LOGINCEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง Ep.155"ก็เมื่อวานใครเริ่มแกล้งฉันก่อนล่ะ""จะเรียกว่าแกล้งได้ยังไง เธอเซ่อซ่ายืนรอรถเมล์ผิดสายเองทำไม""แล้วทำไมนายไม่บอกกันดีๆ ล่ะ ถ้าพูดดีๆ ฉันก็ไม่โมโหหรอก"จังหวะนั้นประตูรถเมล์เปิดออกรับผู้โดยสารพอดี ใบหม่อนจึงรีบดันแผ่นหลังกว้างของเขาให้ก้าวขึ้นไปบนรถทันที"ใครบอกว่าฉันจะไปกับเธอ!!""รีบเดินเข้าไปข้างในสิพ่อหนุ่ม เห็นไหมว่าคนข้างหลังเขารอขึ้นรถอยู่" พนักงานขับรถเห็นทั้งคู่ยืนยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่ตรงประตู จึงเอ่ยเร่งขึ้นมา"คุณลุงครับ ผมไม่ได้จะ...""เร็วสิ รีบเดินเข้าไปข้างใน" หญิงสาวออกแรงดันหลังเขาให้ขยับเข้าไปด้านในตัวรถ และเพราะที่นั่งถูกจับจองจนเต็มหมดแล้ว คุณชายคินน์จึงจำต้องเดินตามแรงดันเข้าไปยืนเบียดเสียดอยู่ตรงบริเวณกลางคันรถอย่างเลี่ยงไม่ได้"ก็ได้ ครั้งนี้ถือว่าเธอชนะ" ชายหนุ่มกัดฟันพูด พลางก้มมองใบหน้าหวานของคนที่ยืนอยู่ข้างกาย จังหวะนั้นรถเมล์เกิดออกตัวกระชากอย่างแรงจนใบหม่อนเสียหลักเกือบล้มหงายหลัง มือหนาของเขาจึงรีบตวัดคว้าเอวบางไว้ได้ทันท่วงที ส่งผลให้ร่างนุ่มนิ่มของเธอกระเด็นเข้ามาแนบชิดกับแผงอกแกร่งอย่างจัง ซ้ำร้ายผู้โดยสา
CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง Ep.154"เธอมาทำอะไรที่นี่" บ้านของทั้งสองครอบครัวอยู่ไม่ไกลกันนัก สามารถไปมาหาสู่กันได้สะดวกเพราะมีเส้นทางลัดหลบเลี่ยงรถติด ทันทีที่คินน์เดินกลับเข้ามาในบ้าน เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นใบหม่อนกำลังนั่งคุยหัวร่อต่อกระซิกอยู่กับแม่ของเขาอย่างออกรส"ทำไมวันนี้กลับค่ำจังล่ะลูก" มัทนาหันมาเอ่ยถามลูกชาย"แวะซื้อของนิดหน่อยครับ""แวะซื้อของ หรือแวะไปส่งสาวที่ไหนไม่ทราบ" ใบหม่อนแกล้งพูดลอยๆ"เธอพูดอะไรของเธอ!" ชายหนุ่มหันขวับไปตวัดสายตาใส่ทันที ก็เห็นกันอยู่ทนโท่ว่าเมื่อเย็นเขาขับรถคนเดียว"คุณป้าขา ดูสิคะ พี่คินน์ทำหน้ายักษ์ใส่หนูอีกแล้ว" ใบหม่อนรีบหันไปเกาะแขนออดอ้อนคุณป้ามัทนาเสียงหวาน"น้องอุตส่าห์มาเล่นที่บ้านด้วย เราก็อย่าทำหน้าดุให้น้องตกใจสิลูก"พอเห็นคุณป้าเข้าข้าง ยัยตัวแสบก็แอบแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขาทันที ก่อนจะหันกลับไปทำหน้าตาบ้องแบ๊วออดอ้อนผู้ใหญ่ต่อ ก็ในเมื่อทั้งสองตระกูลมีเธอเป็นหลานสาวคนเดียว ทุกคนจึงพากันรุมรักรุมโอ๋เธอเสียยกใหญ่"ครับ ผมผิดเอง เธอพูดอะไรแม่ก็เชื่อไปเถอะ ขี้เกียจจะแก้ตัวแล้ว" คินน์ถอนหายใจอย่างยอมแพ้แต่จังหวะที่เขากำลังจะหมุนตัว
CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง Ep.153"แต่..." นิลินทำท่าจะอ้าปากบอกความจริงว่าคนที่อุ้มใบหม่อนมาส่งก็คือแฟนหนุ่มของเจ้าตัวนั่นแหละ เมษากลับรีบสะกิดห้ามไว้เสียก่อน เพราะดูจากสถานการณ์ตอนนี้ หากพูดออกไปคงทำให้ทั้งคู่เสียหน้ากันเปล่าๆ เดี๋ยวแฟนของใบหม่อนก็คงหาทางบอกความจริงกับเธอเองนั่นแหละช่วงบ่ายใบหม่อนไม่ได้กลับไปร่วมกิจกรรมรับน้องต่อ เพราะต้องนอนพักผ่อนอยู่ที่จุดปฐมพยาบาลจนถึงช่วงเย็น พอได้เวลากลับบ้าน เธอก็เดินออกมารอรถโดยสารประจำทางที่ป้ายหน้ามหาวิทยาลัยความจริงที่บ้านก็มีรถพร้อมคนขับคอยให้บริการอยู่ตลอด