CHAPTER 3

Ginugol ni Irish ang natitirang oras ng hapon sa pag-aaral ng kanyang magiging tungkulin sa gabing iyon.

Sa loob ng kanyang kwarto, may nakalapag na tablet sa nightstand. Bukas ito sa isang file na naglalaman ng listahan ng mga dadalo sa hapunan: mga pangalan, kumpanya, posisyon, at maging ang mga personal na impormasyon tulad ng paboritong inumin at kahinaan sa negosyo. Ito ay isang cheat sheet—isang sandata para sa isang babaeng dapat magmukhang kabisado na ang mundong ito.

Pinag-aralan ni Irish ang bawat detalye. Si Chairman Park ng Hana Group—mahilig sa klasikal na musika, may kahinaan sa mga babaeng marunong pumuri ng kanyang koleksyon ng sining. Si Madam Yoon, ang asawa ng isang diplomat—tsismosa, mapanghusga, at dapat iwasan ang anumang usapin tungkol sa politika. Si Mr. Sato, isang Japanese investor—tahimik, mapagmasid, at kilalang hindi nagtitiwala sa mga bagong mukha.

At siyempre, si Kendrick Reyes—ang sentro ng gabing ito.

Sa kabila ng kanyang pag-aaral, hindi niya maiwasang mapansin na walang nakasulat tungkol kay Kendrick sa file. Walang kahinaan. Walang paboritong pagkain. Walang personal na impormasyon. Para bang siya ang gumawa ng file para sa kanyang sarili—at nagpasya siyang itago ang lahat ng bagay na maaaring maging sandata laban sa kanya.

Bandang alas-singko, may kumatok sa pinto.

“Ms. Wei, nandito na po ang make-up artist at stylist,” wika ni Jun-ho mula sa labas.

Nagulat si Irish. Hindi niya inasahan na magkakaroon pa siya ng team. Sa dating buhay niya, siya ang nag-aayos ng kanyang sarili bago ang anumang event. Ngunit ngayon, tila lahat ng aspeto ng kanyang hitsura ay kontrolado.

Pagbukas ng pinto, pumasok ang dalawang babae—isa ay may dalang malaking make-up kit, ang isa ay may dalang rack ng mga damit na hindi pa niya nakikita kanina.

“Magandang hapon po, Ms. Wei. Ako si Soo-jin, ang stylist ni Mr. Reyes,” magalang na bati ng isa.

“Ako naman si Hye-won. Ako po sa make-up,” dagdag ng isa.

Sa loob ng susunod na dalawang oras, inayos nila si Irish mula ulo hanggang paa. Pinaupo siya sa harap ng malaking salamin, at sinimulan ni Hye-won ang kanyang gawain—pundasyon, contour, mata, labi. Ang bawat galaw ay tila sining din: hindi labis, hindi kulang. Ang make-up ay nagbigay-diin sa kanyang mga mata at sa likas na hugis ng kanyang mukha.

Samantala, pinili ni Soo-jin ang damit na isusuot niya—hindi ang pulang nakasabit kanina, kundi isang itim na gown na may simpleng linya ngunit may tagos na kapangyarihan. Ang tela ay sutla na dumidikit sa kanyang balat, may mababang neckline sa likod na nagpapakita ng kanyang likod hanggang sa bandang baywang.

“Binago po ni Mr. Reyes ang napili,” sabi ni Soo-jin nang mapansin ang pagtataka ni Irish. “Sabi po niya, ang itim daw po ang magpapakita ng inyong tapang.”

Napakurap si Irish. Tapang? O pagpapasakop?

Nang matapos ang lahat, tumayo siya at tinitigan ang sarili sa salamin. Hindi na niya halos makilala ang babaeng nakaharap sa kanya. Ito ay si Irish Wei—ngunit isang bersyong hindi niya kailanman ipinakita sa mundo. Ang babaeng ito ay hindi isang art curator. Ito ay isang tropeo.

At sa gabing ito, siya ang magiging reyna ng isang hapunang hindi naman para sa kanya.

Lumabas siya ng kwarto. Sa hallway, nakita niyang nakatayo si Kendrick, nakasuot ng itim na suit na walang kurbata. Ang kanyang kamiseta ay kulay puti, nakabukas ang dalawang butones sa itaas. Sa unang pagkakataon, hindi siya mukhang isang negosyanteng handang lumamon ng kahinaan—mukha siyang lalaking aakyat sa entablado para kunin ang kanyang premyo.

