CHAPTER 4

Ang unang linggo sa penthouse ni Kendrick Reyes ay tila isang mahigpit na sayaw sa pagitan ng dalawang estrangherong napilitang magkapit-bisig.

Bawat umaga, si Irish ay gumigising nang maaga—sanay na sanay pa rin sa ritmo ng kanyang dating buhay, kung saan ang kanyang oras ay kanya. Ngunit dito, ang bawat oras ay tila may nakatakdang gagawin. Sa kanyang nightstand, tuwing alas-siyete ng umaga ay may nakalapag na itinerary: ang kanyang mga gagawin, ang mga kailangan niyang basahin, ang mga taong kailangan niyang makilala.

Sa unang araw, ang itinerary ay nagsimula sa isang pangalan: Eun-ji Park, personal assistant.

Bandang alas-otso, may kumatok sa pinto. Isang babaeng nasa katamtamang edad ang pumasok—nakasalamin, nakasuot ng blazer, may dalang tablet at isang stack ng mga dokumento.

“Ms. Wei, ako si Eun-ji. Tutulong ako sa inyo sa inyong mga kailangan habang kayo ay naninirahan dito.”

Si Eun-ji ay propesyonal ngunit may init sa kanyang mga mata na hindi taglay ng ibang tauhan ni Kendrick. Sa loob ng ilang oras, ipinaliwanag niya kay Irish ang mga bagong responsibilidad nito: ang pamamahala sa koleksyon ng sining ni Kendrick, ang pagsasaayos ng kanyang iskedyul para sa mga paparating na gala, at ang pag-aaral sa mga taong kailangan niyang makasalamuha.

Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, napansin ni Irish na may isang bagay na hindi nababanggit.

“Nasaan si Mr. Reyes?” tanong niya sa ikatlong araw, nang hindi pa rin niya nakikita ang lalaki mula nang gabing iyon sa hapunan.

Si Eun-ji ay nag-atubili. “Si Mr. Reyes po ay nasa business trip sa Japan. Babalik po siya sa katapusan ng linggo.”

Business trip. Iniwan siya rito nang walang paalam, walang abiso. Hindi siya nakaramdam ng lungkot—bakit siya malulungkot? Siya ay isang bilanggo, hindi isang kasintahan. Ngunit may kirot na hindi niya maipaliwanag. Isang pakiramdam na para bang siya ay iniwan sa isang silid na puno ng mga tanong na walang sumasagot.

Sa mga araw na wala si Kendrick, ginamit ni Irish ang kanyang oras upang galugarin ang penthouse. Ito ay isang malaking espasyo na may limang kwarto, dalawang sala, isang library, at isang pribadong gym. Ngunit ang pinakanagulat sa kanya ay ang silid na nasa dulo ng hallway—isang silid na palaging nakakandado.

Lumapit siya rito sa ikatlong gabi, hindi sinasadyang napadaan habang naglalakad siya pabalik sa kanyang kwarto. Ang pinto ay metal, hindi kahoy, at may keypad sa tabi nito. Walang label. Walang palatandaan kung ano ang nasa loob.

Kinabukasan, tinanong niya si Eun-ji.

“Ano ‘yung kwarto sa dulo?”

Bahagyang nanlaki ang mata ni Eun-ji bago ito ay agad na itinago. “Iyon po ay personal na espasyo ni Mr. Reyes. Hindi po ako pinapayagang magsalita tungkol dito.”

Hindi na nagtanong pa si Irish. Ngunit mula noon, ang metal na pinto ay naging simbolo ng lahat ng bagay na hindi niya alam tungkol kay Kendrick Reyes.

---

Bumalik si Kendrick ng Sabado ng gabi.

Nasa library si Irish noong oras na iyon, binabasa ang isang libro tungkol sa Korean contemporary art na nahanap niya sa mga estante. Hindi niya inaasahan ang kanyang pagdating—walang abiso, walang ingay. Isang sandali ay siya lamang mag-isa, at sa susunod ay naramdaman niya ang presensya ng isang tao sa pintuan.

Tumingala siya. Si Kendrick ay nakasandal sa pintuan, nakasuot ng gray na coat, may dalang maliit na paper bag. Ang kanyang mukha ay pagod—may madilim na bilog sa ilalim ng kanyang mga mata, ang kanyang buhok ay hindi gaya ng dati na ayos na ayos.

“Mr. Reyes,” bati ni Irish, isinara ang libro. “Hindi ko alam na babalik ka ngayong gabi.”

