makagalaw. Kahit sa bahay nina Tita Jillian ay walang mga bakas. Malinis ang pagkakatrabaho na parang matagal na nila itong pinagplanuhan. Napag-alaman din namin na isa sa mga kasabwat ay ang kasambahay nila. Mula nang mawala ang aking
CHAPTER 81Dumagundong ang kaba sa aking dibdib at sumisigaw na ako habang pababa. I did not even use the elevator at tinakbo ko na pababa. Nakalimutan ko ng mas mabilis kung ginamit ko ang elevator. Nakahandusay ang mga tauhan niya sa baba. It only means one thing. Paano nila nagawang pasukin ang bahay na ito?“Julian! Si Cael! Si Cael!” Malayo pa lang ako pero sigaw na ako nang sigaw. “Julian!”Nasa ikalawang palapag pa lang ako at nakita ko ng sinasalubong na ako ni Julian, paakyat na ito ng hagdan. “What happened? Why are you shouting?” tanong nito.“Si Cael, Julian! Hindi ko makita si Cael!” nanginginig na sigaw ko. Kumunot ang noo ni Julian at hindi naintindihan ang aking sinabi dahil sa bilis nito.“What? Slowly, speak slowly,”“Nawawala si Cael! Pag-akyat ko wala na siya sa taas. Nakabulagta na rin ang mga tauhan mo sa baba. Julian, ang anak natin nawawala!”Nakita kong sumunod na rin ang mga magulang ni Julian. Iniwan ako niya ako at patakbo siyang umakyat sa taas. “Is th
CHAPTER 2Malayo ako sa aking pamilya. Nandoon sila sa Negros habang nandito naman ako sa Cebu, nagtatrabaho at naghahanap-buhay ng mag-isa. Tatlo kaming magkakapatid at ako ang pangalawa. Sundalo ang Kuya ko ngunit mayroon na itong sariling pamilya. Pero nagbibigay pa rin naman siya ng tulong sa a
CHAPTER 1Ang maririnig mo lang sa loob ng office ay ang tunog ng pagtitipa sa keyboard. This is the usual day in the office. Tahimik, pormal, at puno ng trabaho.I slowly lifter my eyes and stared at Sir Julian's direction.Isang malalim na buntong-hininga ang aking pinakawalan. Binitawan ko ang h
CHAPTER 6“Are you okay? Does it hurt?” nag-aalalang tanong niya sa akin.Mabilis kong inalis ang kanyang kamay mula sa aking tiyan. Ayokong may makakita sa aming dalawa at mapag-usapan pa kami ng iba. “Ayos lang po ako, Sir…” sagot ko. Hindi pa rin ako makapaniwala sa ginawa niya, ang paghawak sa
CHAPTER 5“Sir, I will just remind you that you have a meeting with the investors later at 2 pm,” paalala ko sa kanya.Limang buwan na ang aking tiyan, kapag nagsusuot ako ng mga pencil skirt ay halata na ang umbok ng aking tiyan. Kaya ang ginagawa ko palagi ay nagsusuot ako ng dress na maluwag sa