Nang makita niya si Irish, tumigil siya sa paghakbang.

Tiningnan niya siya mula ulo hanggang paa. Ang kanyang mga mata ay nagdilim—hindi dahil sa galit, kundi sa isang bagay na mas malalim. Isang bagay na hindi niya kayang itago kahit na gusto niya.

“Akala ko,” sabi ni Irish, sinusubukang basagin ang katahimikan, “gusto mo ‘yung pula?”

Hindi agad sumagot si Kendrick. Lumapit siya nang dahan-dahan, ang kanyang mga mata ay hindi umaalis sa kanya. Nang sapat na ang lapit, inangat niya ang kanyang kamay at hinawakan ang isang hibla ng buhok na nakatakas mula sa pagkakasuklay.

“Ang pula ay para sa babaeng nais kong mapansin,” aniya nang mahina. “Ang itim ay para sa babaeng gusto kong hindi makalimutan.”

Nanlamig si Irish sa hawak niya. Ang kanyang balat ay tila nagkaroon ng sariling isip—ito ay tumugon sa init ng kanyang mga daliri, sa bigat ng kanyang titig.

“At anong klaseng babae ako para sa iyo ngayon?” tanong niya, ang kanyang boses ay halos bulong na.

Inilapit ni Kendrick ang kanyang mukha, ang kanyang mga labi ay halos dumampi sa kanyang noo.

“Ang babaeng magpapaalala sa kanilang lahat kung bakit ako ang nasa itaas.”

Bumalik siya sa kanyang tindig, inilahad ang kanyang braso.

“Halika na. Oras na para ipakita sa mundo kung sino ang aking collateral.”

---

Ang hapunan ay ginanap sa isang pribadong silid sa isa sa mga pinakamaharlikang hotel sa Seoul. Ang mesa ay mahaba, natatakpan ng puting mantel, at napapaligiran ng mga taong may taglay na kapangyarihang kayang bumili ng isang maliit na bansa.

Nang pumasok sila ni Kendrick, lahat ng mata ay napunta sa kanila.

Agad na naramdaman ni Irish ang bigat ng mga titig. May mga nagtataka, may mga naiinggit, may mga naghihintay na siya ay magkamali. Ngunit sa halip na matakot, itinaas niya ang kanyang baba at sinuklian ang bawat isa ng isang mahinahong ngiti.

Inilahad ni Kendrick ang kanyang kamay sa kanyang baywang, bahagyang idinikit siya sa kanyang tagiliran. Ang kilos ay pag-aari—isang pahayag sa lahat: siya ay akin.

“Mr. Reyes,” bati ni Chairman Park, isang matandang lalaking may makapal na salamin at mamahaling relo. “Nagdadala kayo ng bagong… kasama.”

“Si Irish Wei,” sagot ni Kendrick nang hindi inaalis ang kanyang kamay sa baywang ni Irish. “Art curator. Tagapangalaga ng aking koleksyon.”

Tagapangalaga ng aking koleksyon. Sa madaling salita, hindi siya girlfriend. Hindi siya business partner. Isa siyang bagay na pinangangalagaan—isang asset.

Ngunit sa halip na masaktan, ginamit ni Irish ang titulong iyon bilang sandata. Lumingon siya kay Chairman Park at nag-alok ng kanyang kamay.

“Chairman Park,” ani Irish nang may kumpiyansa. “Nabasa ko ang inyong artikulo tungkol sa pagsuporta sa mga lokal na pintor sa Busan. Kahanga-hanga ang inyong pananaw sa sining bilang pamana ng kultura.”

Kumislap ang mga mata ng matanda. “Oh? Nabasa ninyo iyon?”

“Bawat salita. Sa totoo lang, may isa akong pintor na gustong ipakilala sa inyo. Ang kanyang trabaho ay tungkol sa pagitan ng tradisyon at modernidad—tema na sa tingin ko ay malapit sa inyong puso.”

Sa loob ng ilang minuto, nakuha ni Irish ang atensyon ni Chairman Park. Hindi niya pinag-usapan ang negosyo o ang pera. Pinag-usapan niya ang sining, ang kultura, ang mga bagay na mahalaga sa matanda. At habang siya ay nagsasalita, unti-unting bumitaw si Kendrick sa kanyang baywang.

Pinagmasdan niya si Irish mula sa gilid, ang kanyang mga mata ay hindi maipaliwanag.

Hindi nagtagal, lumapit si Madam Yoon. Isa siyang babaeng may matalim na tingin at mas matalim na dila. Ang kanyang asawa ay isang diplomat, ngunit siya ang tunay na may kapangyarihan sa kanilang relasyon.

