LOGINโลแกนนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา สายตาจับจ้องข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์ของกอหญ้าอย่างไม่วางตา ประโยคสั้นๆ เพียงไม่กี่คำกลับทำให้บรรยากาศในห้องเย็นลงทันที“อย่าเชื่อพวกมัน”และอีกข้อความ“ถ้าอยากรู้ว่าใครฆ่าเจ้าในครั้งแรกจริงๆ มาหาข้าเพียงคนเดียว”โลแกนวางโทรศัพท์ลงช้าๆ ก่อนเงยหน้ามองไปรอบคฤหาสน์ถ้าเอเรสรู้เบอร์นี้ได้ แปลว่าอาจมีใครบางคนคอยส่งข้อมูลให้มัน และถ้าคนนั้นอยู่ที่นี่จริง… มันก็ไม่ได้เพิ่งเข้ามา แต่อาจอยู่มานานแล้วเสียงฝีเท้าดังลงมาจากบันได ลูคัสเดินกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่น“เจ้าทำหน้าอะไรของเจ้า”โลแกนเลื่อนโทรศัพท์ไปให้ ลูคัสมองข้อความสีหน้าของเขาเปลี่ยนทันที“ใครแตะโทรศัพท์นาง”“ไม่รู้”“ข้าถามว่าใคร”“ถ้ารู้ ข้าคงไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้”ลูคัสกำโทรศัพท์แน่นจนขอบเครื่องเกือบแตก โลแกนมอง“อย่าพัง เดี๋ยวนางฆ่าเจ้าเอง”มือของลูคัสหยุด“มันรู้เบอร์”“ใช่”“และรู้ว่านางอยู่ที่นี่”“ใช่”“คนในบ้าน”โลแกนพยักหน้า“น่าจะ”ดวงตาลูคัสเปลี่ยนเป็นสีแดง เงาดำไหลออกจากร่างช้าๆ“ข้าจะหามัน”โลแกนลุกขึ้น“อย่าทำบ้านแตกก่อน”“ข้าไม่รับปาก”เสียงของกอหญ้าดังมาจากด้านบน“ใครจะทำบ้านแตก?”ทั้งสองเงยหน้าพร้อ
รถยังไม่ทันจอดสนิท กอหญ้าก็เปิดประตูลงไปก่อน ลูคัสสบถเบาๆ แล้วรีบตามทันที ป่าทิศตะวันตกเงียบผิดธรรมชาติ ลมเย็นพัดผ่านต้นไม้จนเกิดเสียงเสียดสีกันแผ่วๆ กลิ่นดินชื้นปนกับบางอย่างที่เหมือนเหล็กไหม้ทำให้เธอรู้ทันทีว่าที่นี่ไม่ปกติ“โลแกน!”กอหญ้าตะโกนเรียกไม่มีเสียงตอบ ลูคัสยกมือขวาง“เดินช้าๆ”“แต่เขาบาดเจ็บ”“ข้ารู้”“งั้นก็เร็วสิ”“ถ้าเจ้าวิ่งเข้ากับดัก ข้าจะต้องช่วยสองคนพร้อมกัน”เธอชะงักแล้วกัดริมฝีปาก“ก็ได้”ลูคัสสูดกลิ่นในอากาศ ก่อนหันไปทางซ้าย“ทางนี้”ทั้งคู่เดินลึกเข้าไปไม่ถึงห้านาที ก็ได้ยินเสียงหายใจหนักดังมาจากด้านหน้า กอหญ้าเร่งฝีเท้า“โลแกน!”ร่างสูงของชายผมสีเทาคุกเข่าอยู่ข้างต้นไม้ มือหนึ่งกดหน้าอกตัวเองไว้ เสื้อเชิ้ตขาดตรงหัวไหล่และมีรอยสีดำลามตามเส้นเลือดขึ้นมาถึงลำคอ แต่สิ่งที่ทำให้กอหญ้าหยุดนิ่งไม่ใช่บาดแผลของเขา เป็นหญิงสาวที่นอนหมดสติอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเธอเหมือนกอหญ้าอย่างน่าตกใจ ไม่ใช่แค่คล้ายแต่เหมือนจนแทบเป็นฝาแฝด กอหญ้ายืนแข็งลูคัสเองก็หยุด“นี่มันอะไร”เสียงเธอเบามาก โลแกนเงยหน้าขึ้น“อย่าเข้าใกล้นาง”“ทำไม”“ไม่ใช่คน”หญิงสาวบนพื้นลืมตาขึ้นทันทีดวงตาสีแดง กอหญ
