Confess Love 11

"น้องแกสวยตายแหละ! น้องฉันไม่น่ามาชอบน้องชายของใครบางคนที่ปากยิ่งกว่าหมาซะอีก" ไคชัวร์ไม่พอใจเลยสวนกลับไปด้วยความแรงเป็นทวีคูณ

"ชัวร์! ใจเย็นก่อน / พี่ฮานหยุดได้แล้วครับ! ไม่ทันไรเอาอีกแล้ว" เหล่าแฝดน้องพากันห้ามปรามพี่ชายฝาแฝดอย่างไว เพราะเกรงว่าจะเกิดการชกต่อยขึ้นมาจริงๆ

จินฮานกำลังจะง้างมือเข้าต่อยใต้ค้างของไคชัวร์เพราะไม่ถูกใจที่มาว่าน้องชายของตนเองแบบนี้ จู่ๆ ก็มีมือขาวมาจับไขว้กันแล้วดึงมาหาตนเอง

"พี่ฮาน ผมจำได้นะว่าเคยบอกอะไรไว้ ทำไมไม่ฟัง" เสียงทุ้มนุ่มแข็งกร้าวและทรงพลัง ใบหน้าหวานในเวลานี้ไม่มีแววตาความใจดีหลงเหลืออยู่เลย ทำให้สองหนุ่มต่างพากันมองด้วยความงุนงง เพราะปกติแฝดพี่จะเกรี้ยวกร๊าดแต่ทำไมเวลานี้กลายเป็นน้องแทนเสียแล้วล่ะ

"ผมบอกว่าอะไรครับก่อนหน้านี้ ไม่ทันไรทำอีกแล้ว หมายความว่ายังไงครับ" จินฮวนถามอีกครั้งแถมดูเหมือนพี่ชายฝาแฝดจะยังคงไม่ตอบอะไร

"ก็ได้ครับ ฉันขอโทษที่ทำตัวไม่ดีกับพวกแกไป"

"อย่าโกรธพี่เลยนะครับ นะ" จินฮาน พยายามง้อน้องชายตนเองอีกครั้ง เพราะกว่าที่น้องจะยอมใจอ่อนตามมางานนี้ได้ใช้เวลาตั้งหนึ่งสัปดาห์ ใบหน้าแบ๊วน่ารักทำให้กับน้องชายฝาแฝดโดยไม่สนใจว่าใครจะมองบ้าง หมายความว่าข่าวลือที่ว่าติดน้องชายมากแล้วก็ยอมน้องมากเป็นเรื่องจริงสินะ

"ยังไม่หายหรอกครับ แต่ต้องดูแลพฤติกรรมอย่างจริงจังแล้ว ไม่งั้นผมปวดหัวตายเลย"

"ตามหวงผมขนาดนี้" ร่างสูงโปร่งบอกพลางส่ายหัวอย่างเอือมระอา

"นั่นมันก็เพราะ..." จินฮากลืนคำพูดลงคอเพราะนิ้วชี้มาปิดปากเอาไว้พลางชี้ไปยังพี่น้องฝาแฝดที่แอบมองอยู่

"โอเค พี่เผลอไปครับ"

"สรุปคือตกลงกันได้แล้วใช่ไหมครับ พี่จินฮาน" ไคชาร์ถามด้วยรอยยิ้มแม้ว่าในใจจะสงสัยที่สองคนนี้คุยกันก็ตามที

"ครับ เอาเป็นว่าเรื่องพวกเราค่อยคุยกันนะ น่าจะเดาได้จากสปอนเซอร์รายใหญ่"

"วันนี้ขอตัวก่อนนะครับ ขอบคุณไคชาร์ที่เอาดอกไม้มาให้"

ร่างสูงโปร่งจูงมือพี่ชายฝาแฝดกลับบ้านไปด้วยกัน ปล่อยให้เกิดความสงสัยของสองพี่น้องต่อไป ไคชัวร์สังเกตเห็นสีหน้าที่บ่งบอกถึงความอยากรู้อยากเห็นของน้องตนเองแล้วก็รู้งานกดโทรศัพท์ให้คนที่บ้านตามสืบเรื่องสองพี่น้องคู่นี้ทันที

"รู้ใจกันเหลือเกินนะ ไคชัวร์"

"เห็นหน้าแกฉันก็รู้แล้ว เลยตามสืบไง"

"ฉันว่ามันต้องมีเหตุผลที่ทำให้เขาหวงมากขนาดนี้ หรือแกไม่อยากรู้ล่ะ" ไคชาร์ถามมองหน้าอีกฝ่ายทั้งที่รู้คำตอบแต่ก็ยังอยากที่จะถามออกไป และคำตอบที่ได้คือการยกนิ้วโป้งขึ้นมาว่าเห็นด้วย ในเมื่อความอยากรู้มีมากขนาดนี้ก็ต้องสืบถึงจะถูกต้อง

ภายในระยะเวลาสามวันก็ทำให้รู้แล้วว่าเพราะอะไรถึงได้หวงออกนอกหน้าขนาดนั้น ถึงจะเป็นความลับสุดยอดแค่ไหนแต่ถ้าต้องการรู้แล้วล่ะ...ต้องพ่ายแพ้แก่พลังเงินทุกคนอยู่แล้ว และสิ่งที่ได้รู้นั้นก็ทำให้เข้าใจได้ทันทีว่าทำไมถึงหวงมากขนาดนี้ เพราะถ้าเขามีน้องเป็นแบบนี้ใครก็ต้องห่วงแหละ

"เอายังไงล่ะ! แกจะจีบต่อไหม" ไคชัวร์ถามเพราะสีหน้าของแฝดน้องเหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนักเลยก็ว่าได้ ทั้งที่ปกติจะตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว แปลว่าเรื่องนี้มีความสำคัญเหมือนกันสินะ

"ฉันคิดว่าถ้าเรื่องแบบนี้นอกจากที่จินฮานจะหวงมากแล้ว เป็นฉันนะ โคตรหวงเลย"

"แกจะเอายังไงต่อไป ไม่ใช่มาพูดเรื่องนี้"

"ฉันจะจีบต่อไป ยังไงก็มีแต่เรื่องดีๆ สำหรับฉัน"

คนนอกอาจจะมองว่าทำไมหวงน้องชายขนาดนี้ แต่ถ้าเป็นเขาคือจะไม่ให้ออกนอกบ้านเลยต่างหาก ถ้าจะเป็นแบบนั้น! จะเก็บไว้เป็น นกน้อยในกรงทอง ไม่ให้ใครมาแตะต้องได้เลย ในเมื่อรักจริงหวังแต่งก็ต้องพยายามกันหน่อยล่ะ!

"ได้ยินแบบนั้นก็ดีเหมือนกัน เดินทางกลับมาเหนื่อยๆ ฉันนอนก่อนนะ" 

ไม่ได้เจอกันเลยตั้งแต่วันงานลองโทรไปหน่อยดีไหมนะ ว่าแล้วนิ้วชี้ก็กดไปหาบุคคลที่อยากคุยด้วยที่สุดในตอนนี้

ตรู๊ด... ตรู๊ด...

(จินฮวน)

"ฮัลโหลครับ ผมรบกวนหรือเปล่า" เสียงทุ้มต่ำถามหาเรื่องชวนคุยแต่ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายมาจากในสาย หมายความว่ายังไง ไม่ได้อยู่บ้านเหรอ

"ฮัลโหล ไม่รบกวนหรอก พอดีพวกพี่ซ้อมกิจกรรมกันที่จะทำช่วงเปิดเทอมไง ที่ว่ารับน้องอะ! หรือควรเรียกว่ากิจกรรมสร้างความสัมพันธ์ดีนะ" ปลายสายหัวเราะมาด้วยท่าทางสบายๆ

"แต่นี่มันดึกมากแล้วนะครับ ยังอยู่ที่มหาลัยกันอีกเหรอ"

"อยู่ที่บ้านพี่ต่างหากล่ะ ลากเพื่อนให้มารวมตัวกันที่นี่เพราะว่าพี่ฮานไม่ให้ไปที่อื่น" พอจะรู้เลยว่าทำไมไม่ให้เป็น ถ้าเป็นเขาเองก็จะทำแบบนั้นเหมือนกัน

"งั้นเหรอครับ ว่าแต่ยังซ้อมกันอยู่อีกเหรอ"