“Ms. Wei,” bati ni Madam Yoon, ang kanyang boses ay parang asukal na may halong lason. “Bago kayo sa mundong ito, hindi ba? Saan kayo galing?”

Alam ni Irish na ang tanong na ito ay hindi tungkol sa lugar. Ito ay tungkol sa estado, sa yaman, sa kung anong klaseng pamilya ang kanyang kinalakihan.

“Galing ako sa sining,” sagot ni Irish nang may ngiti. “At sa tingin ko, sa mundong ito, mas mahalaga kung saan ka pupunta kaysa kung saan ka galing.”

Tumaas ang kilay ni Madam Yoon. Hindi siya sanay na sinasagot nang ganoon. Ngunit bago pa siya makasagot, sumabat si Kendrick.

“Si Ms. Wei ay naging mahalagang bahagi ng aking mga plano,” wika ni Kendrick, ang kanyang boses ay may pahiwatig ng babala. “At inaasahan kong magtatagal siya.”

Napatigil si Madam Yoon. Hindi siraan si Kendrick Reyes sa harap ng maraming tao. Ngumiti siya nang pilit at umalis.

Nang lumayo na ang diplomat, yumuko si Kendrick sa tainga ni Irish.

“Magaling,” bulong niya. “Ngunit huwag mong masyadong galingan. Baka nakawin ka nila sa akin.”

Ang kanyang hininga ay mainit sa kanyang leeg, at sa kabila ng lahat—ng kanyang galit, ng kanyang pagkabigo, ng kanyang pagkakakulong—nakaramdam si Irish ng isang bagay na hindi niya dapat maramdaman.

Interes.

---

Makalipas ang tatlong oras, natapos ang hapunan. Ang mga investors ay kuntento, ang mga deal ay napag-usapan, at si Irish ay nakatanggap ng ilang business card mula sa mga taong gustong makipag-ugnayan sa kanya.

Sa biyahe pauwi, tahimik silang dalawa sa likuran ng itim na sedan. Si Jun-ho ang nagmamaneho, ang radyo ay naka-set sa mahinang klasikal na musika.

“You handled yourself well tonight,” wika ni Kendrick, sinira ang katahimikan.

“Hindi ko naman kailangan ng papuri,” sagot ni Irish. “Ginawa ko lang ang trabahong ibinigay mo sa akin.”

“Ibinigay ko sa iyo ang tungkulin na maging maganda at tahimik. Hindi ko sinabing kausapin si Chairman Park tungkol sa sining, o kaya’y sagutin si Madam Yoon nang ganoon.”

Lumingon si Irish sa kanya. Sa dilim ng sasakyan, ang kanyang mukha ay bahagyang naiilawan ng mga ilaw sa lansangan.

“Kung gusto mo ng maganda at tahimik, kumuha ka ng modelo. Hindi ako manika, Mr. Reyes. Pinaalala ko na sa iyo iyon.”

Sa halip na magalit, ngumiti si Kendrick. Isang tunay na ngiti—ang una niyang nakita mula sa lalaking ito. Ito ay hindi nakakatakot, hindi mapagmataas. Ito ay… totoo.

“Alam mo,” aniya, “sa lahat ng bagay na nakuha ko sa buhay—mga kumpanya, mga ari-arian, mga taong handang lumuhod sa akin—ikaw ang kauna-unahang bagay na hindi ko kayang hulaan.”

Nag-init ang pisngi ni Irish. Hindi niya alam kung ito ba ay papuri o panunukso.

“At saan mo ako dadalhin pagkatapos nito?” tanong niya, sinubukang ibalik ang usapan sa ligtas na teritoryo.

“Uuwi tayo,” sagot ni Kendrick. “At bukas, magsisimula na ang totoong trabaho.”

“Anong trabaho?”

Tumigil ang sasakyan sa isang stoplight. Sa pulang ilaw, nakita ni Irish ang anino ng kanyang mukha sa salamin—at sa likod nito, ang anino ni Kendrick na yumuko papalapit sa kanya.

“Ang trabahong pagtitiwalaan mo ako,” bulong niya.

Bago pa man siya makasagot, bumalik na siya sa kanyang puwesto, ang kanyang mga mata ay nakatingin na naman sa kalsada.

At si Irish ay naiwan na nakahinga nang malalim, ang kanyang puso ay tumitibok nang hindi niya maintindihan kung bakit.