Code Of War เมื่อหัวใจเลือกเธอ

แนะนำเรื่อง

ยิ่งใกล้... รหัสยิ่งร้อน

ยิ่งสัมผัส... ยิ่งอันตรายเกินต้านทาน

​เมื่อรหัสลับระดับโลกที่ใครต่อใครต่างยอมฆ่ากันเพื่อให้ได้มา กลับถูกฝังอยู่ในร่างของ 'ชาลิสา' นักข่าวสาวที่จู่ๆ ชีวิตก็พลิกผันกลายเป็นเป้าสังหารอันดับหนึ่ง ภารกิจคุ้มกันอันตรายสุดบ้าระห่ำ กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ที่ร้อนกว่าสมรภูมิรบ ​เมื่อผู้คุ้มกันเพียงหนึ่งเดียวของเธอคือ 'พันโทลอว์สัน' ผู้บังคับการหนุ่มลูกครึ่งจากหน่วยรบพิเศษ จ้าของนัยน์ตาสีเฮเซลที่ดูลึกลับ แฝงไปด้วยความอันตราย ร้อนแรงยากจะต้านและยังถูกทางการหมายหัว

​ภายใต้เครื่องแบบทหาร เต็มไปด้วยมัดกล้ามหกลูก อกกว้างรับกับช่วงไหล่ที่ดูองอาจ แขนเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนที่แสดงถึงพละกำลัง ความแข็งแกร่งและความเงียบขรึมที่ดูเข้าถึงยาก ทุกย่างก้าวดูมั่นคงและหนักแน่น กลับซ่อนความกระหายที่พร้อมจะปะทุทุกครั้งที่ได้ชิดใกล้ สายตาเย็นชาคู่นั้นไม่ได้แค่อยากจะหาทาง 'ถอดรหัสลับ' ในตัวเธอเพื่อจบภารกิจ... แต่อยากจะ 'ถอด' ทุกอย่างเพื่อสัมผัส....

ในสมรภูมิที่เดิมพันด้วยชีวิต เขาจะเลือก 'ความแค้น' ที่ต้องแบกรับ หรือ 'สัญชาตญาณดิบ' ที่กำลังปะทุขึ้นจนยากจะควบคุม?

​"จำไว้ชาลิสา... สงครามนี้หน้าที่เดียวของเธอคือเป็น..ของ..ฉัน..จำไว้"

บทนำ

ห้องเก็บเอกสารร้างในพื้นที่ลับของค่ายทหารมือของชาลิสาเย็นเฉียบจนเหงื่อเริ่มซึม เธอต้องใช้สมาธิทั้งหมดที่มีเพื่อควบคุมนิ้วไม่ให้สั่นขณะกดปุ่ม "ส่ง" ไฟล์ภาพสุดท้ายไปยังเซิร์ฟเวอร์สำรอง แสงสีฟ้าจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องให้เห็นตู้เหล็กที่ถูกปิดตายและลังไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่น นี่อาจจะเป็นที่เดียวที่ความลับดำมืดที่สุดของกองทัพถูกเก็บซ่อนเอาไว้

​แม้ชาลิสาจะรู้ดีว่ากำลังเล่นอยู่กับไฟ แต่ความจริงที่เธอค้นพบเกี่ยวกับโครงการจัดซื้ออาวุธทุจริตจะนำตัวเธอไปสู่การหายตัวไปของพี่ชายเพียงคนเดียว และนั่นใหญ่เกินกว่าที่ชีวิตของนักข่าวอิสระคนหนึ่งอย่างเธอจะแบกรับไหว

เสียงย่ำของรองเท้าคอมแบตหนังดังขึ้นจากทางเดินคอนกรีตที่มืดมิด นักข่าวสาวแน่ใจว่านั่นไม่ใช่เสียงของทหารเกณฑ์ที่เดินลาดตระเวนแน่นแน่ ทุกฝีก้าวล้วนฟังดูมั่นคงหนักแน่น และเต็มไปด้วยอำนาจจน     ชาลิสาตัวแข็งทื่อโดยไม่รู้ตัว

​เสียงวิทยุสื่อสารที่แตกพร่าดังขึ้นใกล้ ๆ จนหัวใจเธอแทบจะหลุดออกมาจากอก "ปิดล้อมพื้นที่ทั้งหมด อย่าให้ลอดออกไปแม้แต่หนูตัวเดียว!" เสียงเข้มสั่งเสียงดังจนดูเหมือนว่าเจ้าของเสียงนั่นอยู่ใกล้เธอเพียงคืบ

​ชาลิสาไม่รู้ว่าเจ้าของเสียงนั้นคือ ‘ลอว์สัน' ผู้บังคับการหน่วยรบและหน่วยจู่โจมพิเศษที่ทำงานให้กับองค์กรรัฐบาลหรือแม้แต่เอกชนของประเทศมหาอำนาจด้วยค่าตัวที่สูงลิ่ว แต่ไม่รู้ทำไมพักหลังๆ ถึงได้มีข่าวว่าเขากลับมาไทย

​กลิ่นสะอาดสดชื่นเหมือนอาบน้ำใหม่ๆ ผสมผสานระหว่างดินปืนกับน้ำหอมของผู้ชายชั้นสูง มันเป็นกลิ่นหอมอันตรายและยากจะต้านทานขณะที่ชาลิสา พยายามจะซ่อนตัวใต้โต๊ะไม้เก่า ๆ ที่ดูผุพังเต็มไปด้วยฝุ่นจนรู้สึกคันที่จมูก จู่ ๆ เงาร่างที่สูงใหญ่ก็ทาบทับลงมาบนร่างที่กำลังหมอบอยู่

​มือที่สวมถุงมือหนังสีดำยื่นมาฉกโทรศัพท์จากมือของเธออย่างรวดเร็ว ชาลิสารีบเงยหน้าขึ้นมองตามลำแขนแข็งแกร่ง ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยความมืดและแสงไฟสลัว แต่ดวงตาของเขากลับสะท้อนแสงเหมือนหมาป่า

​"ฉันเป็นนักข่าว คุณทำแบบนี้ไม่ได้! นี่มันผิดกฎหมาย!!"