“Kendrick,” pagwawasto niya. Ang kanyang boses ay paos, tila hindi pa nakakapagpahinga. “Sa loob ng bahay na ito, Kendrick.”

Tumayo si Irish. May tensyon sa pagitan nila na hindi niya maintindihan—isang bagay na nagbago sa kanyang pag-alis, o marahil ay siya lamang ang nag-iisip.

“May dala ako para sa iyo,” wika ni Kendrick, iniabot ang paper bag. “Galing Kyoto.”

Kinuha ni Irish ang bag. Sa loob nito ay isang maliit na kahon na nakabalot ng silk cloth. Binuksan niya ito nang dahan-dahan, at sa loob ay nakita niya ang isang brooch—hindi brilyante, hindi ginto. Ito ay isang maliit na bulaklak na gawa sa jade at pilak, ang disenyo ay simple ngunit kitang-kita ang husay ng gumawa.

“Jade,” sabi ni Irish, hinawakan ang brooch. “Bihira itong uri. Mula ito sa isang artisan sa Kyoto, hindi ba? Isang pamilyang nagpapasa ng ganitong gawain sa loob ng anim na henerasyon.”

Hindi nakatago ang pagkagulat ni Kendrick. “Alam mo ‘yan?”

“Art curator ako,” sagot ni Irish, bahagyang napangiti. “Trabaho kong makilala ang mga bagay na may halaga.”

Sa unang pagkakataon, nakita ni Irish si Kendrick na tumawa—hindi ang malamig na ngiti na lagi niyang bitbit, kundi isang tunay na tawa na nagmula sa kanyang dibdib.

“Tama ka,” aniya. “Anim na henerasyon. At sinabi ng artisan na ang jade na ito ay sumisimbolo sa lakas at tibay sa gitna ng pagsubok.”

Napatingin si Irish sa brooch, pagkatapos ay kay Kendrick. “Bakit mo ito binili para sa akin?”

Nawala ang ngiti ni Kendrick. Tumayo siya nang tuwid, ang kanyang mga mata ay sinalubong si Irish nang may bigat na hindi niya kayang talikuran.

“Dahil,” aniya nang mahina, “sa lahat ng bagay na kinuha ko sa iyo, gusto kong magbigay ng isang bagay na hindi mo kailangang ibalik.”

Tumibok nang malakas ang puso ni Irish. Ang kanyang mga daliri ay humigpit sa pagkakahawak sa brooch. Gusto niyang magalit—dapat siyang magalit. Ang lalaking ito ang sumira sa kanyang pamilya, ang kumuha ng kanyang kalayaan, ang naglagay sa kanya sa isang ginintuang kulungan. Ngunit sa sandaling iyon, nang makita niya ang pagod sa kanyang mukha at ang katapatan sa kanyang mga mata, ang galit ay nahalo sa isang bagay na mas mapanganib.

Pag-unawa.

“Kendrick,” sabi ni Irish, ang kanyang pangalan ay ang unang pagkakataon na binigkas niya ito nang walang lamig. “Ano ba talaga ang gusto mo sa akin?”

Tumagal ang katahimikan. Si Kendrick ay tila nag-aalinlangan, isang bagay na hindi niya inaasahang makikita sa isang lalaking laging tila may kontrol sa lahat.

“Isang araw,” sagot niya sa wakas, “sasabihin ko sa iyo. Kapag handa ka na.”

“At paano mo malalaman kung handa na ako?”

Lumapit si Kendrick. Sa pagkakataong ito, hindi ito ang hakbang ng isang negosyanteng kumukuha ng kanyang ari-arian. Ito ay ang hakbang ng isang tao na lumalapit sa isang apoy—alam niyang masusunog siya, ngunit hindi niya kayang lumayo.

“Kapag hindi mo na ako tinawag na Mr. Reyes,” bulong niya.

Bago pa man makasagot si Irish, tumalikod na siya at lumakad palayo, iniwan siya sa library na may hawak na jade brooch at isang pusong lalong lumalabo ang hangganan sa pagitan ng poot at pagnanais.

---

Kinabukasan, nagbago ang lahat.

Gumising si Irish nang may bagong itinerary sa kanyang nightstand. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi ito tungkol sa mga gala o sa koleksyon ng sining.

“10:00 AM – Meeting sa headquarters. Dadalo si Ms. Wei bilang representante ni Mr. Reyes.”

