CHAPTER 5

Ang headquarters ng Reyes Group ay isang halimaw na gusali sa pusod ng Gangnam.

Limampu't limang palapag ng salamin at bakal, nakatayo sa gitna ng mga katulad na tore na tila nakikipagpaligsahan kung sino ang pinakamataas. Ngunit kahit saan mo tignan, ang gusali ni Kendrick ang may pinakamaraming ilaw, ang pinakamaraming pangalan ng mga kilalang kumpanya na naka-eskultura sa lobby.

Dito pumapasok si Irish sa umagang iyon, suot ang isang kulay cream na blazer at itim na slacks na pinili ni Soo-jin. Simple, ngunit may bigat. Hindi siya nakasuot ng anumang alahas maliban sa jade brooch na ibinigay ni Kendrick—nakakapit sa kanyang blazer, tila isang simbolo ng kanyang bagong papel sa larong ito.

Si Kendrick ay nasa unahan niya, naglalakad na parang hindi kailanman natatakot. Ang kanyang mga hakbang ay may ritmo na pamilyar sa mga empleyado—nang makita siya, ang mga tao ay yumuyuko, tumatabi, o nagkukunwaring abala. Si Irish ay sumabay sa kanya, hindi bilang isang anino, kundi bilang isang presensyang hindi nila inaasahan.

Sa elevator, nag-iisa sila.

“Nerbiyoso ka?” tanong ni Kendrick, ang kanyang mga mata ay nasa salamin ng pinto.

“Hindi,” sagot ni Irish. “Galit.”

Lumingon si Kendrick sa kanya. Sa loob ng ilang segundo, tinitigan niya si Irish na parang binabasa ang bawat galaw ng kanyang mukha.

“Maganda iyan,” aniya. “Huwag mong hayaang mawala iyan.”

Bumukas ang elevator sa ika-48 na palapag. Ang hallway ay mahaba at tahimik, ang sahig ay marmol na itim. Sa dulo, isang malaking pinto na may nakasulat na Executive Meeting Room.

Bago sila pumasok, hinawakan ni Kendrick ang braso ni Irish. Hindi ito mahigpit—sapat lamang upang mapahinto siya.

“Kahit anong mangyari sa loob,” bulong niya, “nandito ako.”

Tiningnan ni Irish ang kanyang kamay sa kanyang braso, pagkatapos ay ang kanyang mukha. “Alam ko,” sagot niya.

At pumasok sila.

---

Sa loob ng meeting room, iisa lamang ang nakaupo sa mahabang lamesa.

Si Mr. Han.

Sa personal, hindi siya gaanong naiiba sa litrato. Nasa kwarenta, makapal ang salamin, may ngiti na handang ibigay sa sinuman. Ngunit ang kanyang mga mata ay hindi ngumiti. Nang makita si Irish, may kumislap sa mga iyon—isang bagay na parang pagtataka, o marahil ay pagkabahala.

“Mr. Reyes,” bati ni Mr. Han, tumayo nang bahagya. “Hindi ko inaasahan na may kasama kayo ngayong umaga.”

“Si Ms. Irish Wei,” pagpapakilala ni Kendrick, hindi umuupo. “Ang bagong tagapangasiwa ng aking koleksyon ng sining. Nais niyang makilala kayo.”

Umupo si Irish sa tapat ni Mr. Han. Si Kendrick ay nanatiling nakatayo sa gilid, ang kanyang mga kamay ay nasa bulsa, ang kanyang mukha ay walang emosyon.

“Mr. Han,” bati ni Irish, ang kanyang boses ay mahinahon. “Nabasa ko na kayo ang nag-asikaso ng kontrata ko.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Mr. Han. “Ah, oo. Ang dokumento para sa… pamilya Wei.” Tumingin siya kay Kendrick, naghahanap ng pahiwatig. “Isang masalimuot na usapin iyon.”

“Masalimuot nga,” sang-ayon ni Irish. “Lalo na para sa isang taong nagbigay ng impormasyon sa gobyerno laban sa tatay ko.”

Nagyelo ang ngiti ni Mr. Han. Dahan-dahan niyang ibinaling ang kanyang tingin kay Irish, at sa pagkakataong ito, wala na ang pagkukunwari.

“Ms. Wei,” aniya, ang kanyang boses ay lumamig, “hindi ko alam kung ano ang sinabi sa inyo, ngunit ang pagbagsak ng inyong pamilya ay hindi ko kasalanan. Ang inyong ama ay may sariling mga desisyon.”

