CHAPTER 2

Pagkatapos pirmahan ang kontrata, inihatid siya ng abogado pauwi sa maliit na condominium na siya na lamang ang natitirang ari-arian sa kanyang pangalan. Ang dating pamilya Wei ay may malaking bahay sa mga liblib na lugar ng Seoul—isang mansiyon na may sariling hardin at koleksyon ng sining na minana pa sa kanyang lolo. Ngunit lahat ng iyon ay isinangla na, binenta, o kukunin na ng gobyerno.

Ang condominium ay hindi kalakihan. Sapat lamang para sa isang tao. Dito siya tumira mula nang magsimula siyang magtrabaho bilang art curator, malayo sa anino ng kanyang pamilya. Gusto niyang patunayan na kaya niyang tumayo nang mag-isa. Ngunit ngayon, ang kalayaang iyon ay may presyo.

Hanggang alas-dos ng madaling araw ay nakatitig siya sa kisame, paulit-ulit na binabalikan ang mga pangyayari. Ang malamig na tingin ni Kendrick. Ang bigat ng Montblanc sa kanyang kamay. Ang kasunduang hindi niya alam kung kakayanin niyang panindigan.

Bago sumikat ang araw, nakatanggap siya ng mensahe mula sa isang hindi kilalang numero.

“May sasakyan na darating sa inyo sa alas-siyete. Dalhin ang mga personal na gamit na kailangan mo. Huwag magdala ng kahit ano mula sa pamilya Wei.”

Walang pangalan. Walang pirma. Pero alam niyang mula iyon kay Kendrick.

Tumayo si Irish, nag-ayos ng kaunti, at nag-empake ng isang maleta. Ang kanyang mga damit ay pili lamang—mga simpleng blusa, maong, at ilang pormal na kasuotan para sa mga okasyong kailangan. Hindi siya sanay sa labis na karangyaan, kahit pa galing siya sa isang mayamang pamilya. Ang ama niya ay mahilig sa mamahaling sining at negosyo, ngunit si Irish ay lumaking simple. Hindi niya kailangan ng brilyante o mamahaling bag upang patunayan ang kanyang halaga.

Ngunit alam niya na sa mundong gagalawan niya sa mga susunod na buwan, ang pagiging simple ay hindi kasuotan ng mga taong katulad ni Kendrick Reyes.

Saktong alas-siyete, may kumatok sa pinto.

Pagbukas niya, isang lalaking nakaitim na suit ang nakaharap sa kanya. May dala itong payong, kahit hindi naman umuulan. Magalang siyang yumuko.

“Ms. Wei, ako si Jun-ho. Ipinakukuha ko kayo ni Mr. Reyes.”

Walang emosyon sa boses nito. Tila isang utos na nakabalot sa anyo ng pakiusap.

Sinundan ni Irish ang lalaki sa labas. Sa tapat ng kanyang gusali ay nakaparada ang isang itim na sedan—hindi ang pinakamahal na modelo, pero sapat na upang magbigay ng mensahe: hindi na ikaw ang nagmamaneho ng sarili mong buhay.

Sa loob ng sasakyan, tahimik si Irish. Pinagmasdan niya ang mga lansangan ng Gangnam habang dumadaan sila sa mga abenidang napapaligiran ng matataas na gusali. Ang Seoul ay isang lungsod na hindi natutulog, isang lungsod ng pera at kapangyarihan. Doon umiikot ang mundo ni Kendrick Reyes.

Makalipas ang dalawampung minuto, pumasok ang sasakyan sa isang pribadong garahe ng isa sa mga pinakamataas na gusali sa distrito. Ang lobby ay tahimik at mabango—amoy ng white tea at bagong bulaklak. Walang ibang tao kundi ang mga guwardiya at receptionist na tila robot sa pagiging propesyonal.

Sinamahan siya ni Jun-ho sa elevator na may sariling access card. Pinindot nito ang penthouse floor—ang pinakamataas na palapag.

Nang bumukas ang pinto ng elevator, agad na bumungad kay Irish ang isang tanawing hindi niya inaasahan.

Ang penthouse ay hindi lang tirahan—ito ay isang museo.

Ang malaking sala ay may mga likhang sining na nakasabit sa puting dingding. May isang maliit na Mark Rothko sa kanan, isang Lee Ufan sa kaliwa. Sa gitna ay isang malaking abstract painting na hindi niya agad makilala, ngunit alam niyang milyon ang halaga. Ang mga muwebles ay minimalist—itim, puti, at salamin. Walang kalat. Walang personal na gamit. Para itong isang gallery na may kusina.

“Maganda, ‘di ba?”

Napalingon si Irish. Si Kendrick ay nakatayo sa may dulo ng sala, may hawak na tasa ng kape. Nakasuot siya ng puting kamiseta na may nakatiklop na manggas, walang amerikana. Sa unang pagkakataon, hindi siya mukhang negosyante—mukha siyang tao.

Ngunit ang kanyang mga mata ay kasing-talas pa rin tulad ng nakaraang gabi.