“ถ้าอยากรู้…ลงมาหาข้าสิ”เสียงนั้นดังขึ้นจากรอยแยกใต้พื้นอย่างชัดเจนจนกอหญ้ารู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง ดวงตาสีแดงคู่หนึ่งลอยอยู่ในความมืดด้านล่างจ้องตรงมาที่เธอราวกับมองทะลุร่างกายได้ ลูคัสกระชับมือเธอทันที“อย่าฟัง”โลแกนเองก็ขยับเข้ามาใกล้อีกด้าน“มันกำลังยั่วให้คุณลงไป”กอหญ้ายืนมองรอยแยกนิ่ง“แต่ถ้าฉันไม่ลง เราจะรู้ได้ยังไงว่ามันต้องการอะไร”ลูคัสหันขวับ“ไม่จำเป็นต้องรู้ทุกอย่าง”“นี่แหละปัญหาของคุณ”“อะไร”“ชอบบอกว่าฉันไม่จำเป็นต้องรู้”เธอดึงมือกลับจากเขาเล็กน้อย“เรื่องมันเกี่ยวกับฉันโดยตรงนะลูคัส”“เพราะเกี่ยวกับเจ้า ข้าถึงไม่อยากให้เสี่ยง”“แล้วจะให้ฉันนั่งรอจนศัตรูบุกมาถึงเตียงอีกหรือไง”โลแกนพยักหน้าเบาๆ“นางพูดถูก”ลูคัสหันไป“เจ้าเงียบ”“ข้าแค่บอกความจริง”“ความจริงของเจ้าทำให้นางเสี่ยงทุกครั้ง”“แต่การซ่อนความจริงก็เคยทำให้นางตายมาแล้ว”ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศแข็งทื่อทันที กอหญ้ามองสลับไปมา ลูคัสกำหมัดแน่น“อย่าพูดเรื่องนั้น”โลแกนสีหน้าเย็นลง“เจ้ากลัวความจริงเพราะมันทำให้เจ้ารู้สึกผิด ไม่ใช่เพราะนางไม่ควรรู้”“พอค่ะ”กอหญ้าแทรก ทั้งคู่เงียบ เธอถอนหายใจ“ฉันยังไม่ลงไป
ไฟทั้งคฤหาสน์ดับลงในพริบตาเดียว ความมืดหนาทึบเข้าปกคลุมทุกอย่างจนกอหญ้ามองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง เสียงหัวเราะที่ดังมาจากชั้นล่างยังคงก้องอยู่ตามผนัง เหมือนมีใครบางคนกำลังเดินวนอยู่รอบบ้าน ทั้งที่ไม่เห็นเงาแม้แต่ร่างเดียว“กุญแจอยู่ที่นี่…”เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง กอหญ้ากำมือแน่น แสงสีทองค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว ส่องให้เห็นใบหน้าของลูคัสกับโลแกนที่ยืนขนาบอยู่คนละด้าน ดวงตาของลูคัสเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม ส่วนโลแกนมีประกายสีเขียวอมทองพาดผ่านม่านตา ไม่มีใครยิ้มอีกแล้ว“อยู่ใกล้ข้า”ลูคัสพูดเสียงต่ำ“ไม่”กอหญ้าตอบทันที เขาหันมอง“อะไร”“ฉันจะไม่หลบอยู่ข้างหลังอีกแล้ว”“นี่ไม่ใช่เวลาขัด”“ฉันไม่ได้ขัด”เธอยกมือที่มีแสงสีทองขึ้น“ฉันจะช่วย”โลแกนมองมือเธอ“ถ้ารู้สึกเวียนหัวหรือหมดแรง ให้หยุดทันที”กอหญ้าพยักหน้า ลูคัสกลับทำหน้าไม่พอใจ“ข้ายังไม่อนุญาต”เธอหันไป“คุณเป็นใครถึงต้องอนุญาต”“คนที่กำลังปกป้องเจ้า”“งั้นก็ปกป้องไป ส่วนฉันจะปกป้องตัวเอง”โลแกนหลุดหัวเราะเบาๆ“นางชนะ”ลูคัสหันขวับ“เงียบ”เสียงบางอย่างขูดพื้นดังมาจากชั้นล่างครืด…กอหญ้าชะงัก“มันอยู่ตรงไหน”ลูคัสสูดลมหายใจ“สาม
