กักขัง

เซฟเฮาส์หรูขนาดใหญ่ตั้งอยู่ท่ามกลางภูเขาที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยต้นไม้และป่าที่อุดมสมบูรณ์ ชาลิสาถูกโยนเข้ามาในห้องที่กว้างขวางและตกแต่งทันสมัยกว่าที่เธอจินตนาการ มันไม่ใช่คุกใต้ดินที่มีหนูวิ่งผ่านไปมาเหมือนในภาพยนต์ แต่เป็นห้องชุดสุดลักชัวรี่ แต่กลับถูกผ้าม่านสีเข้มปิดทึบทั้งหมด ทำให้มองไม่เห็นโลกภายนอก มีเพียงแสงไฟผสมผสานสีอบอุ่นที่สร้างบรรยากาศให้ดูผ่อนคลายและส่องให้เห็นรอยช้ำจาง ๆ บนข้อมือเรียวเล็กนั่น

​ก่อนทรุดตัวลงบนโซฟาหนังสีโทนครีมอย่างหมดแรง พลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติ เธอกวาดมองโดยรอบอย่างระแวดระวังเพราะอาจจะมีกล้องวงจรปิดซ่อนไว้ เพราะสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การถูกจับ แต่คือการเผชิญหน้ากับชายผู้มีอำนาจที่ซ่อนอยู่ในเงามืด

​ขณะกำลังคิดอะไรอยู่นั้น จู่ ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก เสียงที่ดังขึ้นทำให้ชาลิสานั่งตัวเกร็ง ชายในเสื้อเชิ้ตสีเข้มและกางเกงสแล็ค เดินตรงมานั่งที่โซฟาด้วยท่าทางสบาย ทำเอาชาลิสารีบถอยไปนั่งชิดขอบโซฟาอีกด้าน

​“หวังว่าจะชอบที่นี่นะ คุณนักข่าว!" น้ำเสียงฟังดูราบเรียบไร้อารมณ์แต่กลับแฝงไปด้วยอำนาจบางอย่าง ชาลิสาลุกขึ้นยืนทันที ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ

​"ปล่อยฉันออกไป!! คุณไม่มีสิทธิ์มากักขังฉันแบบนี้!”

“แล้วถ้าไม่ปล่อย?”

 “คุณอยากให้ฉันลบหลักฐาน? ฉันก็ทำไปแล้วไง!"

"หลักฐานง่อย ๆ นั้นนะเหรอ" ชาลิสาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อชายร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะหยุดห่างจากเธอเพียงแค่หนึ่งช่วงแขน

​“แล้วคุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่?” เธอโพล่งถามออกไปแม้จะรู้สึกกลัว แต่การที่เขาทำแบบนี้มันเข้าข่ายผิดกฎหมายทั้งที่ตัวเองเป็นทหาร นี่มันใช้อำนาจข่มขู่ประชาชนชัด ๆ

​"หึ! แค่อย่าเข้ามาแส่เรื่องนี้พอ"

​คนที่ถูกสั่งห้ามไม่ให้มายุ่งยิ้มหยัน "เรื่องนี้? เรื่องอะไรละ...เรื่องการทุจริตหรือฆาตกรรม?..แหม..อย่ามาทำตัวเป็นคนมีศีลธรรมหน่อยเลยน่า"

​แววตาคมกริบฉายแววความไม่พอใจเล็กน้อย แต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว "ทำไม? อยากเป็นฮีโร่ผดุงคุณธรรมว่างั้น...อย่าฝันไปหน่อยเลยฮีโร่มันเป็นแค่ชื่อหมาที่เลี้ยงไว้เฝ้าบ้านเท่านั้น" ชาลิสาก้าวถอยหลังจนไปชนเข้ากับโต๊ะเครื่องแป้ง เมื่อมือแข็งแกร่งที่สวมด้วยนาฬิกาสีดำที่ดูแปลกแต่พิเศษเท้าลงบนโต๊ะ แม้จะไม่ได้ทำอันตรายแต่ก็เต็มไปด้วยการคุกคาม ไม่รู้ว่ากลิ่นน้ำหอมสดชื่นจากกายเขาที่ทำให้ชาลิสาเริ่มสับสนหรือเพราะลมหายใจอุ่นที่กำลังเป่ารดต้นคอนี้กันแน่

​"อ้อ! แล้วจากนี้ไป...ถ้าพยายามหนีหรือส่งสัญญาณใด ๆ ออกไปผมรับรองว่าไม่ใช่แค่เธอเท่านั้นที่จะต้องเจ็บตัว..จำไว้!!"