“Hindi ako sanay na may ibang tao dito,” aniya, lumalakad papalapit. “Kaya magkakaroon tayo ng mga alituntunin.”

“Siyempre,” malamig na sagot ni Irish. “Ang bawat kulungan ay may patakaran.”

Hindi natawa si Kendrick. Ngunit may kumislap sa kanyang mga mata—tila paghanga o pagkatuwa, hindi niya matiyak.

“Ang kwarto mo ay nasa dulo ng hallway sa kaliwa. May sarili kang banyo. Huwag kang lalabas ng penthouse nang walang paalam sa akin o kay Jun-ho. Ang mga gamit mo ay dapat na isa-isa kong aaprobetahan bago mo isuot sa mga pampublikong okasyon.”

“Aaprobetahan?” nauutal na tanong ni Irish. “Pati ang isusuot ko?”

“Ang pangalan ko ay nakasalalay sa imaheng ipapakita mo,” sagot ni Kendrick. “Kapag kasama kita sa labas, ikaw ang kumakatawan sa akin. Hindi ka maaaring magmukhang...” Huminto siya, tila naghahanap ng tamang salita, “…hindi kabilang.”

“Ibig mong sabihin, hindi ako dapat magmukhang dukha?”

“Ibig kong sabihin, hindi ka dapat magmukhang isang taong napilitang pumirma ng kontrata.”

Napasinghap si Irish. Ang tapang ng lalaking ito—sinasabi niya ang totoo, ngunit may paraang hindi mo alam kung siya ba ay nananakot o nagbibiro.

“Ano pa?” tanong niya, pinipilit ang sariling manatiling kalmado.

“Sa loob ng isang taon,” patuloy ni Kendrick, “ikaw ay magiging kasama ko sa mga hapunan, mga charity event, at mga business meeting kung saan kailangan ng magandang imahe. Hindi mo kailangang magkunwaring mahal mo ako, ngunit kailangan mong magkunwaring pinili mo ito.”

“Pinili ko ito,” sabi ni Irish, ang kanyang tinig ay tila bakal. “Pinili kong iligtas ang tatay ko.”

Tumango si Kendrick. “At iyon ang dahilan kung bakit ka nandito.”

Lumapit siya nang bahagya. Ngayon ay sapat ang lapit upang maramdaman ni Irish ang init ng kanyang katawan, ang amoy ng kape at pabango na hindi mapanghusga.

“Hindi ako kontrabida sa kuwentong ito, Ms. Wei,” aniya nang mababa. “Mayroon akong sariling dahilan kung bakit ko ginagawa ang mga bagay na ito. Hindi mo kailangang maintindihan ngayon. Pero sa takdang panahon, magkakaroon tayo ng pagkakataong magkakilanlan nang hindi bilang hostage at hostage-taker.”

“At paano mo ako tatawagin hanggang sa panahong iyon?” tanong ni Irish, sinusubok ang hangganan.

Bahagyang yumuko si Kendrick, ang kanyang mga labi ay halos dumampi sa kanyang tainga.

“Irish,” bulong niya. “Tatawagin kitang Irish. Dahil ang pangalang iyon ang hindi ko kailanman makakalimutan.”

Bumalik siya sa kanyang tindig, iniwan si Irish na nakahinga nang malalim. Ang puso niya ay tumitibok nang mabilis—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa isang bagay na hindi niya maintindihan.

“Magpahinga ka na,” wika ni Kendrick, tumalikod na. “Mamayang gabi, may hapunan kasama ang ilang mga investors. Isusuot mo ang nasa aparador na sa iyong kwarto.”

At lumakad siya papalayo, iniwan si Irish na nakatayo pa rin sa gitna ng sala, napapaligiran ng mga obra maestra na hindi niya alam kung pag-aari ba ng isang kolektor o ng isang taong walang kaluluwa.

Dahan-dahan siyang naglakad patungo sa kanyang kwarto. Sa hallway, napansin niya ang mga litrato—mga premyo, mga plake, mga larawan ni Kendrick kasama ang mga kilalang tao. Pero walang larawan ng pamilya. Walang mga kaibigan. Walang kahit sino.

Sa kanyang kwarto, naghihintay ang aparador na puno ng mga damit na tila binili para sa kanya—mga sukat na akma sa kanyang katawan, mga tela na mararamdaman mong mahal sa unang hawak pa lang. May isang pulang damit na nakasabit sa gitna, may nakasulat na maliit na sulat sa tabi:

“Para sa gabing ito. – K”

Hinawakan ni Irish ang tela. Ang lambot, ang bigat, ang halaga.

Sa kanyang isip, paulit-ulit niyang itinanong: Ano ba talaga ang gusto ng lalaking ito?

Ngunit sa halip na takot, ang namamayani sa kanya ay isang kuryusidad na hindi niya maipaliwanag.

At sa kaibuturan ng kanyang puso, may bulong na nagsasabing: Huwag mong hayaang malaman niya na interesado ka rin.

---