Confess Love 10

หลังจากที่เตรียมการมาอย่างดีงานในพิธีก็เริ่มต้นขึ้นเหมือนงานจัดแสดงโชว์ทั่วไป แต่จู่ๆ จินฮานก็มาสะกิดให้เดินตามไป ร่างสูงโปร่งเดินตามออกไปโดยที่ไม่รู้ว่าธีมงานจัดแสดงเป็นแนวอียิปต์โบราณและชุดเครื่องเพชรที่ใส่แสดงคู่กับนางแบบชุดฟินนาเล่คือตนเอง แล้วจินฮวนก็โดนทีมงานหลายชีวิตรุมจับแต่งตัวด้วยความเร็วแสงโดยที่ไม่ได้ฟังคำพูดใดๆ ของเจ้าตัวเลยแม้แต่น้อย

"เสร็จแล้วครับคุณชายใหญ่ เป็นยังไงบ้างครับ" ภาพที่ปรากฎแก่สายตาของจินฮวนคือผู้ชายที่สวมชุดสีขาวสะอาดตาแนวโบราณ เสื้อแหวกลงไปถึงกล้ามเนื้อหน้าท้องเล็กน้อยแต่ด้วยรูปร่างที่ดีอยู่แล้วทำให้ทีมงานพากันมองตาเป็นมันส์เลยทีเดียว

"น้องผมหล่อมาก ขอบคุณที่ช่วยแต่งตัวให้ดีขนาดนี้" สายตาอาฆาตถูกส่งมาอย่างชัดเจนว่ากำลังด่าทอในใจมากมายจนรู้สึกได้

"ทำไมพี่ฮานทำอะไรตามใจตัวเองแบบนี้ จู่ๆ ให้คนมาจับผมแต่งตัวได้ยังไง ถึงผมจะมีกล้ามท้องบ้างนิดหน่อยแต่ไม่ได้เอามาโชว์ให้ใครดูนะ" สีหน้าโกรธนั้นออกมาทั้งแววตา ท่าทางทั้งหมดแต่ในสายตาของจินฮานมันเหมือนแมวกำลังขู่เสียมากกว่าเพราะความน่ากลัวของจินฮวนไม่ได้มีเพียงเท่านี้

"โครงการนี้พี่ทำร่วมกับเพื่อนเลยอยากจะเปิดตัวฮวนด้วย เพราะอย่างไรเสียพวกเราคือตัวแทนตระกูลที่จะมาเป็นผู้สืบทอดคนต่อไป เลยอยากทำอะไรให้ชัดเจนไปเลย แล้วทำแบบนี้ก็เรียกเรทติ้งให้น้องของพี่ไปในตัวด้วย"

จะบอกว่าเป็นโชคดีหรืออะไรเข้าข้างให้  ไคชาร์เดินทางมาร่วมงานเปิดตัวน้ำหอมในครั้งนี้ ชุดฟินนาเล่เป็นการแสดงการเต้นรำของชายหญิงที่ครองคู่กันมานานแต่คนที่มาแสดงนั้นเรียกเสียงฮือฮาได้มากทีเดียว นางแบบที่ถูกเลือกมานั้นก็เซ็กซี่จนใครหลายๆ คนมองตาม ส่วนนายแบบกิตติมศักดิ์ที่ถูกเชิญมานั้นมีรูปร่างสูงโปร่งที่งดงามราวกับภาพวาด เวลาเต้นนั้นทำให้รอยแหวกของเสื้อที่ใส่อยู่ลึกลงบางจังหวะ เผยให้เห็นกล้ามท้องเล็กน้อยที่มีไม่มากจนเกินไปชวนให้น่าหลงใหลไปตามๆ กัน

