LOGINMga Sugat na Hindi Nakikita
Seraphina’s POV Nanginginig ang kamay ko habang hawak pa rin ang envelope. Pumasok ako sa emergency room na parang lumulutang—tulad ng pakiramdam ko nung una kong tinanggap ang trabaho sa bar. Parang wala akong sariling katawan. Nakita ko agad si Tita, nakaupo sa gilid ng kama habang pinupunasan ang pawisang noo ni Elara. Nakakabit na ang dextrose, at may benda sa braso ng kapatid ko—doon siguro siya tinurukan. “Ay, salamat sa Diyos at nandito ka na,” halos maluha-luhang bulong ni Tita. “Buti na lang at kasya pa ang perang dala ko pambayad agad sa paunang laboratory…” “Pasensya ka na po tita hah, nadamay ko pa kayo, hayaan niyo babayaran ko din kayo agad” mahinang wika ko saka nilabas ang envelope na naglalamang pera. Kaagad naman niya akong pinigilan. “Hindi na anak, tulong ko naman sa inyong magkapatid. Hindi ko naman iyon sinisingil. Saan ka pala kumuha ng ganyang kalaking pera?” nagtataka niyang tanong sa akin. Hindi ko kayang sabihin kung saan galing ang pera. Kahit gustuhin ko, parang may bara sa lalamunan ko. Napatingin ako kay Elara—maputla, nanlalambot, pero buhay. Diyos ko, salamat. “May tumulong po,” maikli kong sagot. Hindi na siya nag-usisa pa. Pero alam ko—nararamdaman kong alam niyang may hindi tama. Hindi lang niya masabi. Umupo ako sa tabi ni Elara, hinawakan ang kanyang malamig na kamay. Wala pa siyang malay. Habang tinititigan ko siya, parang dumadagundong ang tanong sa isip ko: Worth it ba? Bumalik sa alaala ko ang hininga ni Cayden sa leeg ko. Ang tinig niya. Ang paraan ng pagkakahawak niya sa baywang ko—parang pag-aari niya ako. Hindi ko pa nga siya sinayawan, pero parang wala na akong kontrol sa sarili ko. Kahit mismong katawan ko, nilinlang ako—dahil kahit takot ako, may isang bahagi sa akin na… na curious. Na nadarang. Seraphina, anong ginagawa mo sa sarili mo? ------ Cayden’s POV The city lights blurred outside the room’s window as I leaned back in my seat, replaying the last few minutes in my head like a curse on repeat. Her breath. Her trembling fingers. The way her voice cracked when she said, “Parang awa niyo na po…” Damn it. I gritted my teeth, running a hand through my hair. I didn’t mean to touch her. Not like that. I just—lost control. Why her? I’ve seen women beg to dance for me. Seen them undress their dignity for less than half of what I offered her. But she… she looked at me like I wasn’t supposed to have her. Like I had no right. And it drove me insane. “You know, I did exactly what you told me. Tinawaran ko siya ng ten thousand. Sexy dance lang. No touching. Straightforward offer. And yet—tinanggihan ang offer mo," Janus said while smirking. I just looked at him blankly. “I didn’t ask for your commentary,” I said in a cold tone. “Oh, but you want my execution, right? Kasi kung ako ang tatanungin mo, bro, you’re not just playing anymore. You’re… hunting.” “She needs the money,” I replied. “She needed it, and still said no. That girl’s got spine. And you? You’re slipping,” Janus said in a serious tone. “I wanted her to choose.” “No, you wanted her cornered. Admit it. You sent me, like a damn