CHAPTER 4

JAMES IÑIGO

Pagkatapos ng buong araw ng pagsuyod sa mansyon, wala pa ring nahuhuli. Walang mukha. Walang pangalan. Walang direksyon. At ngayon, habang nakatingin ako sa microcamera na nakapatong sa lamesa, parang mas lalo lang akong ginagapos ng sarili kong bahay.

“Damn it…” bulong ko.

Mas umiinit ang sentido ko sa bawat segundong lumilipas na walang resulta.

Natingin ako sa pinto nang may kumatok. "Come in!" 

“James. Dumating na yung tao ko.”

Tumayo agad ako. “Good. Bring him in.”

Pagpasok ng lalaki, agad kong na-scan ang hitsura niya. Matangkad, lean, halatang sanay sa deployment. Tahimik pero mabigat ang aura. Disiplina na kahit hindi magsalita, mararamdaman mo.

“James, meet Aiden Cruz,” pakilala ni Franco. “Ex-military. Sniper-trained. Walang reklamo, walang palya.”

“Aiden,” bati ko.

“Sir.” Diretso. Walang arte. Walang yabang.

Gusto ko ’to.

“Your job is simple,” sabi ko. “My daughter stays alive. No excuses.”

Tumango siya agad. “Yes, sir. I’ll treat her like my own.”

May laman ang boses niya. Hindi salita lang. Commitment.

Napatango ako.

Franco explain to him everything. Siya kasi ang naghahandle ng security personnels ng kompanya. 

"Let's go meet your little boss. She's handful so I do hope you have a lot of patience in your body," paalala ko habang lumalabas kami ng opisina.

Hindi pa nga kami nakalayo, we saw Precious running towards us, so carefree and happy. Isang bagay na madalang ko lang makita noong hindi pa si Rose ang kanyang yaya. 

“Ah! Ate Rose, daliaan mo! Lalabas tayo, ‘di ba?”

Precious.

"Daddy! Tito Franco! We..."

Nang makita niya si Aiden, huminto siya at kumunot ang noo.

“Daddy… sino siya?”

Lumuhod agad si Aiden para pantayan siya. Smooth. Natural.

“Bodyguard mo ako, Princess.”

Nanlaki ang mata ni Precious. “Like… superhero?”

Ngumiti si Aiden. “Kung kailangan.”

Tumawa ang anak ko, pero ako? Hindi tumawa. Hindi rin gumaan ang loob ko. Lalo na nang lumitaw si Rose mula sa likod niya.

Simple ang suot. Walang kahit anong effort. Pero pagdating sa presensya—iba. At nang makita niya si Aiden? Ang hangin sa paligid namin… umiba.

“O-oh. Sino po siya?” tanong niya, pero halatang nagtatago ng tensyon.

“Bagong security para kay Precious,” sagot ni Franco.

Umangat ang baba ni Rose—pero ang mata niya, hindi mapakali. Hindi takot… kundi alerto. Mabilis mag-assess. Parang hindi bago sa kanya ang presensya ng isang trained operative.

At doon ko napansin.

Aiden was watching her too. Hindi bastos. Hindi interesado. Observant. Analytical. Parang binabasa kung anong klaseng kaaway siya.

Ayoko ’yon.

“Aiden,” malamig kong sabi. “Focus on the kid.”

“Yes, sir.” Nag-iwas ang tingin.

Pero si Rose? Hindi ko matanggal ang pagkakahawak niya sa balikat ni Precious. Para bang instinct. Para bang may gusto siyang protektahan.

At bakit masyado akong apektado?

“Rose,” tawag ko.

Napatingin siya agad. Lagi siyang mabilis sumunod kapag ako ang tumatawag. At hindi ko alam kung bakit napapansin ko ’yon.

“Can I talk to you? Sandali lang.”

Nag-aalangan siya pero tumango rin. Naiwan si Precious kay Aiden at Franco habang dinala ko siya sa study.

Pagkasara ng pinto—

“Sir, may problema po ba?” mahina niyang tanong.

Lumapit ako nang isang hakbang. Pinagsikit ang aming katawan at hinawi ang ilang hibla ng buhok sa maamo niyang mukha. I miss her touch pero wala pa rin kaming sapat na oras para pag-usapan ang nangyari sa amin. 

I am her first. Part of me I regret that I made her first experience in my office at the very sofa few feet away from us.

She blush. Still not immune with my touch. 

“You don’t have to be scared of Aiden,” sabi ko. “He’s here to protect Precious. And you.”