"มองตาไม่กะพริบเลยนะแก ตะลึงล่ะสิ"   ไคชัวร์แซว เพราะตั้งแต่มีงานแสดงฟินนาเล่น้องชายฝาแฝดของเขาไม่กะพริบตาเลยแม้แต่นิดเดียว ถึงจะเป็นผู้ชายก็เถอะแต่นี่มันเซ็กซี่จนสามารถเรียกฟีโรโมนในตัวเขาให้พุ่งพล่านได้เหมือนกัน ช่างเป็นคนที่มีเสน่ห์พอสมควรเลยทีเดียว

"พี่เขาสวยมากจนละสายตาไม่ได้เลย ไม่เคยรู้มาก่อนว่าจะมาเจออะไรแบบนี้"

"หึ! ตอนแรกแกบอกเองนะว่าไม่อยากมา"

"ถ้ามาแล้วเจอของดีแบบนี้มันก็น่ามาล่ะนะ" ไคชาร์บอกพลางมองไม่วางเลยสักนิดเดียว

แปะ! แปะ! แปะ!

"ดอกไม้สำหรับน้องชายที่น่ารักของพี่"

"ขอบคุณครับ"

มีเสียงซุบซิบนินทากันมากมายถึงความ    ขี้เห่อของว่าที่ผู้บริหารคนต่อไปของตระกูลว่าดูแล รัก และเอาใจใส่น้องชายเป็นพิเศษจนไม่สนใจสิ่งอื่นเลย การให้ดอกไม้ช่อใหญ่กับ    น้องชายมากกว่านางแบบนั้นเป็นสิ่งที่บ่งบอกถึงความขี้เห่อได้เป็นอย่างดี แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจเลยสักนิดเดียว ทางด้านน้องชายเองก็รับมาแต่โดยดีแล้วเดินไปอย่างสดใส จะมีใครรู้บ้างว่าความสดใสนั้นได้รับการดูแลมาตลอดจากพี่ชายฝาแฝดสุดโหดที่เป็นคนให้ช่อดอกไม้เมื่อกี้นั่นเอง

"ต่อไปถ้าให้ผมมาทำอะไรแบบนี้ ต้องบอกกันก่อนนะ รู้ไหม" เสียงทุ้มนุ่มบอกพลางกอดอกหลังงานเสร็จพอดี

"เราเองก็เป็นหัวหน้าชมรมลีลาศทั้งม.ต้นและม.ปลาย จะมาแสดงท่วงท่าที่งดงามให้ชมบ้างบนงานที่พี่เป็นสปอนเซอร์หน่อย จะไม่ได้เลยเหรอ" จินฮานถามพลางทำหน้าเหมือนเสียใจที่น้องชายพูดแบบนี้กับตนเอง

"มันจริงอย่างที่พี่ฮานบอกแต่ถ้าผมลืมเพลงขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ โชคดีที่ยังพอจำสเต๊ปการเต้นได้อยู่บ้าง"

"เข้ามหาลัยแล้วสนใจเข้าชมรมลีลาศอีกรอบไหมล่ะ น่าจะไปได้สวยนะ"

"ไม่แล้วครับ รอบนี้ผมจะเข้าชมรม            สเก๊ตลีลาแทน"

"ทำไมล่ะ"

"มันน่าจะช่วยให้ชุดไม่หรูหราหรือสีฉูดฉาดเกินความจำเป็นอีกครับ" เพราะตั้งแต่อยู่ชมรมลีลาศมาแต่ละสีช่างแสบตาซะเหลือเกิน ถ้าเปลี่ยนชมรมชุดน่าจะเปลี่ยนแปลงด้วยเช่นกัน

"แบบนั้นเองเหรอ ถ้างั้นต่อไปพี่จะหาคนมาคอยดูแลชุดดีไหม" จินฮานบอกด้วยสีหน้าจริงจังเพราะบางครั้งสีของชุดมันก็ชวนให้ปวดหัวอย่างที่น้องชายของเขาบอกจริงๆ

"ไม่สนใจคำนินทาของคนภายนอกเลย    .