emissary, thinking she’d fold for ten grand. Pero anong nangyari? She walked.” I looked at him dangerously. "How the fuck did I corner her? I just opened a way to help her." “Until last night,” I said in a low voice and closed my eyes because of the lust I still felt when I remembered her neck. Her neck… damn, it was pure sin wrapped in innocence. Too white, too perfect—like fragile marble just waiting for me to stain it. Every time my eyes fell on that delicate curve, I felt the violent urge to sink my teeth there, to carve a mark so deep she would never forget who owned her. Her scent—fuck, that scent—wasn’t perfume. No. It was her. Raw, untainted, intoxicating. It clung to me like poison, burning through my veins, addicting me with every breath I stole. That softness, that vulnerable stretch of skin, mocked me. It whispered, taunted, reminded me that all it would take was one move—one touch, one bite—and she’d be mine, trapped in a chain she’d never escape. At first, I thought she would just be a toy—a beautiful distraction I could break and discard when I was done. But the moment I breathed her in, the moment I saw that perfect neck… everything changed. She wasn’t a toy. No, I want her as mine. Not for a night. Not for a game. For good. Seraphina Liam will belong to Cayden Deveraux. And nothing, not even fate itself, will take her away from me. “Ah. So she finally said yes?” hindi makapaniwala niyang wika sa akin. “She said yes. Then begged me to stop.” “You lost control, didn’t you? After all she's pretty and sexy. But I didn’t know that a ruthless billionaire Cayden Deveraux will have an interest in a girl younger than him for fucking seven years. I know how this ends when you get obsessed.” Sabay tagay ng brandy. “And let’s be honest... you’re not after the dance.” I leaned forward and tapped the screen in front of me. The footage from VIP Room 1 played. Her eyes, those damned pleading eyes, stared back at me. I paused it there. She thinks I’m the villain. She’s not wrong. But she has no idea what she’s started. I picked up my phone. ------- Seraphina’s POV Nag-ring ang cellphone ko kinabukasan habang binabantayan ko pa rin si Elara. Number na hindi ko kilala. Hindi ko agad sinagot, pero ilang segundo lang, may dumating na text. “Your debt isn’t paid. I want my dance. Tomorrow. Same place.” —C.D. Nanlamig ako. Hindi ko siya nireplyan. Tumingin ako sa aking kapatid na hanggang ngayon ay hindi pa din nagigising. Umuwi na din si Tita upang siya ay makapagpahinga. Ako naman ay naiwan upang bantayan ang aking kapatid. "Ate," napatingin ako sa aking kapatid na nanghihina pa din. "Gising ka na pala, Elara. Kumusta ang pakiramdam mo?" tanong ko sa kanya. "Medyo okay na, Ate. Wala na yung sakit. Pasensya ka na, Ate." Agad ko siyang dinaluhan at pinunasan ang luha niya. Umiiyak siya habang nanghihina. "Shhh, wala kang kasalanan. Hindi mo 'yan ginusto kaya magpagaling ka ha? Magpalakas ka. Pasensya ka na, hindi kita tuloy-tuloy na napapacheck up," naiiyak ko ding wika saka hinawakan ang kanyang pisngi. "Maraming salamat, Ate." Niyakap ko siya ng marahan. "Wag kang mag-alala