Tumaas ang tingin niya. Mabilis. Nagulat.

“Ako? Bakit naman ako—?”

“Because you’re with my daughter all day,” sagot ko. “If someone is watching this house… they’re watching you too.”

Napakagat siya ng labi. Bahagyang namutla.

“Hindi ko po kasi kilala yung bago. Nakakatakot lang po…” Mahina pero totoo.

At doon ko nakita—nanginginig ang dulo ng daliri niya. Hindi halata kung hindi mo siya tititigan nang matagal.

Sh*t.

Niyakap ko siya. Hindi ko alam kung bakit.

Instinct? Hindi tama.

“Rose…” bulong ko habang halos magkadikit na ang aming mga labi habang tinititigan ko ang misteryoso niyang mga mata. “You’re safe here.”

Hindi siya sumagot. Hindi rin umiwas.

At nang tumingin siya? Parang may kumalabit sa dibdib ko. I never felt this way before, not even with Precious' mother. 

“Sir… bakit po kayo ganyan tumingin?” tanong niya, halos pabulong.

“I don’t know,” sagot ko. Sobrang tapat na halos kinain ko ang sariling dila. “But I don’t want anyone making you uncomfortable. Not Aiden. Not anyone.”

Namula siya. Hindi ko alam kung galit o nahihiya.

“Sir…” Bulong niya.

Hindi ko na inantay ang kasunod, I kiss her, desperately, like my breath depends on her. 

“James! May kailangan kang makita!” sigaw ni Franco kasabay ng sunod-sunod na katok. 

Umatras ako, habol hininga. Pilit sinasara ang kung ano man sa loob ko. 

“Later, Rose. Stay with Precious.” Tumango siya.

Paglabas ko, nakita ko si Franco na hawak ang tablet.

“James, tingnan mo ’to.”

Isang screenshot mula sa camera na nakuha namin.

Pagtingin ko—nanigas ang panga ko.

Isang anino. Lalaki. Naka-hoodie. At nasa hallway. Two nights ago. Diretso sa labas ng kwarto ng anak ko.

“Putang ina…” halos hindi lumabas ang boses ko.

“Someone got inside,” sabi ni Franco. “At may access siya sa lahat.”

“DADDY!”

Takot agad ang umibabaw sa puso ko sa sigaw ng aking anak. Tumakbo ako nang parang mabubuwal ang lupa sa ilalim ko.

Pagdating ko sa garden, si Precious, umiiyak, takot na takot. Yakap ni Rose. At si Aiden—nakatutok ang baril sa lupa.

“AIDEN! REPORT!”

“Movement sa west perimeter. May itinapon papasok.”

May pouch sa damuhan.

“Step back!” utos ni Aiden.

Hinila ko si Precious sa dibdib ko.

Nanginginig pa rin siya.

“Daddy… ayoko na dito…” iyak niya.

“Hush, sweetheart. I got you. I got you.”

Pero sa loob ko? Gumuguho ako.

Si Rose… nakatingin sa pouch—hindi takot.

Parang kilala niya kung anong klaseng panganib iyon.

“Franco! Bomb tech!” sigaw ni Aiden.

Namutla si Rose. “B-bomba?”

Pero nang buksan ni Aiden—

Isang bullet.

Isang picture.

Isang note.

Kinuha ko. At halos mabura ang mundo ko. Litrato ni Precious na may red circle sa ulo.

“Return what you stole. Or the next one won’t be a warning.” Ang laman ng note. 

Nanlamig ang dugo ko.

“Putang ina!” hindi ko na napigilan.

“James…” sabi ni Franco. “They want war.”

Bumaling ako kay Aiden.

“From now on, hindi lalabas si Precious nang wala ka. Kahit isang hakbang.”

“Yes, sir.”

Bumaling ako kay Rose. She was looking at the items coldly. 

“Rose…” tawag ko.

Tumingin siya sa akin. Sa isang iglap nagbago ang expression nito. 

'Who are you, Rose?' hindi ko mapigilang itanong sa sarili ko. 

“I need you. She needs you.” Hindi ko na kayang itago pa.

Mahina siyang tumango. “Hindi ko siya iiwan.”

Pero habang nakatitig ako sa kanya…

isa lang ang tumama sa isip ko.

May alam siya. May nararamdaman siya. At mas malapit siya sa gulong ’to kaysa sa inaamin niya. At iyon ang pinakanakakatakot.

Dahil hindi ko alam kung proteksyon ba siya…

…o panganib na hindi ko kayang iwan.