"ข้อตกลงคือ ห้ามรัก"

>> 2 วันต่อมา

สายฝนโปรยปรายลงมากระทบกระจกบานโตของห้องเพนท์เฮาส์ชั้นสูงสุดในยามค่ำคืน เสียงฟ้าผ่าก้องกังวานในความเงียบสงบ มินตรานั่งอยู่บนขอบเตียงกว้างในชุดเดรสสายเดี่ยวสีหวาน ร่างกายของเธอยังคงรอยบอบช้ำจากเหตุการณ์ตลอดหลายวันที่ผ่านมา หลังจากผ่านพ้นวิกฤตห้อง ICU ของแม่มาได้ด้วยการยอมก้มหน้ารับใช้เขาจนครบเวลาทำงาน ความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจก็แทบจะสูบพลังชีวิตไปจนหมด

"แกร๊ก…"

เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้น ร่างสูงสง่าของ ธันวา ก้าวเข้ามาในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกสองเม็ด เรือนผมของเขายุ่งเหยิงเล็กน้อย ท่าทางยโสและเพียบพร้อมดุจพญาราชสีห์ยังคงเด่นชัด ธันวาเดินตรงมาที่เตียง สายตาเรียบเฉยปาดมองเด็กสาวที่นั่งก้มหน้านิ่งอยู่ตรงนั้น

"ยังไม่นอนอีกเหรอ" 

น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบเอ่ยถามตามมารยาท ไร้ซึ่งความผูกพันหรือความอบอุ่น มินตราค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคู่สวยที่เคยสุกสว่าง บัดนี้กลับคลอไปด้วยหยาดน้ำตาและร่องรอยของความแหลกสลาย เธอสบตากับประธานบริหารผู้ไร้หัวใจตรงๆ ความรู้สึกมากมายที่กักเก็บไว้ในอกมานานแสนนานกำลังจะระเบิดออกมา

"คุณธันคะ..." มินตราเอ่ยเสียงแผ่วเบา 

"ถ้ามินถามอะไรบางอย่าง... คุณธันจะตอบมินตรงๆ ได้ไหมคะ?"

ธันวาหยุดมือที่กำลังจะปลดนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือ เขามองหน้าเธอด้วยสายตาที่ติดจะรำคาญใจนิดๆ 

"มีอะไรก็พูดมา ฉันมีเวลาไม่มาก"

"สองปีที่ผ่านมาระหว่างเรา... คุณธันเคยมีความรู้สึกดีๆ ให้มินบ้างไหมคะ?" 

มินตราถามออกไปด้วยหัวใจที่เต้นระทึกและสั่นสะท้าน เธอรู้ดีว่าคำถามนี้มันไร้สาระ รู้ดีว่าตัวเอกอย่างเขาอยู่สูงเกินกว่าจะก้มลงมองเด็กเลี้ยงกระจอกๆ อย่างเธอ แต่มนุษย์เรา... เมื่อถลำลึกไปแล้ว มันก็อดที่จะหวังปาฏิหาริย์ไม่ได้ 

การทำสัญญาผูกพันธ์ลับระหว่างเรามันเริ่มต้นเมื่อสองปีก่อน หลังจากที่เขาเมาแล้วคิดว่าเธอเป็นเด็กนั่งดริ้งที่รับงานพิเศษ  ในช่วงนั้นเธอทำงานหาเงินรักษาแม่ที่ป่วยหนัก ไม่ได้คิดที่จะขายตัว แต่ระหว่างเขาและเธอมันเกิดจากความเข้าใจผิด เมื่อเป็นของเขาแล้ว ประจวบกับการที่แม่ต้องใช้เงินผ่าตัดด่วน เธอจึงเป็นฝ่ายเสนอตัว ทำสัญญาลับๆกับเขา สัญญาปีต่อปี ด้วยนิสัยของเขาที่รักสะอาด เขาเป็นคนแรกของเธอ ในเมื่อเจอคนที่บริสุทธิ์มันก็ดีไม่ต้องไปเสี่ยงโรคภัย มีเธอเอาไว้แก้ขัดเวลาเกิดความต้องการทางเพศ เขาเองก็เป็นผู้ชาย ขาดเรื่องอย่างว่าไปก็คงจะไม่ได้ ข้อตกลงคือ "ห้ามรัก" แต่ยิ่งนานวันเข้า ตัวเธอเองกลับเป็นฝ่ายรักษาข้อตกลงนั้นไว้ไม่ได้

ความเงียบครอบคลุมห้องนอนกว้างขวางไปหลายวินาที มีเพียงเสียงฝนตกกระทบกระจกด้านนอกที่ดังระงม ธันวานั่งลงบนขอบเตียงข้างๆ เธอ เขายื่นมือหนาไปจับเข้าที่คางเล็ก บังคับให้เธอมองสบสายตาเย็นชาหลังกรอบแว่น ดวงตาคู่นั้นไร้ซึ่งร่องรอยของอารมณ์ความรู้สึก มีเพียงความว่างเปล่าดั่งมหาสมุทรที่ไร้ดวงอาทิตย์

"มินตรา..." 