hindi ka iiwan ni ate. Mahal na mahal kita." nakangiti kong wika sa kanya. Pumatak ang kanyang luha sa aking kamay kaya naman agad ko itong pinatahan.Veronica's POV Nananakit ang aking katawan nang magising ako. Hindi na naman ako tinigilan ni Allen hanggang sa siya ay magsawa. "Let's get married, Veronica." Seryoso niyang wika sa akin. Naka-unan ako sa kanyang matigas na braso habang ang isa niyang braso ay nakapatong sa aking bewang. "Allen, kanina ka pa ganyan. Okay ka lang ba talaga?" Tanong ko muli sa kanya. "Yes, I am. At kanina mo pa din iniiwasan ang mga sinasabi ko. Ayaw mo na ba sa akin?" Deretsahan niyang wika sa akin. "Eh paano ko naman kasi sasagutin yang mga pinagsasabi mo eh ni hindi nga ako sigurado kung ano yang mga pinagsasabi mo. We just had sex tapos ang mga pinagsasabi mo na ay kasal-kasal. Alam mo naman na matagal nang tapos ang pagitan natin." Naiinis na ako sa kanyang sinasabi. "Look at me, Veronica. Sa tingin mo pakakawalan pa kita? I got your damn virginity and had sex many times. Of course malaki ang possibility na mabuntis ka." "I will not go into marriage na hindi tayo---" "Gusto kita." Nanlaki
Veronica's POV"A-allen." Kinakabahan kong tanong sa kanya. Ika-tatlong araw na namin dito sa tinutuluyan namin at hindi kami maka-uwi dahil hindi pa namin namemeet iyong sinasabi niyang magbebenta ng lupa kung saan ipapatayo ang isang building which is hindi pa naman pala totally approve yung sinasabi niyang business deal namin."Ang tig--" "I know." Pagpuputol niya sa aking sinabi na matigas ang kayang pagkalalaki na bumubundol sa aking likuran. Pagkagising ko kanina ay magkadikit ang aming mga katawan dahil yakap-yakap ako."S-shower ka nga muna." Naiilang ako dahil parang sinasadya pa niyang idikit-dikit sa akin ang kanyang pagkalalaki sa akin."Hindi mo ba ako pagbibigyan today, mahal? Hindi naman na yan mahapdi diba?" Nanindig ang balahibo ko sa paraan ng tono ng kanyang boses."K-kilabutan ka nga sa mga pinagsasabi mo. Anong mahal saka kaaga-aga ang manyak mo naman. Hindi na mauulit pa ang-- ahhhh." Hindi ko naituloy ang aking sasabihin dahil sa biglaan niyang pagpisil sa akin
Veronica's POVNagising akong nananakit ang aking katawan pati na din ang aking pagkababae.Napatingin ako sa aking katabi nang bigla niya akong hapitin palapit sa kanya."G-gabi na. Uwi na tayo." Napangiwi ako nang kumirot ng kunti ang aking pagkababae dahil sa aking paggalaw."Let's stay here. Naipaalam na kita sa kuya mo." Nanlaki ang mga mata ko sa kanyang sinabi. "Anong sinabi mo?" Tarantang tanong ko sa kanya. "Sinabi ko lang na magkasama tayo. May pag-uusapan lang tayo.""Baliw ka ba? May pag-uusapan tapos ganito na katagal at hindi pa ako uuwi sa bahay ngayong gabi?" Tanong ko ulit sa kanya."Relax, ang sinabi ko ay sinamahan mo din ako papuntang Baguio. May pupuntahan lang doon for the upcoming project." Tumaas ang kilay ko sa kanyang sinabi."Anong upcoming project? I don't even know na mayroon pala tayong ganyan." "Because you are ignoring me, Veronica." Napalunok ako nang tumaas ang kanyang kamay papunta sa hubad kong dibdib."Allen, ano ba." "Your boobies are sore."