"กฎหมาย?” เสียงทุ้มต่ำฟังดูเย็นชาผสมกับการพูดไทยที่สำเนียงดูอินเตอร์ถามพลางเลิกคิ้วด้วยท่าทางยียวน ขณะที่ชาลิสาพยายามขืนตัว แต่ถูกแรงบีบที่ข้อมือจากถุงมือหนังนั่นล็อกไว้

​"ฉันจะเปิดโปงความจริง!” คนถูกล็อกไว้พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเมื่อเธอเริ่มจะหงุดหงิดกับการกระทำที่ไร้มารยาท

“ความจริง?”

“ความจริงที่ว่าพวกคุณกำลังทุจริตจัดซื้ออาวุธเถื่อน รวมทั้งฆ่าคนเพื่อปิดปาก คุณเป็นประเภทไหนละ? พวกทหารขายชาติเหรอ?"

​ชายที่ถูกตราหน้ายิ้มเยาะผ่านความมืด เขาปล่อยข้อมือเล็กนั่น แล้วใช้ปลายนิ้วที่โผล่จากถุงมือสัมผัสใบหน้านั้นเบา ๆ แต่กลับหนักแน่น พลางเลื่อนลงไปที่ปลายคางอย่างคุกคาม

​"ผมเป็นแค่... คนที่มาเก็บกวาดพวกหนูที่ไร้ประโยชน์...และดูเหมือนว่าตอนนี้จะเจอมันแล้ว!" น้ำเสียงนั้นเย็นเฉียบจนชาลิสาเริ่ม หายใจติดขัดจนเสียงสั่นเพราะความกลัว ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เอาความกล้ามาจากไหนถึงได้ใจกล้าลักลอบเข้ามาที่แห่งนี้ แม้ตอนนี้อยากจะย้อนเวลากลับไปแต่ดูท่าจะสายไปเสียแล้ว

"ฉัน... ฉันมีสำเนาหลักฐานอยู่ที่อื่น ถ้าฉันหายไป... ทุกคนจะรู้!"

​"หึ! .ใครล่ะที่รู้" คนตรงหน้าพูดเหมือนกับรู้ทุกความคิดของเธอ "ถ้ามีสำเนาจริง... เธอคงไม่ถ่อตัวเองมาถึงที่นี่หรอกนะคุณนักข่าว" ชาลิสาใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บเมื่อมือแข็งแกร่งนั้นบีบปลายคางเธอแน่นให้เงยขึ้นสบตากับเขาท่ามกลางแสงสลัวจากพระจันทร์ที่ลอดผ่านรูหลังคา

​"หึ กลัวแล้วเหรอ?” ชายตรงหน้ากระตุกยิ้มเมื่อสัมผัสได้ว่าหญิงสาวตรงหน้าเริ่มตัวสั่น “ฟังนะ..คุณนักข่าว...ถ้าจะเล่นเกมก็ต้องมีกฎ... และเกมนี้มีกฎอยู่ข้อเดียว...คือฉันเป็นคนเขียนมันขึ้นมา"

​“พาตัวไปเซฟเฮาส์ แล้วปิดปากทุกคนที่อยู่ที่นี่!!” เสียงเข้มออกคำสั่งสั้น ๆ ไปทางวิทยุสื่อสารโดยไม่ละสายตาจากนักข่าวสาวที่ใบหน้าเริ่มซีดเป็นไก่ต้ม

“ครับ ผู้พันลอว์สัน” ไม่ถึงหนึ่งนาทีชาลิสาก็ถูกลูกน้องของลอว์สันเข้ามารวบตัวทันที เธอถูกลากออกจากห้องเก็บเอกสารแม้จะพยายามขัดขืนในตอนแรกแต่เมื่อปลายกระบอกปืนจ่อเข้าที่หัว ชาลิสาที่ยังรักตัวกลัวตายทำได้เพียงเดินตามไปอย่างว่าง่าย

​ลอว์สันยืนมองชาลิสาเดินจากไปจนลับตา เขายืนนิ่งอยู่ใต้แสงสลัวของหลอดไฟที่กะพริบจะติดแหล่ไม่ติดแหล่ ก่อนเสียง 'คลิก' เบา ๆ ดังขึ้นจากนาฬิกาข้อมือทันทีเมื่อเขาตั้งเวลาใหม่...

​ชาลิสาลอบมองโดยรอบเพื่อหาทางหนีทีไล่ แม้จะเพิ่งรู้ตัวว่าเธอไม่ได้ถูกจับตัวโดยทหารธรรมดา และรู้สึกคุ้นชื่อเขาคนนั้นเหมือนเคยได้ยินชื่อนี้มาจากที่ไหนมาก่อน โดยหารู้ไม่ว่าผู้ชายที่ชื่อ ลอว์สัน จะทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล...