Confess Love 12

"ทุกคนกลับไปนอนที่ห้องกันก่อน ฉันต้องการคุยกับน้องของฉันเป็นการส่วนตัว" ไม่มีใครพูดอะไรแต่เดินหนีออกจากสถานการณ์ตรงหน้า เพราะรู้ว่าอีกคนกำลังอารมณ์ไม่ดี และน่าจะต้องปรับความเข้าใจกัน

"ไหนลองบอกพี่มาสิว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เล่ามาให้หมด"

"ผมไปจดทะเบียนสมรสกับน้องเขาตอนเมาและงอแงหนักมากกะว่าพอสร่างแล้วไม่น่าจะมีอะไร แต่ไม่คิดว่าจะเป็นปัญหารวมถึงยังไม่มีอะไรยืนยันได้ว่าสามารถนำไปขึ้นที่ต่างประเทศได้หรือเปล่า"

"จินฮวน เราเป็นผู้ชายที่ท้องได้ หัดดูแลตัวเองและใส่ใจให้มากกว่านี้ ร่างกายของน้องเหมือนเด็กผู้หญิงมากกว่าผู้ชายด้วยฮอร์โมน"

"แต่ยิ่งทำแบบนี้ยิ่งเป็นที่สงสัยและจุดสนใจมากกว่าเดิมอีกครับ ทำแบบนี้คนยิ่งอยากรู้ พี่เข้าใจไหมครับ"

"แล้วสรุปเรื่องจดทะเบียนสมรสว่ายังไงกัน" จินฮานถอนหายใจเบาๆ ก่อนถามออกไปด้วยความเหนื่อยใจ

"เดี๋ยวจะลองคุยดูอีกทีครับ พี่ฮานเหนื่อยแล้วไปนอนเลยครับ"

ไม่รู้หรอกว่าเรื่องนี้จะมีใครรู้มากน้อยแค่ไหน แต่การทำแบบนี้จะชวนให้ถูกน่าสงสัยมากกว่าเดิม หากทำตัวเป็นปกติจะไม่มีใครอยากรู้อยากเห็นแต่เหมือนทุกคนจะชินที่พี่ชายฝาแฝดไปแล้วมากกว่า

พฤติกรรมและอะไรหลายอย่างของ        จินฮานทำให้ไคชาร์มั่นใจว่าข่าวที่สืบมานั้นเป็นเรื่องจริง พี่จินฮวนท้องได้เหมือนผู้หญิงเพราะมีฮอร์โมนผู้หญิงมากกว่า แบบนี้น่าจะต้องทำอะไรที่ดูทะนุถนอมมากกว่านี้แล้วล่ะ เรื่อง       ใบทะเบียนสมรสก็ยังไม่ได้บอกเลย ไม่รู้ว่าจะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า รอดูสถานการณ์ไปก่อนแล้วกัน

ตรู๊ด... ตรู๊ด...

(จินฮวน)

"ฮัลโหลครับ... ใครครับ..." เสียงทุ้มต่ำตอบกลับไปอย่างงัวเงียด้วยความอ่อนเพลีย

"พี่เอง ยังง่วงอยู่เหรอ ถ้างั้นเดี๋ยวโทรไปใหม่" ได้ยินปลายสายตอนกลับมาแบบนั้นอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้

"ไม่เป็นพี่จินฮวน มีอะไรหรือเปล่าครับ" ปลายสายรีบตอบกลับเพราะอีกคนโทรมามีเรื่องด่วน

"อยากรู้เรื่องจดทะเบียนสมรส สรุปแล้วมันใช้ได้หรือเปล่า"

"ใช้ไม่ได้ครับ ไม่สบายใจเรื่องนี้เลยรีบโทรมาสินะ น่ารักดีครับ"

"ตื่นแล้วเหรอ ทำไมเสียงเริ่มดีขึ้นแล้ว" จินฮวนงงกับปฏิกิริยาของคู่สนทนาเล็กน้อย

"นิดหน่อยครับ มีเรื่องอยากจะคุยด้วยพอดี"

