คำเตือน

แสงแดดจางๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ชาลิสางัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะแสงแดดแยงตา เมื่อกวาดสายตามองไปรอบห้องก็พบเตียงนอนที่ว่างเปล่า

เธอกวาดตามองสำรวจรอบห้องเพื่อเช็กชัวร์ว่าเจ้าของบ้านหลังนี้ออกจากห้องไปแล้วด้วยใจที่เต้นรัวแทบทะลุออกมาจากอก แม้จะพยายามตั้งสติ แต่ความตื่นเต้นผสมกับความกลัวทำเอาสมองตื้อไปหมด

ก่อนจะรีบมุดลงไปใต้ผ้าห่ม แล้วแอบหยิบโทรศัพท์ที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อออกมา นิ้วเรียวสั่นเล็กน้อยขณะปลดล็อกหน้าจอ แล้วรีบพิมพ์ข้อความถามสิ่งที่ติดค้างไว้เมื่อคืนทันที

​

​ 'คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่'

​เธอกดส่งไปพร้อมกับจ้องมองหน้าจอไม่วางตา ลุ้นว่าปลายทางจะตอบกลับมาว่าอะไร ในใจเต็มไปด้วยความสับสน เพราะไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังตกเป็นเบี้ยในเกมของใคร ระหว่างลอว์สันที่ดูอันตราย หรือนิธิปเจ้าแผนการ

ไม่กี่นาทีต่อมา แรงสั่นสะเทือนเบาๆ จากโทรศัพท์ในมือก็ทำให้ชาลิสาสะดุ้งโหยง เธอรีบกดเปิดดูข้อความที่ส่งกลับมาทันที

“แค่ทำตามคำสั่งก็พอ..!” ข้อความสั้นๆ โชว์บนหน้าจอ ไม่รู้ว่าเป็นโจนส์หรือนิธิป แต่มันไม่ได้ช่วยให้คำถามในใจของชาลิสาคลี่คลายลงสักนิด มันกลับยิ่งตอกย้ำว่าตัวเธอมีแค่สองทางเลือก

​ชาลิสากัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ความกลัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความโกรธที่ถูกต้อนให้จนมุม จึงรวบรวมความกล้าพิมพ์โต้ตอบกลับไปทันควัน

'แล้วฉันจะได้อะไร?' ไม่มีใครอยากเป็นแค่เบี้ยที่ถูกหลอกใช้ฟรีๆ เธอก็เช่นกัน!

แต่ผ่านไปไม่ถึงหน้าที ข้อความที่ตอบกลับบนหน้าจอก็ทำให้รู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางอากาศ

‘เธอไม่มีสิทธิ์มาต่อรอง.!’

ชาลิสาหน้าชา มือเรียวกำโทรศัพท์แน่น ขณะสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นความไม่พอใจ ก่อนจะรัวแป้นพิมพ์โทรศัพท์ส่งข้อความสุดท้ายออกไป

​'แล้วคำสั่งของคุณคือ?'

เธอนั่งนิ่งค้างจ้องมองข้อความที่เพิ่งส่งไป ใจหนึ่งก็อยากให้เขาเงียบหายไป แต่อีกใจก็ทนเก็บความสงสัยไว้ไม่ไหว

เมื่อหน้าจอสว่างวาบขึ้นอีกครั้งพร้อมกับข้อความที่ทำเอาชาลิสาแทบหยุดหายใจ

‘หาจุดอ่อนของลอว์สัน’

ข้อความถูกส่งมาอย่างรวดเร็ว ตามด้วยประโยคถัดมาที่ดูจะสำคัญกว่า

‘สืบมาให้ได้ว่ามันซ่อนของสำคัญไว้ที่ไหน’

ชาลิสาขมวดคิ้วมุ่น ความสับสนปนความอยากรู้ทำให้นิ้วเล็กรัวแป้นพิมพ์ถามกลับไปทันที

‘มันคืออะไร? แฟลชไดร์ฟหรือพวกเอกสารลับใช่ไหม’

ก่อนจะค่อยๆ โผล่หน้าออกจากผ้าห่มพลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง พยายามจินตนาการว่าผู้ชายที่เย็นชาแบบเขา จะซ่อนความลับสุดยอดอะไรเอาไว้และเธอ... หมาดื้อที่เขาเพิ่งขู่จะจับเข้ากรงขังเมื่อคืน จะมีปัญญาไปงัดความลับนั้นออกมาจากตัวพันโทลอว์สันได้จริงหรือเปล่า

‘แทนทาลัส ไม่ใช่เอกสาร แต่มันคือรหัสเรียกผู้หญิงคนหนึ่ง และนังนั่นคือกุญแจสำคัญ’

ทันทีที่อ่านข้อความจบ ความรู้สึกรังเกียจฉายชัดออกมาจากแววตาที่สั่นไหวนั่น ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าความเลวร้ายทั้งหมดที่ลอว์สันชักใยอยู่เบื้องหลังนั้น ทั้งหมดนี้เพื่อผู้หญิงคนเดียวอย่างนั้นเหรอ? ลอว์สันในสายตาเธอตอนนี้ ไม่ใช่แค่คนเย็นชาที่น่ากลัว  แต่เป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัวจนน่ารังเกียจที่สุด

