INICIAR SESIÓNCompartir
6
Fecha de publicación:
2026-11-01 16:47:59วีวี่สูดลมหายใจเข้า
“งั้นเสียงทั้งหมดเมื่อกี้ก็เป็นคุณสินะ”
ชายตรงหน้าหัวเราะเบา ๆ
“ส่วนใหญ่”
วีวี่หรี่ตา
“ส่วนใหญ่?”
เขายกไหล่เล็กน้อย
“เสียงลมก็มีบ้าง ผมคงรับหมดไม่ได้”
วีวี่ไม่ได้หัวเราะตาม
“คุณตามฉันมาตั้งแต่เมื่อไร”
ชายตรงหน้ามองไปทางบันได ก่อนตอบอย่างไม่รีบร้อน
“ก่อนคุณขึ้นไปข้างบนแล้ว”
เขาหยุดเล็กน้อย
“เห็นคุณไม่เปิดประตูตามที่ระบบชี้ ก็เลยอยากรู้ว่าจะเลือกทางไหนต่อ”
วีวี่เงียบไป
เขาเห็นทั้งหมด
เห็นตั้งแต่ตอนที่เธอคิดว่าตัวเองยังอยู่คนเดียว
“รอยเท้าตรงบันไดก็ของคุณ?”
“ใช่”
“แล้วเงาหลังเสาเมื่อกี้ล่ะ”
เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มจะกว้างขึ้นนิดหนึ่ง
“อันนั้นคุณเห็นด้วยเหรอ”
วีวี่รู้สึกเย็นวาบขึ้นมาอีกรอบ
อย่างน้อยก็แปลว่าเธอไม่ได้คิดไปเอง
ชายตรงหน้ายืดตัวออกจากเสา
เพียงเท่านั้น ความสูงของเขาก็ยิ่งชัดเจนขึ้นกว่าเดิม
วีวี่ขยับเท้าออกด้านข้างโดยอัตโนมัติ เปิดพื้นที่ให้ตัวเองหากต้องวิ่ง
เขามองเห็นการเคลื่อนไหวนั้น
แต่ไม่ได้ขยับตาม
“คุณจะเข้ามาจับฉันตอนนี้เลยไหมคะ”
คำถามหลุดออกไปตรงกว่าที่ตั้งใจ
ชายตรงหน้ามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า
“ยัง”
เขาพยักหน้าไปทางตู้โลหะข้างตัวเธอ
“ทำภารกิจต่อไปก่อนก็ได้ ผมยังไม่รีบ”
คำตอบไม่ได้ทำให้วีวี่โล่งใจเลยแม้แต่น้อย
มันกลับฟังเหมือนเขาไม่จำเป็นต้องรีบมากกว่า
“พูดเหมือนรู้ว่ายังไงก็จับได้เลยนะคะ”
ริมฝีปากของเขายกขึ้นเพียงนิดเดียว
“ผมก็มั่นใจอยู่พอสมควร”
ไม่มีน้ำเสียงโอ้อวด
ไม่มีการจงใจยั่ว
เขาเพียงพูดเหมือนบอกข้อเท็จจริงที่ตัวเองรู้อยู่แล้ว
นั่นยิ่งทำให้น่าหมั่นไส้
วีวี่ถอนหายใจ
“ถ้าอย่างนั้นช่วยถอยไปหน่อยได้ไหมคะ คุณยืนใกล้ขนาดนี้ ต่อให้ยังไม่จับก็ไม่ได้ทำให้สบายใจขึ้นเลย”
ชายตรงหน้ามองระยะห่าง ก่อนถอยหลังไปสองก้าว
“พอไหม”
วีวี่กะระยะด้วยสายตา
“อีกก้าวได้ไหมคะ”
เขาหัวเราะเบา ๆ แต่ก็ยอมถอยเพิ่ม
“เอาใจยากเหมือนกันนะ”