"เรามาพบกันหน่อยได้ไหมครับ พี่จินฮวน"

"ได้สิ"

จินฮวนเดินทางออกจากบ้านโดยมีคนตามมาดูแลสองสามคนเป็นปกติ ทั้งเรื่องความปลอดภัยและสะดวกในการช่วยถือของ เพราะคุณชายเล็กชอบซื้อหนังสือมาอ่านเลยต้องมีผู้ช่วยถือของตลอดเวลา

"มีอะไรหรือเปล่า สีหน้าดูจริงจังกว่าทุกวัน" จินฮวนถามด้วยความแปลกใจ

"ผมมีเรื่องอยากจะคุยด้วยครับ ผมจริงจังทุกคำที่พูด ไม่ใช่อยากคบแบบเล่นๆ อยากจะใช้ชีวิตกับใครสักคนและคอยดูแลกัน" ไคชาร์บอกพลางมองมาหาคนอายุมากกว่าด้วยใบหน้าจริงจัง

"ฉันมีปัญหาหลายอย่างที่นายไม่รู้ และฉันไม่ใช่พี่ชายของนาย ต้องเรียกว่ารุ่นพี่" จินฮวนทวนอย่างชัดเจนแววตาจริงจังไม่มีแววล้อเล่น

"ครับ รุ่นพี่จินฮวน อยากจีบอยากคุยอยากคบ ได้ไหมครับ"

"เฮ้อ...นายตื้อจริงๆ จะไม่ยอมเลิกพูดเรื่องนี้เหรอ"

"แต่ผมเคลียร์ปัญหามาแล้วนะครับ เรื่องผู้หญิงคนนั้นจะไม่มีปัญหามาถึงรุ่นพี่อย่างแน่นอน"

"ไม่เกี่ยวว่าปัญหานั้นคืออะไร แต่เราไม่ได้รู้จักหรือสนิทอะไรกันขนาดนั้น ถ้านายเคลียร์ปัญหาแล้ว...ฉันก็ไม่มีความจำเป็นสำหรับนายอีกต่อไป"

ร่างสูงโปร่งเดินออกไปโดยไม่ได้หันหลังกลับไปอีก เขาไม่คิดว่าช่วงเวลาเหล่านี้จะดีหรือไม่ดี เพราะเพิ่งจะรู้จักกันเอง หากรู้ว่าเขาท้องมันก็จะมีปัญหา อาจจะมองว่าเป็นตัวประหลาดก็ได้

ไคชาร์มองเห็นแววตาที่เจ็บปวดที่ตรงกันข้ามกับคำพูดของจินฮวนได้ดี คงกลัวเรื่องที่ตัวเองท้องได้จะเป็นปัญหา หรือถูกมองว่าแปลก หรือจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ไม่ได้คิดที่จะยอมแพ้เพราะเหตุผลเท่านี้หรอก

"แผลเริ่มดีขึ้นแล้วครับคุณชาย แนะนำว่าอย่าเพิ่งออกไปไหน และอย่าขยับตัวให้มากเกินไป"

"ครับหมอ ต่อไปจะระวังให้มากกว่านี้ครับ"

"ตอนนี้ทำเป็นเชื่อฟังถึงเวลาก็ทำตัวแบบเดิม แกควรเชื่อฟังลุงหมอบ้าง อย่าทำให้คนแก่แบบลุงหมอเครียดตายได้ไหม" ไคชัวร์พูดด้วยสีหน้ากึ่งรำคาญเพราะแผลที่บริเวณท้องน้อยของน้องชายฝาแฝดเริ่มปริออกมาเพราะดื้อดึงจะออกไปหาอีกคน

"หยุดแสดงความเป็นลูกผู้ชายและนอนพักอย่างคนหยอดน้ำข้าวต้มซะ"

"แกก็ด่าฉันได้ตั้งแต่เด็กยันโต ไม่เบื่อบ้างหรือไง"

"แล้วแกทำให้ฉันด่าตั้งแต่เด็กยันโตไม่เบื่อบ้างหรือไง"

"นอนซะ" ไคชัวร์บอกพลางลูบผมหวังให้น้องชายฝาแฝดหลับเร็วขึ้น แผลยังไม่หายยังจะออกไปข้างนอกทำไมกัน ไม่รู้จักประมาณตัวเองบ้างหรือยังไง ไปคุยเองให้รู้เรื่องดีกว่า เขามองรายชื่อเบอร์ของบุคคลที่โทรหาไคชาร์แล้วกรอกลงโทรศัพท์ของตนและโทรออกทันที

ตรู๊ด... ตรู๊ด...