“Ang tatay ko ay may mga desisyon,” sagot ni Irish, hindi pumapatol sa tono niya. “Ngunit ang pagbibigay ng ebidensiya sa mga taong gustong sirain siya—iyon ay pagtataksil. Lalo na kung ang taong nagbigay ay isa sa mga pinagkakatiwalaan niya.”

Lumingon si Mr. Han kay Kendrick. “Mr. Reyes, hindi ko maintindihan kung ano ang nangyayari dito. Kung may isyu kayo sa aking trabaho, sana ay diretsuhin na lamang ninyo ako.”

“Diretsuhin na nga,” sabi ni Kendrick, ang kanyang boses ay matigas. “Alam ko ang lahat, Han. Ang mga tawag mo sa mga abogado ng gobyerno. Ang mga dokumentong ibinigay mo sa media. Ang perang natanggap mo mula sa mga kakumpitensya ng pamilya Wei.”

Namutla si Mr. Han. Tumayo siya, ang kanyang mga kamay ay nagsimula nang manginig.

“Wala kayong patunay,” sabi niya, ngunit ang kanyang boses ay basag na.

Inilapag ni Irish ang leather folder sa mesa. Binuksan niya ito, at isa-isang inilabas ang mga dokumento—mga screenshot ng mga email, mga bank transfer receipts, mga litrato ni Mr. Han kasama ang mga abogado ng gobyerno sa isang restaurant.

“Ito,” sabi ni Irish, “ay sapat na upang makulong ka. Hindi lang sa pandaraya, kundi sa paninirang-puri, pangongotong, at pakikipagsabwatan sa pagbagsak ng isang lehitimong negosyo.”

Napaupo si Mr. Han. Ang kanyang mukha ay wala nang kulay. Tumingin siya kay Irish na parang nakakakita ng multo.

“Hindi mo ito gagawin,” bulong niya. “Ang tatay mo ay may kasalanan din. Hindi siya inosente.”

“Alam ko,” sagot ni Irish, ang kanyang boses ay hindi nagbago. “May mga pagkakamali ang tatay ko. Ngunit hindi iyon dahilan upang sirain siya ng isang taong pinagkatiwalaan niya. Hindi iyon dahilan upang gamitin ang aking pamilya bilang puhunan sa iyong sariling ambisyon.”

Tumayo si Irish. Sa kabila ng bigat ng sandali, ang kanyang mga kamay ay hindi nanginginig.

“May dalawang opsyon ka,” sabi niya. “Una, aamin ka sa lahat. Ibibigay mo ang pangalan ng lahat ng kasama mo sa pagsira sa tatay ko. At aalis ka sa kumpanyang ito nang tahimik.”

“At ang pangalawa?” tanong ni Mr. Han, ang kanyang boses ay halos bulong na.

“Ang pangalawa,” sagot ni Irish, “ay ilalabas namin ang lahat ng ito sa media at sa gobyerno. Hindi lang ikaw ang madadamay. Pati ang pamilya mo, ang mga anak mo, ang mga taong umaasa sa iyo.”

Nanlaki ang mata ni Mr. Han. “Gagawin mo iyon? Isasama mo ang pamilya ko?”

“Ginawa mo iyon sa pamilya ko,” sagot ni Irish, at sa unang pagkakataon, may pumatak na luha sa kanyang mata. Ngunit hindi niya ito pinunasan. Hinayaan niya itong dumaloy bilang patunay ng kanyang sakit.

“Nasa harap mo ang tatay ko,” patuloy niya. “Nakulong siya dahil sa iyo. Ang aking ina ay halos hindi na makakain sa loob ng isang buwan dahil sa kahihiyan. At ako—ako ay nandito ngayon, nagsasalita sa iyo, dahil wala na akong ibang natirang kalayaan kundi ang salitang ito.”

Tumulo ang luha ni Mr. Han. Hindi alam kung ito ba ay dahil sa takot o sa pagsisisi. Ngunit sa sandaling iyon, hindi na mahalaga.

“Aamin ako,” bulong niya. “Sasabihin ko ang lahat.”

---

Paglabas nila ng meeting room, hindi nagsalita si Irish.

Nasa elevator sila pababa, ang mga numero sa screen ay dahan-dahang bumababa. 48… 47… 46…

Naramdaman ni Irish ang paghakbang ni Kendrick papalapit sa kanya. Hindi siya lumingon.

“Magaling ka kanina,” wika ni Kendrick.