“ถ้าคุณตัวเล็กกว่านี้ ฉันอาจจะเรื่องน้อยกว่านี้ก็ได้ค่ะ”
เขาก้มมองตัวเอง ก่อนหลุดหัวเราะ
“เรื่องนั้นคงช่วยไม่ได้”
อย่างน้อยเขาก็ยอมถอย
วีวี่จึงหันกลับไปเปิดตู้โลหะ แต่ครั้งนี้ไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายหลุดออกจากหางตาเลย
ด้านในมีชิ้นส่วนทรงกระบอกโลหะวางอยู่
FUSE CORE — A-17
ทันทีที่หยิบมันขึ้น ช่องเล็กด้านข้างก็ดีดเปิดตาม เผยอุปกรณ์สีดำแบนอีกสองชิ้น
ECHO TAG ×2
ข้อความกำกับระบุว่าสามารถสร้างเสียงจำลองในตำแหน่งที่ขว้างไปถึง
วีวี่พลิกมันดูในมือ
เบา
ขนาดเล็กพอจะซ่อนไว้ในกระเป๋า
หากขว้างเข้าไปตามทางแยก หรือโยนไปอีกฝั่งของอาคาร—
“ดูจากสีหน้าแล้ว ของนั่นคงมีประโยชน์กับคุณมากกว่าฟิวส์อีกนะ”
เสียงทุ้มดังขึ้น
วีวี่เงยหน้า
เขายังยืนอยู่ในระยะเดิม
“เห็นชัดขนาดนั้นเลย?”
“ไม่ได้ชัดขนาดนั้นหรอก”
เขามองเธออย่างพิจารณา
“แต่ตอนคุณเริ่มคิดหาทางหนี สายตาจะไม่อยู่กับของตรงหน้าแล้ว มันจะเริ่มกวาดมองพื้นที่รอบ ๆ แทน”
วีวี่นิ่งไปเล็กน้อย
“สังเกตคนละเอียดขนาดนี้เลยเหรอคะ”
“ต้องละเอียดอยู่บ้าง”
เขาตอบอย่างสบาย ๆ
“ถ้าตามคนไม่เป็น ผมคงไม่ได้มายืนตรงนี้”
คำตอบทำให้วีวี่มองเขาใหม่
เขาไม่ได้รู้ว่าเธอคิดอะไร
เพียงแต่คุ้นกับการตามคนมากพอจะอ่านท่าทางบางอย่างได้
“งั้นฉันคงต้องระวังสายตาตัวเองแล้ว”
ชายตรงหน้าหัวเราะเบา ๆ
“ก็ดี ถ้าคุณอ่านยากขึ้น ผมก็ต้องตั้งใจตามมากขึ้น”
วีวี่สอด Echo Tag ลงกระเป๋า
“ฟังดูเหมือนคุณกำลังสนุกอยู่เลยนะคะ”
“ก็สนุกดี”
เขาตอบโดยไม่ปิดบัง
“ผมชอบคนที่ยังพยายามหนี มากกว่าคนที่ยืนรอให้จับ”
วีวี่ไม่ได้ตอบทันที
เธอกำ Fuse Core ไว้แน่นขึ้น ก่อนเตรียมกลับขึ้นชั้นสอง
ชายตรงหน้าขยับออกจากโต๊ะ
เพียงก้าวเดียว ระยะห่างที่เคยมีอยู่ก็หายไปเกือบครึ่ง
วีวี่หยุดทันที
“ใกล้ไปแล้วค่ะ”
เขาหยุดตามโดยไม่แกล้งก้าวเพิ่ม
สายตาเลื่อนไปยัง Fuse Core ในมือ
“ต้องเอาขึ้นไปใส่รีเลย์ใช่ไหม”
“ค่ะ แล้วฉันจะทำส่วนที่เหลือเอง เพราะฉะนั้นไม่ต้องบอกทางนะคะ”
ชายหนุ่มหัวเราะ
“กลัวผมพาไปผิด?”