"อีกสักพักก็ว่าจะเลิกแล้วนะ รอพ่อบ้านเอาของกินมาให้ก่อนจะนอนกัน"

"ผมชอบพี่จริงๆ นะครับ ชอบที่แปลว่าอยากอยู่ด้วยกัน ไม่ใช่ว่ามาชอบเพราะเห็นแก่ใบหน้า"

"พี่เข้าใจที่ผมพูดไหม" เสียงทุ้มต่ำเริ่มพูดไม่ศัพท์ด้วยความลนลานเพราะอยากให้อีกคนเข้าใจสถานการณ์ แต่เหมือนจะทำเสียเรื่องซะแล้วสิ

"ไม่หรอก พี่เข้าใจนะแต่ว่าก็ต้องดูกันต่อไป"

"ความสัมพันธ์ของผู้ชายจะมั่นคงหรือไม่ ขึ้นอยู่กับเราแล้วนะ ไคชาร์" เสียงทุ้มนุ่มเข้มขึ้นเล็กน้อยบ่งบอกให้รู้ว่ากำลังจริงจังอยู่นั่นเอง

"ครับ ผมเองก็จริงจังและจะเดินหน้าจีบมากกว่านี้แน่ๆ "

"ซ้อมก่อนนะ แล้วเรื่องทะเบียนสมรสยังไม่ได้เคลียร์เลยนะ" เสียงทุ้มนุ่มคาดโทษด้วยความไม่พอใจ ซึ่งมันไม่ได้ดูน่ากลัวในสายตาของเขาเลย กลับดูน่ารักเสียด้วยซ้ำไป จะเรียกว่าหลงก็คงไม่แปลกนัก

"จำได้ด้วยเหรอครับ งั้นผมวางนะ! ฝันดีครับ" คนอายุน้อยกว่าได้ทีหนีวางสายไปเสียก่อน สร้างความไม่พอใจให้กับใบหน้าหล่อเหลาที่ได้แต่เคียดแค้นผ่านทางโทรศัพท์ ด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับแบบนี้

"เป็นอะไรล่ะ ใครทำอะไรให้" แดฮานถามด้วยความสงสัย เพราะปกติเพื่อนที่เขาเอ็นดูมาตลอดไม่เคยทำแบบนี้เลยสักครั้ง

"มีคนทำให้อารมณ์เสียนิดหน่อย ให้ตายสิ! หัวเสียชะมัดยาก" จินฮวนบอกพลางเตะหญ้าแถวนั้นเพื่อระบายอารมณ์ มาโทรหาว่าจะจีบแต่ก็มาแกล้งกันแบบนี้ ทะเบียนอะไรนักไม่รู้จะเอาไปขึ้นที่ไหนหรือเปล่า ทำไมต้องทำให้มันยุ่งยากแบบนี้ น่าจะเอาใบนั้นมาฉีกทิ้งไปซะ!

"นานๆ ทีจะเห็นโมโหอะไรแบบนี้ แสดงว่าโกรธจริง" ซองอึนพูดพลางทำสีหน้าครุ่นคิดว่าเรื่องอะไรที่จะทำให้เพื่อนตัวดีหัวเสียได้แบบนี้ ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

"จะให้ฉันอารมณ์ดีได้ยังไงล่ะ! มีเด็กที่ไหนไม่รู้เมาแล้วมาขอให้ฉันจดทะเบียนด้วย แถมยังเอาไปขึ้นทะเบียนต่างประเทศไหมก็ไม่รู้"

"ล่าสุดยังโทรมาบอกว่าะจีบจริงจัง แต่มาทำให้ฉันหัวเสียเรื่องนี้! หงุดหงิดโว้ย! " จินฮวนสบถออกมาสองสามครั้งเพื่อระบายอารมณ์โกรธของตนเองที่เหมือนว่าถ้าไม่ทำแบบนี้จะไม่หายกันง่ายๆ

เพล้ง!

ทุกคนไปยืนหลบหลังจินฮวนกันหมดและท่าทางหวาดกลัวแบบนั้นมันอะไรกัน หรือว่า!!!

"ไหนน้องของพี่ลองอธิบายมาสิครับ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น" รอยยิ้มพิฆาตกับคำพูดที่เรียบร้อยแบบนี้ ชีวิตของเขาจะสั้นลงหรือเปล่า