หากเธอไม่สะดวกขับรถมาเอง ธันวาผู้เป็นพ่อเลี้ยงก็พร้อมจะส่งคนขับรถมารับมาส่งทุกวัน ทว่าใบหม่อนกลับปฏิเสธ เพราะอยากลองใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยแบบคนธรรมดาทั่วไปดูบ้าง จะได้รู้ซึ้งถึงรสชาติของชีวิตจริงๆระหว่างที่เธอกำลังยืนชะเง้อรอรถเมล์อยู่ริมถนน รถสปอร์ตคันหรูของคินน์ก็แล่นโฉบผ่านหน้าไป"เชอะ! ทำตัวเป็นคุณชายไปได้" ใบหม่อนเบ้ปากใส่ท้ายรถอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะหันกลับมามองหารถเมล์ต่อแม้จะกินยาแก้ปวดประจำเดือนไปแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงยังปวดหน่วงผิดปกติ อาจเป็นเพราะช่วงสองวั
CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง Ep.152"รับน้องใหม่เป็นยังไงบ้างลูก" น้ำชาในวัยสี่สิบเอ่ยถาม เมื่อเห็นลูกสาวเดินกลับเข้าบ้านมาด้วยสภาพสะบักสะบอม แม้เจ้าตัวจะล้างคราบสีที่เปรอะเปื้อนออกไปแล้ว แต่ก็ยังคงทิ้งร่องรอยจางๆ ไว้บนใบหน้าสวยหวานของใบหม่อน"เหนื่อยมากเลยค่ะแม่""เราไม่ได้ไปแกล้งอะไรพี่เขาใช่ไหม""จะไปแกล้งอะไรได้ล่ะคะ มีแต่เขานั่นแหละที่แกล้งหนู แล้วอีกอย่างนะ เกิดก่อนแค่ไม่กี่วันยังจะมาให้เรียกพี่อีก" แม้ทั้งคู่จะเกิดคนละเดือน แต่ก็เป็นการคาบเกี่ยวระหว่างปลายเดือนกับต้นเดือน ถ้านับวันดูแล้วอายุห่างกันไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์ด้วยซ้ำ เธอยังนึกเสียดายอยู่เลยว่าทำไมแม่ไม่รีบคลอดเธอก่อน จะผ่าคลอดออกมาก่อนกำหนดก็ได้ เธอจะได้เรียกไอ้บ้านั่นว่าน้องให้สาแก่ใจ!"ดูพูดเข้าสิ ไม่น่ารักเลยนะลูก อย่าไปพูดแบบนี้ให้คุณลุงคุณป้าได้ยินเชียว"ไม่รับปากหรอกค่ะแม่ ยังไงใบหม่อนคนนี้ก็จะหาทางคาบข่าวไปฟ้อง ให้ไอ้บ้านั่นโดนไม้เรียวสักครั้งสองครั้งให้ได้! เธอได้แต่แอบเถียงในใจ เพราะขืนพูดออกไปตรงๆ มีหวังได้โดนฝ่ามือพิฆาตของคุณแม่ก่อนแน่วันต่อมายังคงเป็นกิจกรรมรับน้องเช่นเคย ซึ่งปีนี้ทางคณะจัดกิจกรรมรับน้
CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง Ep.151หลายปีผ่านไป ตอนนี้น้องคินน์ ลูกชายของคีรินและมัทนาก็เติบโตเป็นหนุ่มเต็มวัย ก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยปีหนึ่งพร้อมกับน้องใบหม่อน ลูกสาวบุญธรรมของน้ำชา ซึ่งตอนนี้ครอบครัวของน้ำชาก็มีทายาทเพิ่มมาอีกคน เป็นลูกชายที่กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมแล้ว"มหาวิทยาลัยก็มีตั้งเยอะแยะ แล้วเธอจะตามฉันมาเรียนที่นี่ทำไมเนี่ย" แม้ทั้งสองครอบครัวจะสนิทสนมและไปมาหาสู่กันอยู่เสมอ แต่คินน์กลับไม่ค่อยลงรอยกับใบหม่อนเท่าไรนัก เพราะไม่ว่าเขาจะทำอะไร ยัยตัวแสบก็มักจะคาบข่าวไปฟ้องพ่อกับแม่ของเขาอยู่เสมอ จนโดนทำโทษอยู่บ่อยครั้ง"หึ! ถ้ากลัวฉันเอาเรื่องไปฟ้องคุณลุงคุณป้า นายก็ทำตัวดีๆ สิ""อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ถ้าเธอยังมาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉันอยู่อีก ฉันไม่เก็บเธอไว้แน่ ยัยใบหม่อน!""อุ๊ย กลัวจังเลย" ใบหม่อนลอยหน้าลอยตาตอบแบบกวนประสาท"ยัยนี่! คิดจะเล่นงานฉันตั้งแต่วันแรกเลยหรือไง!"ทั้งคู่เลือกเรียนคณะบริหารธุรกิจเหมือนกัน เพราะเป็นสาขาที่ต้องนำความรู้ไปสานต่อธุรกิจของครอบครัวโดยตรง แต่คินน์ก็ยังพอใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง ที่อย่างน้อยเขากับใบหม่อนก็ไม่