“เปล่า”
วีวี่มองเขาตรง ๆ
“ฉันแค่อยากรู้ว่าตัวเองจะไปได้ไกลแค่ไหนโดยไม่ต้องให้คนที่กำลังตามจับช่วย”
เขานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนขยับหลบทางให้
“งั้นก็เอาเลย”
วีวี่เดินผ่านไปได้สองก้าว ก่อนหันกลับ
“แล้วคุณจะตามขึ้นไปไหม”
ชายตรงหน้าพยักหน้าไปทางบันได
“ทำภารกิจไปเถอะ ถ้าผมตาม เดี๋ยวคุณก็รู้เอง”
วีวี่ถอนหายใจเบา ๆ
“ฟังแล้วสบายใจมากเลยค่ะ”
น้ำเสียงประชดชัดเจนจนเขาหัวเราะ
เธอไม่อยู่คุยต่อ แล้วเดินขึ้นบันไดไป
Fuse Core เสียบเข้าตำแหน่งพอดี
ทันทีที่ล็อกเข้าที่ ไฟเตือนสีแดงบนแผงก็ดับลง เปลี่ยนเป็นสีเขียว เสียงกระแสไฟดังฮัมเบา ๆ ตามแนวสายเคเบิล
RELAY 02 — ONLINE
เหลือเพียงจุดสุดท้าย
รีเลย์ตัวที่สามถูกตู้เหล็กใบใหญ่ล้มขวางอยู่
วีวี่วางมือบนขอบตู้แล้วลองดัน
ไม่ขยับ
เธอเปลี่ยนตำแหน่งเท้า ย่อตัวต่ำลง แล้วใช้ขากับน้ำหนักตัวช่วยแทนแขน
ตู้ค่อย ๆ เคลื่อน
ครืด…
โลหะหนักเสียดสีกับพื้น ส่งเสียงแหลมบาดหู
วีวี่กัดฟัน
“อีกนิด…”
ครืด—
ฐานด้านหนึ่งหลุดจากเศษโลหะที่เกี่ยวอยู่กะทันหัน
เคร้ง!
ตู้กระแทกพื้นดังสนั่นไปทั่วชั้น
วีวี่สะดุ้งจนถอยหลัง
“โอ๊ย!”
Último capítulo
CHASE ME, KEEPER — ถ้าจับฉันได้ ก็ลองดู 13
ด้านหลังเป็นช่องแคบ มืดและเตี้ยพอให้คนหนึ่งคนก้มตัวลอดเข้าไปได้ กลิ่นน้ำมันเครื่องกับฝุ่นอับลอยออกมาจากด้านในโนดบนข้อมือสั่นทันทีUNREGISTERED ROUTE DETECTEDWARNING: ROUTE NOT VERIFIEDวีวี่มองข้อความอยู่ครู่หนึ่ง“เจอแล้ว…”“หรือเจอทางที่มีปัญหาก็ได้ครับ”เสียงเดียวกันดังขึ้นจากด้านหลังใกล้กว่าเดิมมากวีวี่หันกลับทันทีชายผมเงินลงมาจากชั้นลอยแล้วเธอไม่รู้ว่าเขาลงมาตอนไหนตอนนี้เขายืนอยู่ห่างไปไม่ถึงสิบเมตร มือทั้งสองข้างวางอยู่ข้างลำตัวอย่างสบาย ท่าทางไม่ได้แสดงว่าจะพุ่งเข้าใส่ แต่ระยะที่ลดลงกลับทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปทันทีในจังหวะเดียวกัน โนดก็กระตุกแรงWARNINGKEEPER PRESENCE CONFIRMEDIDENTITY: UNKNOWNวีวี่เหลือบมองหน้าจอ ก่อนเงยกลับไปหาเขา“ทำงานแล้วสินะ”ชายผมเงินมอง NODE บนข้อมือเธอแล้วหัวเราะเบา ๆ“ฟังจากน้ำเสียง คุณดูไม่ค่อยประทับใจมันเท่าไร”“ก็ถ้ามันเตือนหลังเจ้าตัวมายืนใกล้ขนาดนี้ จะให้ประทับใจตรงไหนคะ”“มีเหตุผล”วีวี่ขยับตัวให้ช่องเปิดอยู่ด้านข้าง ไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองถูกบีบติดกับฐานม้าหมุนชายตรงหน้าเห็น แต่ไม่ได้ขยับตามเธอจึงถาม“แล้วคุณล่ะคะ”“ผม?”“ฉันควรไว้ใจคุ