กริ๊ก

เสียงเปิดประตูดังขึ้นทำเอาชาลิสาสะดุ้งจนโทรศัพท์ในมือเกือบตก เธอรีบยัดมันกลับเข้าที่เดิม ก่อนจะแสร้งเป็นนอนหลับแต่ดันสบสายตากันในจังหวะที่ร่างสูงเปิดประตูเข้ามาพอดี

​ "คิดว่าจะได้เอาปลอกคอมาสวมให้ซะแล้ว" คำพูดดูถูกที่หลุดออกมาจากปากคนหน้าตายทำเอาชาลิสากำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเข้ากระดูก เธอโกรธจนตัวสั่นแต่ก็พยายามปั้นหน้ายิ้มสู้เสือร้ายตรงหน้า  มือหนึ่งยังกดทับตำแหน่งที่ซ่อนโทรศัพท์ไว้แน่นขณะที่ปากก็ย้อนถามกลับอย่างไม่ยอมคน

“ทำไมคะ..กลัวฉันหนี หรือกลัวไม่ได้เจอหน้าคนสวยๆ อย่างฉันกันแน่”  ลอว์สันกวาดสายตาคมกริบมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะกระตุกยิ้มที่ดูเหมือนการเหยียดมากกว่าชม

“นี่คือสวยแล้วใช่ไหม” คำถามสั้น ๆ แต่ดาเมจแรงทำเอาชาลิสาถึงกับกัดฟันกรอดด้วยความโมโห ในใจอยากจะพุ่งไปหยุมหัวคนตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด

‘หน็อย..ไอ้คนตาถั่ว! ถ้าไม่คิดว่าต้องค้นหาความลับเรื่องผู้หญิงนั่น ฉันจะตบให้หน้าหันเลย

“ทำไม...โกรธเหรอ” เขาถามพลางเลิกคิ้วมองท่าทางฟึดฟัดของเธอ

“แหม ใครจะอยากไปนอนลูกกรงล่ะ จริงไหมคะ”..คนอยากหยุมหัวแสร้งทำเป็นยิ้มร่าเริงเพื่อกลบเกลื่อน

“ดี...อย่างน้อยก็รู้จักเจียมตัว” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะขยับเข้ามาหาใกล้ชาลิสาต้องถอยร่น

ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ลองโยนหินถามทางดู “ฉันสงสัยเรื่องหนึ่ง..คุณเคยทำอะไรให้พันเอกนิธิป โกรธมาก่อนไหม แบบว่า...ขัดแข้งขัดขา”

กึก!

ฝีเท้าของลอว์สันหยุดชะงักทันที บรรยากาศรอบตัวชวนขนลุก แววตาเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับอยากจะฉีกร่างคนถามเป็นชิ้นๆ ก่อนคว้าหมับที่ต้นแขนแน่น

“เธอได้ยินชื่อนี้มาจากใคร ชาลิสา.!” ลอว์สันเค้นถามเสียงเรียบ แรงบีบแน่นที่ต้นแขนเพิ่มมากขึ้นเป็นสีแดงช้ำจนชาลิสานิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“คะ..แค่เคยได้ยินพวกข่าวลือมาคะ” ชาลิสาพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องทั้งที่ใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“อย่ามาแส่เรื่องที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง ชาลิสา!” เขาตวาดเสียงแข็ง แววตาเต็มไปด้วยความดุร้ายราวกับจะเผาทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง “และถ้ายังไม่หยุดสอดรู้...ผมจะลงโทษให้สาสม!!”

ชาลิสาอ้าปากค้าง เหมือนจะพยายามรวบรวมความกล้าเพื่อเถียงหรือพูดอะไรบางอย่างออกไป แต่ไม่ทันที่คำพูดจะหลุดจากลำคอ เสียงเข้มของชายตรงหน้าก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน

“อย่าริอ่านมาลองดี ความอดทนผมมีขีดจำกัด” พูดจบลอว์สันก็หันหลังให้เธออย่างรวดเร็วและเดินเข้าห้องน้ำไป ชาลิสาคลายมือที่กำแน่นจนเล็บจิกเนื้อ ความหวาดกลัวทำให้เธอตัวสั่นไปหมด แต่ในใจกลับมีเสียงกระซิบชื่อของผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นกุญแจสำคัญ และเธอไม่มีทางจะยอมแพ้

​ชาลิสารอจนกระทั่งได้ยินเสียงน้ำไหลจากในห้องน้ำ เธอค่อยๆ ย่องอย่างระมัดระวังเพื่อเข้าไปใกล้โต๊ะข้างเตียง มือของเธอสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น ปลายนิ้วเรียวเล็กเย็นเฉียบแตะลงบนตัวเรือนไทเทเนียมของนาฬิกาข้อมือที่คนในห้องน้ำมักจะสวมใส่เป็นประจำ

ชาลิสารู้ดีว่าการกระทำนี้กำลังท้าทายคำเตือนของเจ้าของนาฬิกาแต่..ทันใดนั้น เสียงน้ำก็หยุดลง ชาลิสาสัมผัสได้ถึงความเงียบที่อันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา จึงรีบชักมือกลับมาทันที

​ก่อนชาลิสาจะวิ่งกลับไปที่ใต้ผ้าห่ม สายตาคู่โตก็พลันเห็น อะไรบางอย่าง...