"น้องใบหม่อน... เป็นลูกสาวของพี่สาวฉันเองค่ะ ตอนนั้นพี่สาวคิดจะไปทำแท้ง แต่ฉันขอร้องไว้ ยอมให้พี่คลอดแกออกมาแล้วฉันจะเป็นคนเลี้ยงดูในฐานะแม่เอง..." พูดได้แค่นั้นเธอก็สะอึกสะอื้นไห้ มือหนาเอื้อมมาลูบเรือนผมของเธออย่างอ่อนโยน "คุณเก่งมากเลยนะน้ำชา" "ฉันสงสารหลานค่ะ อยากให้แกได้ลืมตาขึ้นมาดูโลก ฉันเลยยอมแบกรับคำว่าแม่เลี้ยงเดี่ยว แล้วทำงานหาเงินสร้างอนาคตให้แก" "หลังจากนี้ไป... คุณไม่ต้องเหนื่อยคนเดียวอีกแล้วนะ ภาระหน้าที่ทั้งหมดนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสามีคนนี้เอง" ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปจุมพิตหน้าผากมนเนิ่นนาน "ขอบคุณมากนะคะคุณธันวา แต่ตราบใดที่ฉันยังไหว ฉันก็ยังอยากทำงานต่อนะคะ" "นี่คุณถามผมหรือยัง ว่าผมจะยอมให้คุณออกไปทำงานต่อไหม" น้ำชาเงียบไปนิด... จะให้เธออยู่บ้านเกาะเขากินเฉย ๆ ได้ยังไงล่ะ "แล้ว... เรื่องเมื่อเช้า ท่านประธานเล่าให้คุณฟังหมดแล้วใช่ไหมคะ" "คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอกครับ ผมกับคีรินจัดการกัลยาเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็แค่รอส่งฟ้องศาล" "ถึงขั้นขึ้นโรงขึ้นศาลเลยเหรอคะ?!" เธอตกใจ แค่เธอหกล้มเนี่ยนะ "กัลยาคิดไม่ซื่อ วางแผนจะเล่นงานทั้งบริษัทของผมและของไอ้
แล้วเราต้องเริ่มต้นจัดการชีวิตยังไงก่อนดีเนี่ย...มัทนาได้แต่คิดอย่างว้าวุ่นใจอยู่ภายในห้องนอน เธอยังไม่ทันได้จัดระเบียบชีวิตหรือเตรียมความพร้อมอะไรเลยแม้แต่น้อย เพราะในตอนแรกเข้าใจว่าจะเริ่มงานในสัปดาห์หน้า ซึ่งคิดว่ายังมีเวลาเหลือให้เตรียมตัวอีกตั้งสองสามวัน แต่คำสั่งด่วนที่ให้ไปรายงานตัววันพรุ่
"คุณแม่กับคุณลุงคุยอะไรกันครับ ทำไมทำหน้าเครียดจังเลย" เสียงเล็ก ๆ ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ บรรยากาศอึดอัดภายในรถจึงค่อย ๆ คลายลง"เปล่าหรอกครับคนเก่ง พอดีต่อจากนี้ไปแม่ต้องย้ายไปทำงานที่บริษัทใหม่นะลูก เวลาเลิกเรียนเดี๋ยวจะมีพี่พิมพ์ พี่เลี้ยงคนเดิมของเรามารับหนูกลับบ้านแทนแม่นะครับ"มัทนาหันไปชวน
จังหวะนั้น สายตาของมัทนาก็ประสานเข้ากับดวงตาคมเข้มคู่หนึ่งที่กำลังมองตรงมาพอดี "ฉันว่าเรากลับกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวฉันจะแจ้งกับอาจารย์ในไลน์กลุ่มว่าไม่สะดวกอยู่ต่อ" มัทนาเอ่ยเสียงสั่น เธอไม่สามารถนั่งร่วมโต๊ะอาหารกับเขาได้อีกต่อไปแล้ว ในใจมีแต่ความหวาดกลัว กลัวเหลือเกินว่าความลับเรื่องลูกชายจะถูกเปิ
มัทนาคิดว่าตัวเองตาฝาดไป.. แต่ต่อให้เธอจะกระพริบตาซ้ำ ๆ อีกกี่ครั้ง ภาพตรงหน้าก็ยังคงไม่เปลี่ยนไป ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงนั้นยังคงเป็นคนเดิม คีริน.. อดีตสามีที่อันตรธานหายไปจากชีวิตของเธอนานกว่าสามปี ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างรุนแรงจนตั้งตัวไม่ทัน ตอนที่เห็นเขายืนอยู่ไม่ไกลนั







