กฎและการต่อต้านของนักข่าว

​หลังจากผ่านไปหนึ่งวันเต็ม ๆ ที่ชาลิสาถูกกักขังอยู่ในห้องที่ไร้หน้าต่าง วันนี้เธอถูกนำตัวออกมายังห้องนั่งเล่นที่ติดกับห้องครัวขนาดกลาง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นพื้นที่ส่วนกลางเดียวที่ได้รับอนุญาตให้ใช้งาน

​ลอว์สันยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์กาแฟ ดวงตาสีเฮเซลจ้องมองสมาร์ทวอทช์เรือนไทเทเนี่ยม 8 เหลี่ยมสีดำสนิทที่ข้อมือซ้ายกำลังส่องแสงแจ้งเตือนบางอย่าง ในขณะที่มือข้างขวาถือแก้วกาแฟดำร้อน ชาลิสาลอบมองเงียบ ๆ พลางคิดในใจว่าคนตรงหน้ามีใบหน้าที่หล่อไม่แพ้นายแเบบแถวหน้า ไหนจะรูปร่างที่แน่นไปด้วยมัดกล้ามนั่นทุกอย่างดูเพอร์เฟค ยกเว้นปากที่ขู่เก่งยิ่งกว่าหมาที่บ้าน

"มานี่ แล้วนั่งลง" เขาชี้ไปที่เก้าอี้ทานข้าวพลางค่อย ๆ จิบกาแฟ "เรามาคุยกันเรื่อง 'กฎ' กันสักหน่อย ถ้าคิดจะอยู่ร่วมกัน"

“แล้วฉันบอกเมื่อไหร่ว่าฉันอยากจะอยู่ร่วมกับคุณ!” พร้อมกับจ้องหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว แต่ใจกับแต้นรัว

“ผมไม่ได้ถามความสมัครใจ แต่นี่คือคำสั่ง..แต่ถ้ายังปากดีอีกคำเดียว ไอ้นี่จะกระแทกปากแทน” ชาลิสามองตามสายตาลอว์สันก็เห็นกระบอกปืนสั้นวางอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ทำเอาชาลิสาต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอ

​"นี่คุณกำลังข่มขู่ประชาชนเหรอ"

“อยากลองดูไหมล่ะ”  รอยยิ้มเหยียดหยามปรากฏที่มุมปากขณะจับกระบอกปืนพลิกไปมาเหมือนกำลังจะทดสอบความแข็งแรงของมันชาลิสาก้าวถอยหลังไปชนกับพนักเก้าอี้ก่อนจะทรุดลงนั่งมันอย่างไม่เต็มใจ เมื่อเจ้าของปืนเดินตรงมาหาเธอ "ถ้ายังอยากมีชีวิตรอดออกไปครบสามสิบสอง..ทางเดียวก็คือทำตามคำสั่งฉันซะ"

​"พูดเงื่อนไขของคุณมา!" สุดท้ายชาลิสาก็ต้องจำยอม เพราะดูท่าชายตรงหน้าจะไม่ได้แค่ขู่

​"เงื่อนไขที่หนึ่ง.ห้ามพูดถึงเรื่องอาวุธ หรือ แม้แต่คนที่เธอกำลังตามหากับใครทั้งนั้น..แม้แต่กับ โจนส์"

​ชาลิสาแสดงสีหน้าไม่พอใจพร้อมกับพูดว่า "ทำไม? กลัวว่าความจริงจะทำลายเกียรติยศจอมปลอมที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดทหารนั่นสินะ?"

​"หึ! คนที่ตายก่อนมักเป็นพวกสอดรู้สอดเห็น" คนเสนอเงื่อนไขหางคิ้วกระตุก ขณะใช้ปลายนิ้วแตะที่หน้าผากเธอเบา ๆ

"ถ้าอย่างนั้นทำไม่คุณไม่ฆ่าฉันตั้งแต่แรก" เธอเชิดหน้าขึ้นถามอย่างท้าทาย ทำเอาลอว์สันได้แต่ถอนหายใจยาว ๆ เหมือนเบื่อหน่าย "ไม่ดีกว่าเหรอถ้าก่อนตายเธอจะมีประโยชน์บ้าง"

​คำพูดของลอว์สันทำให้ชาลิสานิ่งไป เธอมองเห็นความจริงจังในดวงตาคู่นั้น เขาไม่ได้สนใจเธอในฐานะผู้หญิง แต่เธออาจจะกำลังตกอยู่ในสถานะของ เครื่องมือ

​"เดี๋ยวนะ! นี่คุณกำลังบอกว่า... คุณจะใช้ชีวิตฉันเพื่อแลกกับผลประโยชน์ของคุณ?"