(จินฮวน)

"สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครครับ"

"ไคชัวร์ครับ พี่ชายฝาแฝดของไคชาร์ สะดวกคุยไหมครับตอนนี้" ไคชัวร์พูดเสียงเครียดถึงอีกฝ่ายจะมองไม่เห็นดวงตาความเครียดแต่คิดว่าน่าจะสัมผัสได้

"ได้ ตอนนี้ผมอยู่ในห้องแล้ว สะดวกครับ" จินฮวนสัมผัสได้ว่าปลายสายมีสิ่งผิดปกติ อาจจะเกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนั้น

"น้องชายของผมยังไม่หายดีแต่รีบออกจากบ้านไปหาคุณเพราะว่าคุณโทรหา จนตอนนี้แผลเปิดและต้องเย็บใหม่อีกครั้งและถูกสั่งให้พักรักษาตัวนานกว่าเดิม ผมหวังว่าคุณจะไม่เรียกน้องของผมออกไปอีกจนกว่ามันจะหายดี"

"ผมไม่รู้หรอกว่าพวกคุณคุยกันยังไง อยู่ในทิศทางไหนแต่หวังว่าจะไม่ทำให้อาการป่วยของมันทรุดลงอีก พี่ชายของคุณหวงแหนคุณยังไง ในฐานะที่ผมเป็นพี่ชายฝาแฝดก็คิดแบบนั้นไม่ต่างกัน"

"และปัญหาที่เพิ่งจัดการไปมันจบลงด้วยการต่อสู้ ผมเองก็เพิ่งค่อยยังชั่ว เพราะฉะนั้นหวังว่าจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก"       ไคชัวร์พยายามไม่ทำให้ตัวเองพาลอีกคนมากจนเกินไปแต่มันช่างยากเย็นนัก เพราะหันไปมองอีกคนที่มีสายน้ำเกลือความโกรธก็ยิ่งเพิ่มขึ้น รวมถึงท่าทีของแฝดอีกคนของทางนั้นก็ไม่ต่างจากเขามากเท่าไหร่

"ขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่าไคชาร์ได้รับบาดเจ็บ เขาไม่ได้บอกอะไรผมเลยนอกจากมาคุยด้วยเท่านั้น" เสียงทุ้มนุ่มเศร้าลงหลังจากที่ได้รู้ข่าวเรื่องนี้ ไม่คิดว่าอีกคนจะได้รับบาดเจ็บแล้วออกหาเขาทั้งแบบนั้น

"มันไม่มีทางบอกอะไรแบบนั้นให้คุณไม่สบายใจหรอก แต่ผมจะบอกเอง ถ้าคุณไม่ได้ชอบหรือห่วงใยอะไรมัน"

"ไม่ต้องมาหามันอีก ให้มันนอนซมไปทั้งแบบนี้ คิดว่ากว่าจะหายน่าจะเป็นเดือน"

"ผมไปเยี่ยมได้ไหมครับ" จินฮวนกลั้นใจถามออกไป ไม่รู้ว่าจะได้ผลตอบรับยังไงแต่ต้องลองเสี่ยงดู

"มาเยี่ยมด้วยเหตุผลอะไรครับ เป็นห่วง ห่วงใย ถ้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันก็ไม่ต้องมาครับ" ไคชัวร์เริ่มตอบด้วยความรู้สึกรำคาญ ไม่ได้ห่วงกันจะมาทำไม วุ่นวายจริงๆ

"น้องชายผมคนเดียว ผมดูแลได้ ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาทำลายให้เจ็บช้ำน้ำใจ"