เมื่อเสือขู่หมาดื้อ

ชาลิสาถูกลากเข้ามาในห้องนอนที่เหมือนถูกดูดเข้ามาอีกโลกหนึ่ง เมื่อนาวินหยุดอยู่หน้าผนังกระจก เขาไม่ได้แตะสวิตช์ไฟ เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสลงบนหน้าปัดนาฬิกาข้อมือ ผนังกระจกที่เคยใส ก็เปลี่ยนเป็นสีเขม่าควันจนมืดสนิท

ทันทีที่เสียงล็อกประตูดังกริ๊ก แสงไฟสีส้มทองสลัวก็ค่อยสว่างจากใต้เตียงและหลุมฝ้า เผยให้เห็นความหรูหราของเตียงขนาดคิงไซซ์สีชาร์โคลที่สามารถปปรับระดับความนุ่มและองศาการนอนได้ผ่านคำสั่งเสียง

ในระหว่างที่นักข่าวบ้านนาอย่างชาลิสากำลังอ้าปากค้างกวาดมองรอบห้องด้วยตาลุกวาว ผ้าห่มผืนหนาก็ถูกโยนมาใส่หน้าเธอเต็ม ๆ

​"นอนซะ และห้ามส่งเสียงดังรบกวนตอนฉันหลับ" น้ำเสียงเฉยเมยพร้อมกับชี้ไปที่ผ้าห่มที่กองอยู่ข้างเตียง "นั่นคือที่ของเธอ"

​นักข่าวบ้านนากอดอกแน่นด้วยความไม่พอใจ "คุณจะให้ฉันนอนบนพื้นเนี่ยนะทั้งที่เตียงคุณใหญ่กว่าห้องนอนฉันอีก"

​ลอว์สันถอดเสื้อเชิ้ตออกอย่างไม่ใส่ใจ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจาง ๆ และกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง "ฉันเกลียดเชื้อโรค” เขาตอบหน้านิ่งแต่ทำเอาชาลิสาไม่พอใจจนลมออกหู ในขณะที่เขาเดินไปเลื่อนตู้เสื้อผ้าบานใหญ่โดยไม่รู้ว่าอีกคนกำมัดแน่นจนสั่นระริกด้วยความโมโห

ลอว์สันดึงเสื้อยืดสีดำเรียบ ๆ ออกมาจากตู้ เขาสวมมันหน้าตู้เสื้อผ้าบานใหญ่อย่างรวดเร็วและเป็นมืออาชีพ พร้อมกับโยนเสื้อตัวโคร่งไปที่ผ้าห่มที่ยังกองอยู่ข้างเตียง

​“ใส่ซะ เดี๋ยวพื้นเปื้อน” น้ำเสียงและแววตามองเธอเหมือนกับขยะชิ้นหนึ่งในห้อง

“ฉันไม่ใช่เชื้อโรค” ชาลิสวนกลับทันควันด้วยใบหน้าบึ้งตึง

“ผมหมายถึงเห็บ!!”

“ไอ้...! ฉันไม่ใช่หมานะ!”

“อ้าวเหรอ?”

“หน็อย!” คนที่เพิ่งโดนหลอกด่ากัดฟันกรอด  “ถ้าจะรังเกียจกันเบอร์นี้ แล้วลากตูมาเพื่อ?” เธอบ่นอุบอิบ

​ "มีปัญหา?" เขาถามกลับสั้น ๆ พลางเลิกคิ้วมองท่าทางฟึดฟัดของคนข้างหลังด้วยสายตานิ่งเฉยเหมือนตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด

“ถามจริง..ที่ทำท่ารังเกียจนี่เพราะกลัวห้ามใจตัวเองไม่ไหวถ้าอยู่ใกล้ฉันใช่ป่ะ” ชาลิสาแสยะยิ้มท้าทาย

ทำเอาคนที่กลัวเชื้อโรคนิ่งค้างไปทันที ใบหน้าคมปั้นยาก ดวงตา

คมกริบเบือนหน้าไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาซุกซนของยัยตัวแสบและไม่ให้เธอรู้ว่าหูของเขากำลังเริ่มแดง