ทันใดนั้น​เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด เขาถอนมือออกและหันไปมองยังประตูที่กำลังเปิดออก เผยให้เห็นชายอีกคนในชุดลำลองดูวัยใกล้เคียงกับเจ้าของคหหาสน์ แต่ท่าทางนอบน้อมและนุ่มนวลกว่า

​โจนส์เจ้าหน้าที่อีกคนในหน่วยรบพิเศษ รูปร่างล่ำสัน ผมดำหยิก ผิวสีช็อคโกแลต กำลังถือถาดอาหารและชุดปฐมพยาบาลเบื้องต้นเข้ามาในห้อง

​"เอ่อ..ขอโทษที่ขัดจังหวะครับท่านลอว์สัน... นี่คืออาหารมื้อแรกของเธอครับ และนี่... ยาแก้ปวดกับชุดทำความสะอาดบาดแผลเล็กน้อย"ชายผู้มาใหม่ฉีกยิ้มจนเห็นฟันสีขาวให้ชาลิสาอย่างสุภาพ ซึ่งขัดกับบรรยากาศในห้องที่กำลังมาคุ

​โจนส์วางถาดอาหารไว้บนโต๊ะ ก่อนจะหันมามองชาลิสาแวบหนึ่งด้วยใบหน้าที่ดูหนักใจแฝงไปด้วยความเห็นใจเล็กน้อย

​ “ตรวจเช็กให้เรียบร้อย อย่าให้ตายก่อนละ" เสียงเข้มออกคำสั่งก่อนจะจบท้ายด้วยประโยคที่อีกคนต้องกำหมัด

​"ครับท่าน" โจนส์พยักหน้ารับคำสั่งอย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินไปที่ม่านหน้าต่าง ทำท่าเหมือนกำลังตรวจเช็กอุปกรณ์ทั่วไป แต่ขณะที่เขาเดินผ่านชาลิสาไปนั้น... เขาลอบแอบผลักขวดน้ำเปล่าที่วางอยู่บนโต๊ะให้ใกล้กับมือชาลิสามากขึ้นเล็กน้อย ซึ่งลอว์สันอาจจะไม่สังเกตเห็น

"ทานอาหารให้หมดนะครับ... จะได้มีแรง" โจนส์พูดกับชาลิสาด้วยน้ำเสียงปกติ แต่แววตาของเขากลับสื่อสารบางอย่างที่ต่างออกไป เธอรู้สึกสับสนในท่าทีของโจนส์ขณะลอบมองแผ่นหลังของเจ้าของผิวสีช็อคโกแลตที่กำลังเดินออกจากห้องไป ในขณะที่ลอว์สันหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธออีกครั้ง

​"หยุดความคิดนั่นซะ!"

​ชาลิสากัดฟันด้วยความไม่ชอบใจ "ฉันรู้ว่าเขาดูไม่เหมือนคนที่อยากให้ฉันตาย ไม่เหมือนคุณ"

​รอยยิ้มเหยียดหยามปรากฏที่มุมปากของพลโทลอว์สัน "รู้ตัวก็ดี!”เขาเดินออกไปที่ประตูพร้อมกับทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ก่อนประตูห้องปิดลง

​"ชาลิสา... ถ้าเธอฉลาดพอ...พอจะเข้าใจว่าบางครั้ง... การทำตามคำสั่ง... ก็เป็นทางเดียวที่จะรอด"

ปั้ง!!

​เสียงประตูปิดลง ทิ้งให้ชาลิสาอยู่คนเดียวในห้องหรูหราที่เต็มไปด้วยความกดดัน เธอเดินไปที่โต๊ะแล้วหยิบขวดน้ำที่โจนส์วางไว้พลางจ้องมองไปยังรอยช้ำบนข้อมือ

เมื่อครู่เขาเรียกชื่อเธอ แถมยังขู่ว่าถ้าหนีไม่ใช่แค่ชาลิสาคนเดียวที่จะเจ็บตัว เขารู้จักครอบครัวของฉันเหรอ  ความสับสนกำลังถาโถมเข้าสาเขาจับมาเพื่อฆ่าปิดปาก..ก็ไม่ หรือเขาจับมาเป็นตัวประกัน และประกันอะไรล่ะ หรือความจริงแล้วชาลิสาคือหมากที่กำลัง... ถูกโยนเข้ามากลางสนามรบ