“Hindi ako magaling,” sagot ni Irish, ang kanyang boses ay paos. “Ginawa ko lang ang dapat kong gawin.”

“Ginawa mo ang hindi kayang gawin ng marami,” patuloy ni Kendrick. “Hinarap mo ang taong sumira sa iyo nang hindi nawawala ang iyong dangal.”

Ngayon ay lumingon si Irish. Ang kanyang mga mata ay pula, ngunit ang kanyang tingin ay matatag.

“Alam mo,” sabi niya, “bago ito mangyari, galit ako sa iyo. Galit pa rin naman. Ngunit ngayon, naiintindihan ko na.”

“Ano ang naiintindihan mo?”

“Na hindi lang ako ang may dala-dalang sakit.”

Tumigil ang elevator sa ground floor. Bumukas ang pinto, at bumungad ang lobby na puno ng tao. Ngunit sa loob ng maliit na espasyo ng elevator, si Irish at si Kendrick ay tila nasa sarili nilang mundo.

Inabot ni Kendrick ang kanyang kamay. Hindi para hawakan siya, kundi para mag-alok ng isang bagay na hindi niya kayang sabihin sa salita.

“Hindi ko kayang ibalik ang kalayaan mo,” aniya. “Ngunit maaari kong ipangako na hindi na kita gagamitin bilang sandata.”

Tiningnan ni Irish ang kanyang kamay. Sa loob ng ilang segundo, nag-alinlangan siya. Pagkatapos, inabot niya ang kanyang sariling kamay at hinawakan si Kendrick.

Hindi ito pakikipagkamay. Hindi ito pagsuko.

Ito ay isang simula.

---

Sa sasakyan pauwi, hindi na muling nag-usap si Irish. Nakatitig siya sa bintana, pinapanood ang mga gusali na dumaraan na parang mga anino.

Sa kanyang isip, paulit-ulit niyang binabalikan ang mukha ni Mr. Han. Ang takot sa kanyang mga mata. Ang pag-amin. Ang pagbagsak ng isang taong minsan ay pinagkakatiwalaan ng kanyang ama.

Dapat sana ay nakaramdam siya ng ginhawa. Ngunit ang namamayani sa kanya ay isang malalim na kalungkutan—hindi para sa sarili, kundi para sa lahat ng nasayang na taon, lahat ng nasirang tiwala, lahat ng sugat na hindi na kayang gamutin ng hustisya lamang.

“Irish.”

Napatingin siya. Si Kendrick ay nakatingin sa kanya, ang kanyang mukha ay hindi na malamig. Sa unang pagkakataon, nakita ni Irish ang pagod sa kanyang mga mata—isang pagod na hindi lang galing sa biyahe mula Japan.

“May gusto ka bang sabihin?” tanong niya.

Tumagal si Irish bago sumagot.

“Gusto kong makita ang tatay ko,” sabi niya. “Dinalaw ko siya bago ako pumirma ng kontrata. Ngunit gusto ko siyang makita muli. Bilang anak, hindi bilang collateral.”

Tumango si Kendrick. “Aayusin ko.”

“At gusto kong malaman kung bakit mo ginagawa ang lahat ng ito,” dagdag ni Irish. “Hindi lang dahil sa negosyo. Hindi lang dahil sa kontrata. May dahilan ka kung bakit pinili mo ang pamilya ko—ang tatay ko—at gusto kong malaman kung ano iyon.”

Naging tahimik si Kendrick. Sa loob ng ilang saglit, para bang may bumabagabag sa kanya—isang alaalang matagal na niyang itinago.

“May kuwento ako,” aniya sa wakas. “Ngunit hindi ngayon. Hindi habang pagod ka.”

“Kailan?”

“Kapag handa ka nang marinig ang hindi mo gustong marinig.”

Nagkatinginan sila. Sa dilim ng sasakyan, ang mga ilaw ng Gangnam ay sumasalamin sa kanilang mga mukha, nagbibigay ng anino at liwanag sa parehong pagkakataon.

“Sige,” sabi ni Irish. “Maghihintay ako.”

At sa unang pagkakataon, hindi siya nagsinungaling.

---

Pagdating nila sa penthouse, inaasahan ni Irish na maghihiwalay na sila—siya sa kanyang kwarto, si Kendrick sa kanyang sariling espasyo. Ngunit sa hallway, tumigil si Kendrick sa harap ng metal na pinto.

“May gusto ka bang makita?” tanong niya.