Vivi's POVSeryoso siyang tumingin sa akin saka napalunok ng sunod-sunod."Stop looking me at those pretty eyes of yours. I might lose control." Warning niya sa akin.Napairap ako sa kawalan saka tinignan siyang nagsusuot na ng kanyang mga damit pang-itaas.Bumangon ako saka hinawakan ang kanyang collar."Hindi mo talaga ako papanindigan? Bakla ka ba?" Inis kong wika sa kanya atsaka tinitigan ang kanyang mga mata na bakas ang pagkagulat."Veronica, you don't know what you are doing." Malamig niyang wika sa akin."Panindigan mo ako." Nakangising wika ko sa kanya saka walang alinlangang sinalubong ang kanyang malalambot na mga labi. Walang ano-ano akong umupo sa kanyang kandungan at siniil siya ng mainit na halik."Don't regret what will happen to us Veronica." Seryoso niyang wika saka ako tinugunan at nagsimula na naman kaming magpakalunod sa mga maiinit naming mga halikan sa isa't isa."I will not." Hinihingal kong wika sa kanya ng putulin niya ang aming halikan.Nginisian niya lang a
Veronica's POV"Sino ka ba? Bitawan mo nga ako!" Inis akong nagpupumiglas sa kung sino na bigla na lang nanghahatak sa akin. Hindi ko makita ang mukha ng lalaking humahatak sa akin papunta sa isang madilim na eksinita nitong restuarant pero familiar sa akin ang pigura ng lalaki."Ano ba! Sinabing bitawan mo ako!" Sigaw ko sa kanya. Nakapagtataka lang dahil wala man lang akong maramdaman na kaba sa lalaking ito."I-ikaw? Anong kailangan mo sa akin at bakit kailangan mo pa akong hatakin." Inis kong wika sa kanya saka tinignan ang aking kamay dahil baka bumakas ang pagkakahawak nito sa akin."Are you hurt?" Tila nag-aalala naman niyang tanong sa akin."Malamang, ikaw ba naman ang magpumiglas pero hinihigpitan mo ang pagkakahawak sa akin." Mataray kong wika sa kanya. "Let's go somewhere." Tipid niyang wika sa akin na ikinataas ng aking kilay."Sino ka naman sa akala mo para sumama sayo. Hindi ako sasama sa iyo saka sila kuya Fordy ay nasa loob pa din kasama ang girlfriend mong makati."
Veronica's POV"Vivi." Napatingin ako sa aking pinto ng sumilip si Fordy doon."What?" Tipid kong tanong sa kanya."Are you busy?" Napataas kilay naman ako sa kanyang sinabi. Hindi ba halata? Marami akong design na nakakalat sa aking harapan tapos magtatanong niya sa akin kung busy ba ako."Sabi ko nga. Tara, kain." Mas lalo akong nagtaka sa kanyang sinabi. This is the first time na aayain niya akong kumain."May lagnat ka ba? Ngayon mo lang ako inaya ah." Kunot-noon wika ko sa kanya."Psh andami mong sinasabi. Sagot ko naman ang gasto. Ano? Sama ka ba?" Pagtataray niya sa akin. Tinignan ko ang mga gawain kong nakakalat. This is the first time talaga na ayain ako ng kumag na ito. Hindi ko alam pero nakakaramdam ako ng tuwa lalo na at nangungulila ako sa kanya bilang isang nakakatandang kapatid. He don't know na matagal ko ng alam na half-brother lang kami and I also know the reason kung bakit kami magkatapid.Hindi ko lang talaga alam kung bakit kailangan pa nilang ilihim sa akin.I
Allen's POV Bago kami umalis sa nasusunog na mansion ni Ignacio ay sinuguro muna naming sunog na ang lahat. Hindi kami nagtira ng anumang ebidensya. Sa ngayon ay nasa hospital kami at sinasamahan ang ibang team na sugatan. Ang ibang team naman ay umuwi na sa aming headquarters. Isang linggo na ka
Edwin's POV"Nagreklamo ka pa, ikaw na nga iyang tinutulungan ko eh." inis kong wika sa kanya saka nagsimula ng gamutin ito. Habang inaalis ko ang damit niyang pansamantalang ibinenda niya, nakita kong medyo may natuyong dugo na sa paligid. Hindi na ito ganoon kadugo, pero kailangan pa rin ng maay
Fordy's POVKanya-kanyang sumagot ang bawat team. Bale sampu kaming team na sumugod ngayon dito. Tig-lima sa isang team. Wala pa daw nalalagas, puro daplis lang ng bala ng baril."Wag kayong mag-alala naka-alalay kami." paninigurado ni Christian sa kabilang linya. Lima din silang sniper na nasa lab
Allen's POVMabilis kaming tumayo at saka tinulungan siyang barilin ang mga bumaril sa kanya. Napa-upo siya at napasandal sa tinataguan namin. Mabuti na lang at matibay ito dahil hindi lumulusut ang mga bala dito."Oh, mukhang mamamatay ka na. Paano na ang pera mo?" panghahamon ko sa kanya."Wala i