​"หนึ่งชีวิต แลกกับโอกาสที่ฉันจะได้แก้แค้น” ลอว์สันยักไหล่อย่างไม่แคร์เหมือนชีวิตเธอเป็นแค่หมดปลวก แต่ชาลิสากลับสังเกตเห็นความโกรธชั่วขณะในแววตาคู่นั้น

​"อ้อ... ทั้งหมดที่พูดมาก็เพื่อแผนแก้แค้น คุณยอมทำเรื่องเลว ๆ เพื่อสนองความต้องการของตัวเอง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย!!"

​"ก็แล้วแต่เธอจะเข้าใจ" เขาเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์กาแฟก่อนจะพูดด้วยใบหน้าจริงจัง "ถ้าเธอเอาเรื่องกองทัพมาพูดพร่อย ๆ... ผมจะไม่ลังเลที่จะจัดการกับทุกคนที่เธอรัก" ชาลิสากำมือแน่นด้วยความโกรธ

“เผด็จการ” ลอว์สันตวัดสายตามองด้วยใบหน้าจริงจัง ขณะที่มือที่กำลังกำแน่นสั่นระริกเพราะโมโหหรือเพราะกลัวสายตาคู่นั้น

​"และกฎข้อสุดท้ายคือเชื่อฟังฉัน... ทุกเรื่อง!!" ชาลิสากัดฟันแน่นกับกฎบ้า ๆ ที่ไม่ยุติธรรม แต่เลือกที่จะไม่ตอบโต้ หญิงสาวลุกเดินกลับไปห้อง ซึ่งนั่นเป็นการประกาศให้รู้ว่าเขาอาจควบคุมตัวเธอได้  แต่ไม่มีวันควบคุมความคิดของนักข่าวอย่างเธอได้...ไม่มีวัน!!

​ลอว์สันมองแผ่นหลังที่ดื้อรั้นของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหัวเบา ๆ แล้วเดินออกไป

หลังจากลอว์สันออกไปไม่นาน โจนส์ ก็เข้ามาในห้องพร้อมกับถาดอาหารว่าง

"ท่านลอว์สันออกไปแล้วครับ ผมเอาขนมปังกับผลไม้มาเพิ่ม" โจนส์พูดด้วยน้ำเสียงเบาและท่าทางระมัดระวังเหมือนกลัวใครเห็น

​ขณะวางถาดลงบนโต๊ะข้างโซฟา ก่อนจะทำเป็นเช็กความเรียบร้อยของห้องเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้เขาทำโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่า ๆ หล่นลงไปในช่องว่างระหว่างเบาะโซฟาที่ชาลิสานั่งอยู่ เธอมองการกระทำของโจนส์อย่างสงสัย

​"ใช้มันให้ฉลาดนะครับ... ผู้ใหญ่ฝากมา " เขาพูดเสียงเบาขณะจัดผ้าม่าน

​"ผู้ใหญ่? ใคร?" โจนส์หันไปมองหน้าชาลิสาด้วยแววตาที่หนักใจและหันไปทางประตูเล็กน้อย "คนที่คุณไม่จำเป็นต้องรู้... แค่รู้ว่าถ้าคุณอยากรอดและอยากให้ความจริงถูกเปิดโปง... คุณต้องเล่นตามเกม"

​ชาลิสารีบเก็บโทรศัพท์ไว้ในมืออย่างรวดเร็วพลางมองโจนส์ที่กำลังเปลี่ยนผ้าม่าน ในหัวกำลังครุ่นคิดและสับสนว่าใครคือผู้ใหญ่ เขาต้องการอะไรจากเธอ หรือนี่คือการช่วยเหลือที่มาจากจุดประสงค์ที่ซ่อนเร้น?