Napatingin si Irish sa pinto. Ang keypad. Ang bakal. Ang misteryong bumabagabag sa kanya mula pa noong unang araw.

“Oo,” sagot niya.

Pinindot ni Kendrick ang code. Anim na numero. Hindi sinabi ni Irish kung ano iyon, ngunit napansin niyang ang kanyang mga kamay ay bahagyang nanginginig habang ginagawa ito.

Bumukas ang pinto.

Sa loob ay isang maliit na silid—hindi opisina, hindi bodega. Ito ay isang altar.

Sa gitna ng silid ay isang mesa na may mga litrato. Mga luma, kupas na, ngunit maingat na inalagaan. Isang babae, nakangiti. Isang lalaki, nakatayo sa tabi niya. At isang bata—isang batang lalaki na may magulong buhok at malalaking mata.

Si Kendrick.

“Ang nanay ko,” sabi ni Kendrick, itinuro ang babae. “Ang tatay ko. At ako, bago pa man maging halimaw.”

Hindi makapagsalita si Irish. Tiningnan niya ang mga litrato, ang altar, ang mga bulaklak na sariwa pa rin—tila araw-araw itong pinapalitan.

“Anong nangyari?” bulong niya.

“Ang tatay ko,” sagot ni Kendrick, ang kanyang boses ay tila nabasag, “ay naging kasosyo ng tatay mo. Limampung taon na ang nakalipas. Nagsimula silang mag-negosyo nang magkasama. Magkaibigan sila. Magkapatid sa diwa.”

Napatingin si Irish sa kanya. Hindi niya alam ang kuwentong ito. Hindi kailanman ikinuwento sa kanya ng kanyang ama.

“Isang araw,” patuloy ni Kendrick, “may nangyaring hindi inaasahan. Ang tatay ko ay pinagbintangan ng pagnanakaw sa kumpanya. Ang ebidensiya ay lumitaw nang biglaan. Ang mga dokumento ay nagpakita na siya ang kumuha ng milyun-milyon. At ang nagbigay ng ebidensiya?”

Tumigil siya. Ang kanyang mga mata ay nakatitig sa litrato ng kanyang ama.

“Ang tatay mo.”

Pumutok ang mundo ni Irish.

“Hindi,” bulong niya. “Hindi gagawin ng tatay ko iyon.”

“Hindi mo alam ang lahat tungkol sa kanya, Irish,” sabi ni Kendrick, ang kanyang boses ay hindi galit—pagod. “Tulad ng hindi ko alam ang lahat tungkol sa tatay ko. Ngunit ang alam ko, ang pamilya ko ay nawasak dahil sa desisyon ng pamilya mo. Ang tatay ko ay nagpakamatay makalipas ang isang taon. Ang nanay ko ay hindi na nakabangon mula noon.”

Tumulo ang luha ni Irish. Hindi niya alam kung para kanino—para sa kanyang ama, para kay Kendrick, o para sa kanyang sarili.

“Kaya mo ako kinuha,” sabi ni Irish. “Hindi lang dahil sa negosyo. Hindi lang dahil sa collateral.”

“Kinuha kita,” sagot ni Kendrick, “dahil gusto kong maramdaman mo ang sakit na dinadala ko sa loob ng dalawampung taon.”

Isang mahabang katahimikan ang namagitan sa kanila. Nakatayo sila sa harap ng altar ng mga patay, dalawang taong dala-dala ang mga kasalanan ng kanilang mga magulang.

“Ngunit nagbago ang lahat,” bulong ni Kendrick. “Nang makilala kita.”

Lumingon si Irish sa kanya. Ang kanyang mga mata ay basa, ang kanyang puso ay puno ng galit, sakit, at sa gitna ng lahat—isang bagay na hindi niya maintindihan.

“Kendrick,” sabi niya, “hindi mo kailangang saktan ako para iparamdam ang sakit mo.”

“Alam ko,” sagot niya. “At iyon ang pinakamalaking pagkakamali ko.”

Sa gitna ng altar, sa harap ng mga litrato ng mga taong matagal nang nawala, hinawakan ni Irish ang kamay ni Kendrick.

Hindi ito pagpapatawad. Hindi pa.

Ngunit ito ay isang hakbang.

At sa gabing iyon, sa unang pagkakataon, natulog si Irish nang hindi iniisip ang kanyang pagkakakulong. Iniisip niya ang lalaking nakatayo sa tabi niya—isang lalaking tulad niya, nabubuhay sa anino ng nakaraan, naghahanap ng paraan upang mabuhay muli.