กอหญ้าตื่นขึ้นในเช้าวันถัดมาพร้อมความรู้สึกเหมือนร่างกายหนักกว่าปกติหลายเท่า ไม่ใช่เพราะนอนน้อยแต่เป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อวานยังคงค้างอยู่ในหัว ทั้งภาพรอยผนึกแตก แสงสีทองจากมือของเธอ และเสียงกระซิบจากใต้พื้นว่า “กุญแจ…คืนมา” ทำให้เธอรู้สึกเหมือนชีวิตที่เคยธรรมดากำลังถูกลากเข้าไปใกล้อะไรบางอย่างมากขึ้นทุกที เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่งก่อนจะรู้สึกถึงความอุ่นข้างตัวกอหญ้าหันไปลูคัสนอนอยู่ข้างๆ ในร่างสุนัขสีดำ หัวขนาดใหญ่พาดอยู่ตรงขอบหมอนของเธออย่างหน้าตาเฉย กอหญ้าจ้องอยู่สองวินาที“เมื่อคืนฉันจำได้ว่าคุณนอนพื้นนะ”หูดำขยับนิดหนึ่ง“อย่าทำเป็นไม่ได้ยิน”ไม่มีปฏิกิริยา เธอยื่นมือไปดึงหูเบาๆ“ลูคัส”ดวงตาสีแดงลืมขึ้น“ลงไป”เขาหลับตาอีก กอหญ้าชะงัก“นี่เมินฉัน?”หางดำกระดิกหนึ่งครั้ง เธอหรี่ตา“คุณแกล้งหลับใช่ไหม”เงียบ“ถ้าไม่ลง ฉันจะ—”ลูคัสเปลี่ยนร่างกลับเป็นมนุษย์ทันที กอหญ้าสะดุ้งจนเกือบตกเตียง“เฮ้ย!”ชายหนุ่มนั่งพิงหัวเตียงด้วยสีหน้าง่วงนิดๆ ผมยาวสีดำยุ่งกว่าปกติ เสื้อเชิ้ตยับเล็กน้อย“เจ้ายังจะขู่เรื่องเดิมอีก?”“ได้ผลนี่”ลูคัสถอนหายใจ“ข้ากำลังเฝ้า”“เฝ้าอะไรบนเตียงฉัน”“เจ้า”“
เช้าวันถัดมา กอหญ้าตื่นขึ้นพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งในอก ทั้งที่เมื่อคืนพยายามบอกตัวเองว่าจะไม่คิดมาก แต่ภาพดอกไม้สีขาวกับอักขระสีแดงยังวนอยู่ในหัวไม่ยอมหาย คำว่า “คืนกุญแจมา” ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ชีวิตทีละน้อย เธอลงมาชั้นล่างเร็วกว่าปกติเล็กน้อยทันทีที่เปิดประตูห้องพักก็ต้องหยุด ลูคัสนอนอยู่ตรงโซฟาในร่างสุนัขสีดำ ตัวใหญ่พอจะกินพื้นที่โซฟาแทบทั้งหมด หางยาวตกลงมาข้างเบาะขาหน้าพาดทับหมอนเหมือนเจ้าของบ้านเสียเอง กอหญ้ายืนมองอยู่นาน“นี่บ้านฉันหรือบ้านคุณกันแน่”หูสีดำขยับนิดหนึ่ง แต่เจ้าตัวยังไม่ลืมตากอหญ้าเดินเข้าไปใกล้“ลูคัส”เงียบ“ตื่น”ยังเงียบ เธอยื่นมือไปแตะหัวขนสีดำหนานุ่มกว่าที่คิด กอหญ้าเกาเบาๆ หลังหูหางที่ห้อยอยู่ข้างโซฟากระดิกหนึ่งครั้ง เธอชะงักแล้วยิ้ม“ชอบจริงด้วย”หางหยุดทันที กอหญ้าหัวเราะ“อย่าทำเป็นเนียน”สุนัขดำลืมตา ดวงตาสีแดงมองเธอเหมือนไม่พอใจ“เมื่อกี้หางกระดิก”ลูคัสเปลี่ยนกลับเป็นมนุษย์ทันทีร่างสูงใหญ่ปรากฏบนโซฟาแทนที่ กอหญ้าถอยแทบไม่ทัน“เฮ้ย! เตือนก่อนสิ!”ลูคัสนั่งพิงพนักด้วยสีหน้าเรียบ“เจ้าแกล้งข้า”“ตรงไหน”“เกาหู”“แล้วชอบไหม”
![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