​ "ประสาท" คนหูแดงลามไปถึงลำคอพ่นคำสั้น ๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูรำคาญ ทั้งที่อกข้างซ้ายเต้นแรงจนแทบจะทะลุ

“เพ้อเจ้อให้มันน้อย ๆ หน่อย เอาไปใส่ แล้วหุบปาก อย่าให้ต้องพูดซ้ำ” พูดจบเขาก็รีบสาวเท้าเดินมาข้างเตียงขนาดคิงไซซ์ ปล่อยให้ชาลิสายืนขำกับท่าทาง ‘เสียอาการ’ของคนอีโก้สูงปรี๊ด ที่ดูยังไงก็รู้ว่ากำลังเขินชัด ๆ

ในขณะที่คนขี้แกล้งกำลังจะเดินไปกวนประสาทต่อ เขาก็จับผ้าห่มที่กองอยู่บนพื้นห่มคลุมร่างชาลิสาจนถึงคอ

​"เฮ้ย! คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!" ชาลิสาร้องถาม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตกใจ เธอพยายามจะดิ้นแต่เขากลับใช้แขนอีกข้างกดร่างนั้นไว้แนบพื้น

“ก็อยากเป็นหมามากนะไม่ใช่เหรอ” พร้อมกับโน้มหน้าลงมาจนจมูกแทบจะชนกัน แม้แววตาจะดูเจ้าเล่ห์แต่ก็มีความประหม่าซ่อนอยู่

“หมาดื้อแบบนี้ มันต้องโดนล่ามโซ่ไม่ให้ไปไหน” เสียงแหบพร่าชิดใบหูทำเอาชาลิซาขนลุกซู่ ร่างที่ห่อหุ้มด้วยผ้านวมผืนใหญ่เหมือนมัมมี่พยายามดิ้นเมื่อเธอเริ่มได้สติ

“ปล่อยนะ เล่นบ้าอะไรของคุณ”

“อย่าขยับ” น้ำเสียงเข้มขึ้นดูจริงจัง มือที่กดทับร่างแรงขึ้นเพื่อเตือน ดวงตาสีเฮเซลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของยัยตัวแสบ “ถ้ายังพูดไม่ฟัง เธอจะได้ไปนอนในลูกกรงแทน...เลือกเอา..!!” คำขู่นั่นทำเอามัมมี่ที่กำลังดิ้นพล่านถึงกับหยุดชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก! สัญชาตญาณรับรู้ได้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้พูดเล่นๆ รังสีความน่ากลัวทำให้เธอรู้สึกตัวลีบทันที

​คนอะไร ดุยิ่งกว่าเสือ.!

​ชาลิสานอนตัวแข็งทื่อ พลางกวาดตามองรอบห้องก็เห็นแต่เพียงความมืด บรรยากาศในห้องเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ดังสม่ำเสมอของคนที่นอนบนเตียง ความเย็นเฉียบของพื้นหินอ่อนราคาแพงสัมผัสเข้าที่แผ่นหลังทำเอาเธอต้องนอนขดตัวงอด้วยความหนาวเย็น

แม้อากาศภายในห้องจะเย็น แต่มือของเธอกลับเหงื่อซึมขณะพยายามรวบรวมความกล้าซุกนิ้วไปสัมผัสกับวัตถุสี่เหลี่ยม ที่เธอแอบซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อ...มันคือโทรศัพท์ของโจนส์ มือเล็กกำแน่นจนปลายนิ้วซีดขาวด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม ได้แต่ภาวนาขออย่าให้สังเกตเห็น

​ก่อนจะหลับตาลง แต่ภาพของ พันเอก นิธิป ที่ปรากฏในเอกสาร Tantalus ก็ฉายชัดขึ้นมาในหัว

ลอว์สันต้องการให้ฉันปลอดภัยจริง ๆ หรือแค่กำลังใช้ฉันเป็นเครื่องมือ?