Nagulat si Irish. Hindi siya negosyante. Hindi siya abogado. Bakit siya dadalo sa isang meeting sa headquarters?

Bumaba siya sa sala kung saan naghihintay si Kendrick, nakasuot na ng itim na suit. Sa kanyang tabi ay si Eun-ji, may dalang tablet at isang leather folder.

“Maganda,” bati ni Kendrick nang makita siya. “May kailangan akong ipagawa sa iyo.”

“Anong klaseng ipagawa?” Ingat na tanong ni Irish.

“Ang tatay mo,” sagot ni Kendrick, ang kanyang boses ay seryoso, “ay may mga kasosyo na hindi pa rin kuntento sa pagbagsak ng inyong kumpanya. May mga taong naghahanap ng paraan upang sirain ang kasunduan natin. At may isang tao sa loob ng aking organisasyon na nagbibigay sa kanila ng impormasyon.”

Nanlamig si Irish. “At ano ang kinalaman ko riyan?”

“Ang taong iyon,” patuloy ni Kendrick, “ay ang magiging kaharap mo ngayon. At ikaw ang magpapakilala sa kanya.”

Hindi maintindihan ni Irish. “Paano?”

Iniabot ni Kendrick ang leather folder. Binuksan ito ni Irish at nakita ang isang file—isang lalaking nasa edad kwarenta, may salamin, nakangiti sa litrato. Ang pangalan niya ay Mr. Han, isa sa mga senior manager sa kumpanya ni Kendrick.

“Si Mr. Han ay isa sa mga pinakamatagal nang tao sa aking kompanya,” wika ni Kendrick. “Alam niya ang lahat tungkol sa aking mga galaw. At alam niya ang tungkol sa iyo.”

“Paano niya ako makikilala?” tanong ni Irish.

“Dahil siya ang nag-ayos ng mga dokumento para sa kontrata mo.”

Napahinto si Irish. Ang lalaking ito—si Mr. Han—ay nakakita ng kanyang pirma, ng kanyang kahinaan, ng kanyang pagkakasangla.

“Ano ang gusto mong gawin ko?” tanong niya, ang kanyang boses ay matatag kahit pa ang kanyang mga kamay ay nanginginig na.

“Gusto kong harapin mo siya,” sagot ni Kendrick. “Hindi bilang Irish Wei na art curator. Hindi bilang collateral ko. Kundi bilang Irish Wei na anak ng isang taong sinira niya.”

Napatingin si Irish sa kanya. “Sinira? Ano ang ibig mong sabihin?”

Hindi sumagot agad si Kendrick. Tumagal siya ng ilang segundo, tila pinipili ang kanyang mga salita.

“Ang tatay mo ay hindi basta-basta bumagsak, Irish. May nagbigay ng impormasyon sa gobyerno. May nagtulak sa kanya sa bangin. At ang taong iyon ay nakatrabaho ko ngayon.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Irish.

“Alam mo,” bulong niya, “alam mo sa simula pa lang.”

Tumango si Kendrick. “Alam ko.”

“At ginamit mo pa rin ako.”

“Ginamit kita para protektahan ka,” mariin na wika ni Kendrick. “Kung hindi ko kinuha ang pamilya mo, si Mr. Han at ang kanyang mga kasosyo ang kukuha sa inyo. At paniwalaan mo ako, mas gugustuhin mo na ako ang may kontrol kaysa sa kanila.”

Hindi alam ni Irish kung maniniwala ba siya. Ang lahat ng ito ay tila isang napakalaking larong hindi niya hiniling na salihan. Ngunit sa kabila ng kanyang galit, sa kabila ng kanyang pagkabigo, may isang bagay na hindi niya maikaila:

Si Kendrick Reyes ay hindi nagsisinungaling.

“Sige,” sabi ni Irish, isinara ang folder. “Haharapin ko siya. Ngunit hindi para sa iyo. Para sa tatay ko.”

Ngumiti si Kendrick—isang ngiting puno ng paghanga at paggalang.

“Hindi ko hihilingin ang anupaman,” aniya.

At sa sandaling iyon, habang sila ay nakatayo sa sala ng penthouse na puno ng mga likhang sining at lihim, naramdaman ni Irish na ang kanyang pagkakakulong ay hindi na lamang tungkol sa isang kontrata.

Ito ay tungkol sa isang lalaking may sariling mga demonyong kailangang harapin—at sa hindi malamang paraan, nalaman niya na handa siyang harapin ang mga ito kasama niya.