ของเขาคนนั้น

โชนขับรถไปยังผับ K Night เพื่อนของเขามาถึงก่อนแล้วเพราะรถจอดอยู่ในโซนวีไอพีกันแล้วทุกคัน รวมถึงรถของสิงห์ก็ด้วยที่เป็นคนนัดประชุมหุ้นส่วน

มาถึงคนสุดท้ายจึงรีบร้อนขึ้นมายังชั้นสี่ ห้องประชุมคือห้องทำงานของสิงห์ โชนโผล่หน้าเข้าไป ก็มีปากกาลอยละลิ่วมากระแทกหน้าอกให้ตะปบรับ

"ออกมาพร้อมกัน เสือกมาช้ากว่าสิบห้านาที" แทนคุณว่า "หรือโดนแค่นั้นถึงกับต้องแวะหาหมอ"

"ถ้าหมอไม่น่าแค่สิบห้านาทีว่ะ ต้องมีต่อเวลาสองชั่วโมง"

"ไอ้สัด ชั่วโมงเดียวก็เหลือเฟือ"

โชนตอบกลับเจไดอย่างรู้ทัน เรื่องหมอๆ เพื่อนเขามันก็ถนัดกันอยู่

"มาถึงก็นั่งให้ไว ช้าแล้วยังแพล่ม"

"นั่งแล้วคร้าบเฮีย"

โซฟาคือที่นั่งของโชนกับเจได เขาตอบกลับหยอกเย้าสิงห์ได้อย่างไม่เกรงกลัว ตราบใดที่ไม่มีฝ่าเท้าลอยละลิ่วมาหา

"กูเรียกพวกมึงมาประชุมเรื่องเมื่อคืน ต่อไปนี้ต้องเข้มงวดเรื่องตรวจบัตรประชาชน ไอ้พวกทำงานเหมือนคนตาบอดก็ไล่มันออกไปซะ"

สิงห์วางงานให้รุ่นน้องทั้งสี่หุ้นส่วนคนสำคัญของผับเพราะปกติแล้วเขาจะนั่งทำงานเอกสารบนนี้ ไม่มีหน้าที่ลงไปควบคุมด้านล่าง หน้าที่จึงต้องเป็นของแก๊งวิศวะลูกเทพผู้มีพ่อชื่อเทพเหมือนกันโดยบังเอิญ ทั้งสี่คนลักษณะนิสัยส่วนตัวแตกต่างกันอยู่บ้าง แต่ที่เหมือนกันคือความเด็ดขาด ใครทำผิดพลาดย่อมมีบทลงโทษที่พวกเขาไม่มีทางผ่อนปรนให้

"อีกกลุ่มเด็กอินเตอร์ อีกกลุ่มเด็กอาชีวะ"

หน้าจอโน้ตบุ๊คบนโต๊ะถูกหันมาให้น้องๆ ดู เป็นภาพเคลื่อนไหวทางประตูฉุกเฉินของผับ มีคนวิ่งหนีออกไปช่วงเวลาชุลมุนอยู่สามคน ลักษณะท่าทางเป็นเด็กมัธยมศึกษา

"ไอ้พวกนี้คือคนที่หนีออกไปได้ จำหน้ามันไว้ กูว่าไอ้เด็กเห่อขนล่างแอบหนีพ่อแม่มาเที่ยวอีกแน่"

ทุกคนพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง

ก่อนนี้ฉันอาศัยอยู่บ้านกับพ่อและแม่ เพิ่งจะย้ายออกมาอยู่เองก็ตอนเปิดร้านเค้ก วันที่ฉันเอ่ยขออนุญาตพวกท่านไม่ห้ามหรือแย้งใดๆ เลยทั้งสิ้น ทั้งยังพูดว่ารอดูความสำเร็จที่ฉันเรียกร้องอยากครอบครองอยู่ทุกนาที

คำพูดเหล่านั้นไม่ต่างจากคำสบประมาทซึ่งฉันก็ดื้อรั้นเอาเรื่อง อยากรู้เหมือนกันว่าคนที่สวยไปวันๆ จะทำอะไรสำเร็จกับเขาได้บ้าง

และพอฉันได้ออกมาอยู่ข้างนอก ไอ้เด็กดื้อนามว่ารักษ์ก็ขอตามออกมาด้วย ปกติอยู่บ้านก็ดื้อเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว มาอยู่กับฉันยิ่งเข้าไปใหญ่

จากที่เรียนเสร็จแล้วไปคาเฟ่ถ่ายรูปหรือแวะห้างสรรพสินค้าดูหนังเลือกซื้อเครื่องสำอาง ฉันต้องรีบกลับมาที่ร้านเพราะเวลาเลิกงานของพี่ต๋องอยู่ที่ห้าโมงเย็น ร้านของฉันไม่เพียงแต่ขายขนมเค้ก หากให้มองเผินๆ สไตล์ของร้านก็ไม่ต่างคาเฟ่มินิมอลทั่วไปจึงมีชากาแฟขายคู่กับขนมเค้กเหมือนที่อื่น

"ขายดีเหรอพี่ต๋อง" ฉันมองขนมเค้กที่เหลืออยู่ในตู้เพียงสามชิ้น

"ใช่ค่ะน้องโรส เด็กมัธยมมานั่งถ่ายรูปกันเยอะเชียวค่ะแล้วก็ซื้อคนละก้อนสองก้อน"