CHASE ME, KEEPER — ถ้าจับฉันได้ ก็ลองดู 12
เขาไม่ได้รีบตอบเพียงใช้ปลายนิ้วเคาะราวเหล็กเบา ๆ สองครั้ง ก่อนเอียงสายตาไปทางม้าหมุนที่กำลังเคลื่อนผ่านด้านล่าง“พอจะรู้ว่าคุณวิ่งมาถึงนี่ได้ยังไงครับ”คำตอบที่ไม่ตอบอะไรชัดเจนทำให้วีวี่ถอนหายใจ“ถ้ารู้อยู่แล้ว จะถามทำไมคะ”“ก็อยากฟังจากเจ้าตัว”“แล้วถ้าฉันไม่อยากเล่า?”“ก็ไม่เป็นไร”เขาพูดเหมือนไม่ได้ใส่ใจนัก“คืนนี้ยังอีกยาว ผมไม่จำเป็นต้องรู้ทุกอย่างตอนนี้”วีวี่มองเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่งมาเร็กทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกไล่แต่ผู้ชายคนนี้กลับต่างออกไปเขาแทบไม่ได้ขยับจากที่นั่งไม่เดินเข้าหาไม่ปิดทางถึงอย่างนั้นก็ยังให้ความรู้สึกเหมือนกำลังรื้อดูทุกการตัดสินใจของเธอทีละชิ้นน่ารำคาญแบบคนละเรื่องเลยวีวี่หันกลับไปมองสามเส้นทางยังไม่ทันเดิน เสียงจากด้านบนก็ดังลงมาอีก“ถ้าผมเป็นคุณ ผมคงไม่เสียเวลากับประตูแดงหรอกครับ”เธอเงยหน้าขึ้น“ทำไมคะ”“มันล็อก”“รู้ได้ยังไง”“ลองแล้ว”ตอบง่ายเกินไปวีวี่มองเขาอยู่สองวินาที“แล้วฉันควรเชื่อคุณ?”ชายผมเงินหัวเราะเบา ๆ“ไม่ควรครับ”คำตอบนั้นมาเร็วเสียจนเธอหลุดนิ่งไปนิดหนึ่งเขาเอนตัวไปด้านหลัง ใช้มือข้างหนึ่งยันราวเอาไว้“ถ้าเป็นผมก็คงไม่เชื่อคน
CHASE ME, KEEPER — ถ้าจับฉันได้ ก็ลองดู 11
เสียงฝีเท้าของมาเร็กยังตามหลังมาไม่ห่างวีวี่ได้ยินมันชัดแม้เสียงฝนจะกระหน่ำลงบนหลังคาเหล็กของซุ้มเกมร้างสองข้างทาง ทุกครั้งที่รองเท้าของเขากระทบพื้นเปียก เสียงนั้นจะดังหนักและสม่ำเสมอราวกับเตือนว่า ระยะห่างสิบวินาทีที่เขาให้มากำลังหายไปทีละน้อยเธอไม่หันกลับไปมองอีกลมหายใจเริ่มแสบลึกลงไปถึงอก เสื้อผ้าเปียกแนบผิว เส้นผมบางส่วนติดอยู่ข้างแก้มจนรำคาญ แต่เธอยังวิ่งต่อโดยพยายามรักษาจังหวะเท้าไม่ให้ลื่นบนพื้นคอนกรีตที่เต็มไปด้วยน้ำขังโนดบนข้อมือกะพริบบอกตำแหน่งเป้าหมายอยู่ข้างหน้าB-04 — 180 Mใกล้แล้วแต่ก่อนที่เธอจะเห็นป้ายของพื้นที่ถัดไป เสียงอีกอย่างกลับลอยแทรกมากับสายฝนเสียงเพลงวีวี่ชะลอฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัวทำนองเก่า ๆ ดังแว่วมาจากเบื้องหน้า คล้ายเพลงจากกล่องดนตรีที่ถูกเปิดทิ้งไว้นานจนกลไกเริ่มฝืด โน้ตบางตัวทอดยาวผิดจังหวะ บางช่วงขาดหาย แล้วจู่ ๆ ก็กลับมาดังต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นยิ่งเข้าใกล้ เสียงยิ่งชัดเธอพ้นแนวซุ้มเกมร้างออกมา แล้วก็เห็นมันม้าหมุนขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางลานกว้างหลอดไฟรอบหลังคาติดขึ้นเป็นหย่อม ๆ สีเหลืองซีดสลับแดง บางดวงดับ บางดวงกะพริบจนแทบมองไม่ทัน ม้าไม้ที