น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งและเยือกเย็นจนคนฟังสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ 

"ฉันคิดว่าเราคุยกันเรื่องนี้รู้เรื่องตั้งแต่ทำสัญญาวันแรกแล้วนะ"

"คุณธัน..."

"กฎเหล็กของฉันคืออะไร?" 

ธันวาเอ่ยขัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและเฉียบขาด 

"ข้อที่หนึ่ง... เงินแลกกับร่างกาย"

"ข้อที่สอง... ห้ามแสดงตัวต่อหน้าคนอื่น"

"และข้อที่สำคัญที่สุด... ห้ามรัก และ ห้ามหึงหวง"

คำพูดทุกคำของเขาปักลงกลางอกของมินตราดั่งมีดโกนอาบนพยาบาท

"ฉันจ่ายเงินให้เธอครบถ้วนทุกบาททุกสตางค์ รวมถึงเงินแปดแสนบาทที่เธอคุกเข่าขอร้องฉันเมื่อวันก่อน" 

ธันวาไล้นิ้วโป้งไปตามปรางแก้วซีดของเธอเบาๆ แต่การกระทำนั้นกลับเต็มไปด้วยการย้ำเตือนสถานะอย่างเหี้ยมโหด 

"ฉันซื้อตัวเธอ ซื้อความสะดวกสบาย และซื้อร่างกายของเธอ... แต่ฉันไม่ได้จ่ายเงินเพื่อซื้อความรู้สึกไร้สาระพวกนี้"

"แต่มินเป็นคนนะคะคุณธัน!" 

มินตราปล่อยให้น้ำตาไหลพรูออกมาอย่างกั้นไม่อยู่ เสียงสะอื้นไห้บาดหมางดังระงม 

"มินมีความรู้สึก! มินอยู่กับคุณธันทุกคืน ถูกคุณธันกอด ถูกคุณธันสัมผัส... จะให้มินตัดความรู้สึกเหมือนปิดสวิตช์ไฟได้ยังไง! มินรู้ว่ามินมันโง่... ที่ดันไปตกหลุมรักคุณ!"

คำสารภาพรักที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเค้นแค้นหลุดออกมาจากปากของเด็กสาว เธอปล่อยโฮออกมาเหมือนเด็กที่ไร้ทางออก ความรักที่เธอมีให้เขา... มันคือความจริงที่คอยกัดกินหัวใจเธอทุกวัน ยามที่เห็นเขาไปออกงานคู่กับหญิงสาวตระกูลใหญ่ ยามที่เขาเหยียบย่ำเธอต่อหน้าคนในบริษัท แต่เธอก็ยังหลงรักเขาจนหมดหัวใจ

ธันวามองหยาดน้ำตาที่ร่วงผาดลงบนผ้านวมด้วยสายตาที่ยังคงราบเรียบ เขาไม่ได้ตื่นเต้น ไม่ได้สงสาร และไม่ได้ดึงเธอเข้าไปกอดปลอบสักนิด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับเสื้อเชิ้ตให้เรียบร้อยแล้วมองลงมาที่เธอจากมุมสูง

"ถ้าเธอทำตามกฎไม่ได้..." ธันวาเอ่ยน้ำเสียงเรียบเย็น 

"สัญญาระหว่างเราก็คงต้องจบลงตรงนี้"

มินตราเบิ่งตาโพลง ชายหนุ่มสวมนาฬิกาเข้าข้อมือตามเดิม ท่าทางทรงอำนาจและเพียบพร้อมยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

"ฉันไม่ชอบคนที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ และฉันก็ไม่ต้องการเด็กเลี้ยงที่สร้างความวุ่นวาย" 

ธันวาพูดต่อโดยไม่ไยดีความรู้สึกของคนที่นอนร้องไห้อยู่บนเตียงเลยสักนิด 

"จำไว้ มินตรา... ถ้าเธอยังอยากได้เงินไปรักษาแม่ และอยากมีอนาคตในบริษัทนี้ต่อไป ลบความรู้สึกพวกนั้นทิ้งไปซะ อย่าให้ฉันได้ยินคำว่า 'รัก' จากปากเธออีก"

พูดจบ ประธานบริหารผู้แสนสมบูรณ์แบบก็หมุนตัวเดินออกจากห้องนอนไป ทิ้งให้มินตราร้องไห้สะอื้นจนตัวโยนอยู่บนเตียงกว้างคนเดียวในความมืดมน ความรักของเธอไม่มีค่า... ความรู้สึกของเธอเป็นเพียงเรื่องไร้สาระสำหรับเขา ชัดเจนแล้วว่ามันเป็นได้แค่ความใคร่และข้อตกลงทางธุรกิจ มินตรากำผ้านวมแน่น หยาดน้ำตาไหลหยดลงบนฟูกอย่างไม่ขาดสาย หัวใจของเธอพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี... เขาใจร้าย ใจร้ายกับเธอแบบนี้เสมอมา