"งั้นเก็บเลยแล้วกัน สามชิ้นนี้พี่ต๋องห่อกลับไปกินได้เลยนะคะ"

"อุ๊ย! ขอบคุณค่ะ"

พี่ต๋องรีบจัดแจงเอาเค้กที่เหลือใส่กล่อง ฉันเลยเดินไปหมุนป้าย Close ตรงหน้าประตูจะได้ไม่มีลูกค้าหลงเข้ามา จากนั้นก็กลับมาทำความสะอาดเครื่องชงกาแฟ ระหว่างนี้ก็มองพี่ต๋องทำความสะอาดพื้นไปด้วย

ฉันไม่ได้รู้จักเขาเป็นการส่วนตัวก่อนหน้านี้ แต่เพราะฉันประกาศรับสมัครงานในกลุ่มหางาน เขาโทรมาขอสมัคร เคลมว่าตัวเองเคยชงกาแฟที่ร้านกาแฟชื่อดังมาก่อน พอมาทดลองงานก็พบว่ารสชาติโอเค ฉันเลยรับเขาเข้ามาทำงานด้วยกัน เขาเป็นชายใจหญิงตัวเล็กท่าทางซื่อๆ ฉันเลยไว้ใจให้เฝ้าร้านคนเดียว

"ไม่มีอะไรแล้วกลับได้เลยนะคะ"

ฉันเปิดลิ้นชักเก็บเงินหยิบเงินค่าแรงยื่นให้พี่ต๋องสี่ร้อยบาท

"ขอบคุณค่ะน้องโรส เจอกันพรุ่งนี้นะคะ"

พ้นหลังพี่ต๋องฉันก็ตามไปปิดประตูหน้าร้านล็อกจากข้างใน หยิบมือถือมาโทรหารักษ์เพราะมั่นใจว่าน้องยังไม่กลับมาแน่นอน และเดาไปก่อนเลยว่ารักษ์ต้องไม่รับสายฉัน

[ฮัลโหล..]

เฮ้ย! ผิดคาด! รักษ์รับสายฉัน

"อยู่ไหนรักษ์ เมื่อไหร่จะกลับ"

[ทำรายงาน นอนคอนโดเพื่อน โอนเงินมาให้หน่อยสามพัน]

"อยากได้ตังค์ก็กลับบ้านย่ะ พี่ช่วยแกทำรายงานก็ได้"

[ไม่เอาก็ได้ บาย]

"ไอ้รักษ์!"

ฉันตะโกนเรียกรักษ์จนคอแหบแห้งแม้รักษ์จะวางสายไปแล้วก็ตาม แล้วฉันก็เป็นพี่สาวที่สู้อะไรน้องชายไม่เคยได้ตั้งแต่เด็กจนโต นายนั่นถูกตามใจจนเคยตัว หนึ่งคนที่ตามใจคือฉันเองที่ตอนนี้โอนเงินไปให้น้องแล้วสามพันบาท ตามด้วยประโยคก่นบ่นไปนิดหน่อย

"พ่อแม่รู้ว่าแกเหลวไหลหนักตอนมาอยู่กับพี่..พี่ตายแน่"

ถอนหายใจสุดเซ็งก็ขนตัวเองขึ้นมาชั้นบน วันนี้ฉันเหนื่อยมากแล้วและควรพักผ่อนเสียที

แต่พออาบน้ำเสร็จ ร่างกายก็ดันตื่นตัวมีเรี่ยวแรงมานั่งทำบัญชี กำไรจากขายเค้กกับเครื่องดื่มหักลบค่าแรงค่าน้ำค่าไฟค่าต้นทุนวัตถุดิบแล้วเหลือเข้ากระเป๋าฉันแค่วันละสองพันบาท ฉันขายเอาคอนเทนต์จริงๆ ไม่ติงนังเลยล่ะ เรียนจบเมื่อไหร่ก็หวังว่าจะมีเวลาทำงานเต็มที่กว่านี้โดยเฉพาะเรื่องโปรโมตร้านให้ผู้คนรู้จัก

คิดบัญชีเสร็จก็มารื้อกระเป๋าสะพายชาแนลลูกรัก ฉันเทของทุกอย่างลงบนเตียงนอน อย่างแรกที่หยิบคือสร้อยคอเกียร์ที่ยังไม่รู้ว่าเจ้าของคือใคร

"ตัว C เหรอ ใครชื่อขึ้นต้นด้วยตัว C นะ"

ไม่ค่อยรู้จักเด็กวิศวะเสียด้วย ที่รู้จักชื่อก็มีแต่หนุ่มๆ แก๊งนั้น โอบ เจได แทนคุณแล้วก็ไอ้โรคจิตที่ชื่อว่า..โชน

"โชนเหรอ"

ฉันเบิกตาโตมองตัว C ที่ถูกสลักบนจี้เกียร์อีกครั้ง มีความเป็นไปได้ว่ามันเป็นของเขาเพราะมันโผล่มาหลังจากคืนนั้นที่ฉันถูกจับก้น

"จับก้นฉันแล้วยังเอาเกียร์ที่แปลว่าหัวใจบ้าบอมาหย่อนใส่กระเป๋าฉันอีก นายต้องการอะไรกันแน่!"