CHASE ME, KEEPER — ถ้าจับฉันได้ ก็ลองดู 10
รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้น“ถ้าจะหนีจริง ก็อย่าเสียเวลาเถียงกับผมเลย”วีวี่หัวเราะออกมา“พูดเหมือนกำลังช่วยเลยนะคะ”“ก็ช่วยให้คุณได้เริ่มก่อนตั้งสิบวินาทีแล้ว”“ใจดีจังนะ”น้ำเสียงประชดจนมาเร็กหัวเราะจากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นวีวี่เห็นก็รีบขยับตัว“เดี๋ยวสิ อย่างน้อยให้ตั้งหลักก่อน—”“สิบ”“คุณนี่จริง ๆ เลย!”รอยยิ้มของมาเร็กกว้างขึ้น“เก้า”วีวี่ไม่เสียเวลาบ่นต่อเธอหมุนตัวแล้วออกวิ่งทันที“แปด!”เสียงของเขาดังตามหลังวีวี่พุ่งผ่านประตูออกไปสู่สายฝนลมเย็นปะทะใบหน้าจนต้องหรี่ตา เสื้อผ้าที่เพิ่งเริ่มแห้งถูกละอองฝนซึมจนชื้นอีกครั้ง พื้นคอนกรีตเบื้องหน้ามีน้ำขังเป็นแอ่งเล็ก ๆ สะท้อนแสงจากเครื่องเล่นที่ติด ๆ ดับ ๆ เป็นริ้วสีแดง เหลือง และน้ำเงิน“เจ็ด!”วีวี่กระโดดข้ามราวเหล็กเตี้ยโดยไม่ลดความเร็ว“หก!”เธอก้มมองโนดเพียงแวบเดียวB-04 อยู่ทางตะวันออกเส้นทางตรงมีสิ่งกีดขวางมากกว่า แต่สั้นกว่าหากต้องแข่งกับคนช่วงขายาวอย่างมาเร็ก การวิ่งอ้อมคงมีแต่เสียเปรียบวีวี่เลือกทางตรง“ห้า!”ถังเหล็กเก่าล้มขวางอยู่ด้านหน้าเธอเร่งฝีเท้า มือแตะขอบถังเพียงชั่วขณะ ก่อนใช้แรงจากหัวไหล่กับสะโพกเหวี่ยงขาทั้งสองข
CHASE ME, KEEPER — ถ้าจับฉันได้ ก็ลองดู 9
ไม่ทันทันทีที่พ้นตัวเขา วีวี่กดฝ่ามือลงพื้น รับน้ำหนักเพียงชั่วครู่ ก่อนใช้แรงจากหัวไหล่กับสะโพกดึงร่างกลับขึ้นมาแผงควบคุมอยู่ตรงหน้าเธอพุ่งเข้าไป เปิดฝาครอบออกทันทีเสียงหัวเราะของมาเร็กดังลั่นตามหลัง“ลงทุนพูดตั้งนาน ที่แท้ก็รอจังหวะนี้เองสินะ!”วีวี่ยังวุ่นอยู่กับแผงควบคุม แต่รอยยิ้มก็ผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว“ถ้าไม่ทำให้คุณมัวแต่คุย ฉันจะเข้าใกล้ขนาดนั้นได้ยังไงล่ะคะ!”มาเร็กหมุนตัวกลับมาเต็มตัวเสียงหัวเราะยังค้างอยู่ในน้ำเสียง“ผมรู้อยู่ว่าคุณมีแผน แต่ไม่คิดว่าจะทิ้งตัวลงตรงนั้นจริง ๆ”วีวี่คว้าคันโยก“งั้นก็ถือว่าฉันเลือกถูกแล้วค่ะ!”กึก!