เหรอครับ เขาบอกว่าพี่ติดผมจนไม่สนใจสาวๆ เลยสักคนเดียว ทั้งที่พวกเธอพยายามส่งสายตาให้ขนาดนั้นแล้ว" สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยพลางมองไปที่พี่ชายฝาแฝดตนเอง

"ช่างมัน ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรขนาดนั้นด้วย กลับกันเถอะ" ถ้าติดน้องตัวเองแล้วมันผิดหนักหรือไง ในเมื่อมีคนที่น่ารัก สดใสน่าดูแลอยู่ตรงนี้ เลยไม่อยากจะสนใจคนอื่นต่างหากล่ะ

"ช่วยรอก่อนได้ไหมครับ ดอกไม้สำหรับคนน่ารักอย่างพี่จินฮวนครับ" ไคชาร์บอกพลางส่งดอกไม้ให้ด้วยท่วงท่าคุกเข่าต่อหน้าร่างสูงโปร่ง จินฮวนรับมาด้วยความประหม่าเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าจะเจอเด็กคนนี้ที่งาน

พรึ่บ!

"ช่วยขยับออกไปไกลน้องฉันหน่อยก็ได้นะ ใกล้เหมือนจะกินน้องฉันเข้าไปอยู่แล้ว"           จินฮานพูดเสียงแข็งกร้าว สายตาดุดัน รวมถึงการสวมกอดจากด้านหลังทำให้รู้ว่าข่าวลือการหวงน้องชายไม่ใช่เพียงข่าวลือแต่มันเป็นเรื่องจริง

"อรุณสวัสดิ์ยามดึกครับ คุณจินฮาน ผมแค่อยากมาให้ของที่เหมาะกับคนน่ารักอย่าง          พี่จินฮวนเฉยๆ คงไม่ถือสาอะไรใช่ไหมครับ"

"เอากองไว้ตรงนั้นแหละ ฉันไม่ต้องการ น้องพี่ทิ้งดอกไม้ของมันเลยนะ"

ในขณะที่จินฮานพยายามจะเอาดอกไม้โยนออกไปเพราะจินฮวนไม่ทันได้ตั้งตัว ไคชัวร์ก็หยิบช่อดอกไม้มาใส่ไว้ในมือของจินฮวนเหมือนเดิม สายตาที่ดุร้ายราวกับสัตว์ป่ามองหน้าจินฮานอย่างเอาเรื่อง น้องชายของเขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรที่จะมีคนมาทำตัวแบบนี้ใส่ มันใช่เรื่องที่ไหนกัน แบบนี้มันต้องสั่งสอนให้รู้สำนึกกันบ้างแล้ว

หมับ!

"ไคชัวร์ ฉันรู้ว่าแกโมโหแต่ไม่ควรทำแบบนี้นะ สงบสติอารมณ์หน่อย"

"แกควรจะบอกมันมากกว่าฉันไหม ดูมันทำกับแกสิ! แกไม่ใช่คนที่มันจะมาทำแบบนี้ด้วย" ไคชัวร์พูดด้วยความโมโหพลางปรายตามองฝาแฝดอีกคนด้วยสายตาเย็นชา

"แล้วไงล่ะ เรื่องแค่นี้ฉันจัดการได้ แกใจเย็นลงนะ" มือที่จับข้อมือไคชัวร์นั้นไม่ได้แรงหรือเบาเกินไป สามารถสะบัดออกได้ง่ายดายหากไม่ชอบ ไคชาร์มักจะใจเย็นและตัดสินใจได้ดีกว่าคนพี่ ทำให้เวลาไปงานต้องไปด้วยกันเสมอเพราะไปคนเดียวทีไรมีเรื่องตลอด

"บอกตรงๆ เลยว่าฉันไม่ไว้ใจให้น้องของฉันไปคบกับแก" จินฮานบอกด้วยท่าทางเอาเรื่องและไม่ยอมแพ้ เลี้ยงมาตั้งนานจะให้ใครเอาไปเชยชมมันช่างรับไม่ได้อย่างแรง