คันโยกถูกสับลงชั่วอึดใจแรก ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจากนั้นไฟสถานะบนแผงควบคุมก็กะพริบขึ้นทีละจุด สีแดงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียว พร้อมกับเสียงมอเตอร์ภายในระบบที่เริ่มทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอหลอดไฟเหนือศีรษะกะพริบสองครั้งก่อนจะติดค้างถัดไปอีกดวงหนึ่งสว่างขึ้นแล้วอีกดวงแสงค่อย ๆ ไล่ต่อกันออกไปตามทางเดินทีละช่วง ความมืดที่ปกคลุมอยู่ตามมุมห้องค่อย ๆ ถอยออก เผยให้เห็นรอยสนิมบนผนัง สายเคเบิลเหนือศีรษะ ฝุ่นที่ลอยอยู่ในอากาศ และหยดน้ำซึ่งซึมเข้ามาตามขอบห
CHASE ME, KEEPER — ถ้าจับฉันได้ ก็ลองดู 8
คราวนี้เขาหัวเราะเต็มเสียง“นี่จีบผมจริง ๆ เหรอ”“ขนาดนี้แล้วยังไม่ชัดอีกหรือไงคะ”“ชัดว่าคุณกำลังพยายามทำให้ผมสนใจอย่างอื่นมากกว่า”ตรงเกินไปจนวีวี่เกือบหลุดหัวเราะ“งั้นก็ถือว่าคุณรู้ทันค่ะ”เธอยังคงเดินเข้าไปใกล้“แต่เรื่องที่คุณหล่อ ฉันพูดจริงนะ”รอยยิ้มของเขานิ่งไปเพียงนิดเดียวพอให้วีวี่เห็นเขารู้ว่าเธอมีแผนแต่ดูเหมือนจะสนุกมากพอที่จะปล่อยให้เล่นต่อนั่นก็เพียงพอแล้ว“ว่าแต่คุณชื่ออะไรคะ”วีวี่มองเขาตรง ๆ“จีบมาตั้งพักหนึ่งแล้ว ฉันยังไม่รู้ชื่อเลย”มาเร็กส่ายหน้าพลางหัวเราะ“ตอนจะหนีคิดเร็ว แต่พอจะถามชื่อคนเพิ่งนึกขึ้นได้”“ถ้าหนีไปแล้วเกิดคิดถึงขึ้นมา จะได้รู้ว่าควรเรียกหาใครไงคะ”คำตอบทำให้เขาหัวเราะจริง ๆ“มาเร็ก”วีวี่ทวนชื่อช้า ๆ“มาเร็ก…”เธอพยักหน้าเบา ๆ“เข้ากับคุณดีนะ”“แล้วคุณล่ะ”วีวี่เลิกคิ้ว“คุณรู้ชื่อฉันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”“รู้”เขาตอบอย่างไม่คิดปิดบัง“วิเวียน ลูน่าเวส”การได้ยินชื่อเต็มของตัวเองจากคนที่เพิ่งเจอกันทำให้วีวี่รู้สึกแปลกไปนิดหนึ่งเธอยกมือขึ้นเหมือนขอให้หยุด“เรียกวีวี่ก็พอค่ะ ชื่อเต็มฟังแล้วเหมือนกำลังถูกเรียกไปเซ็นเอกสาร”มาเร็กหัวเราะ“วีวี่”เ
También te puede gustar
เกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้269.7K vistasสลับวิวาห์ลุ้น คุณประธานขาโหด
กิตติรวิชญ์74.5K vistasท่านรองฯร้อนแรง
กาแฟหอมกรุ่น642.2K vistasคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้205.6K vistasพันธะรักแม่อุ้มบุญ
พิมธารา172 vistasนัดดูตัวผิด ดันได้คู่ปรับแฟนเก่าเป็นสามี
เจียงหวู่37 vistasThe Host’s Beloved คนโปรดของโฮสต์
Molin-T94 vistasกัปตันของพี่คะน้า
Chorchorwa54 vistas
