Confess Love 13

"ผมเป็นห่วงไคชาร์ ขอไปเยี่ยมได้ไหมครับ" เสียงทุ้มนุ่มพยายามต่อรอง ไม่รู้หรอกว่าเป็นความรู้สึกอะไรแต่ไม่อยากปล่อยผ่านไปเฉยๆ แบบนี้

"ครับ เดี๋ยวผมจะส่งที่อยู่รพ.ไปให้ รบกวนส่งไอดีมาให้ทางข้อความด้วยครับ" ไคชัวร์บอกด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ เพราะไม่คิดว่าต้องมาทำอะไรแบบนี้เพื่อช่วยน้องของตนเอง ปกติเขาจะไม่ยุ่งเรื่องพวกนี้เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวแต่คิดว่าอยากให้รับรู้ไว้ บอกไว้ไม่เสียหายอะไร ไม่นานนักก็มีข้อความบอกไอดีของแอพพลิเคชั่นที่นิยมใช้ในเกาหลีปรากฎขึ้นบนหน้าจอของ   สมาร์ทโฟนของตนเอง

หลังจากวางโทรศัพท์นิ้วเรียวยาวไม่รอช้าที่จะรีบพิมพ์ไอดีของตนเองส่งไปหาเจ้าของเบอร์โทรศัพท์ดังกล่าว ดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่พอใจเป็นอย่างมากที่เห็นแฝดของตนเองอาการทรุดลงแบบนี้ ซึ่งถ้าคนที่นอนอยู่โรงพยาบาลตอนนี้เป็นเขา...จินฮานได้อาละวาดไปแล้ว โดนพูดเพียงเท่านี้ยังไม่เท่าไหร่เลย ใบหน้าหล่อเหลาเศร้าหมองลงทันทีหลังจากรับรู้ข่าวแบบนี้

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

"ใครครับ"

"พี่เอง จินฮวน"

"เข้ามาสิครับ"

จินฮานสังเกตถึงความผิดปกติบนใบหน้าที่เหมือนกันกับของตนเอง ถึงปกติจินฮวนจะไม่ใช่คนเฮฮาอะไร ออกจะขรึมมากกว่าแต่ไม่ใช่แบบนี้ เหมือนมีเรื่องในใจ ไม่รู้หรอกว่าสิ่งนี้เรียกว่าเพราะเป็นฝาแฝดถึงรู้หรืออะไร แค่มองหน้าก็รู้แล้วว่ามีบางอย่างในใจ เก็บสีหน้าไม่ได้ขนาดนี้

"เป็นอะไรไป มานี่สิ" จินฮานบอกพลางอ้าแขนทั้งสองข้างออก

"มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยครับ" จินฮวนตอบพลางกอดตอบรับอีกคนทันที จากความเครียดเมื่อกี้ทำให้ดูเบาลงไปไม่น้อยเลยทีเดียว รู้สึกสบายใจขึ้นอย่างบอกไม่ถูก

"เรื่องอะไร ไหนเล่ามาสิ น้องของพี่ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน"

"ไคชาร์ได้รับบาดเจ็บก่อนหน้านี้แล้วออกจากรพ.มาคุยกับผมทั้งที่หมอไม่ให้ขยับตัว แต่ก็ยอมออกมาเพราะผมบอกว่าอยากคุยด้วย"

"จนกลับเข้ารพ.ไปแล้วเป็นหนักกว่าเดิม น่าจะใช้เวลาเป็นเดือนกว่าจะรักษาหายครับ เลยอยากไปเยี่ยม" เสียงทุ้มนุ่มเลยเล่าเบาลงแล้ว กอดอีกคนแน่นกว่าเดิม

"มันจะไม่เป็นอะไร ไม่ต้องเป็นห่วงไปจินฮวน"

"อยากไปเยี่ยมมันไหม" จินฮานถามออกไปทันทีเพราะดูจากแววตาของอีกฝ่ายน่าจะต้องการให้ถามแบบนี้มากกว่าอะไรทั้งหมด

"อยากครับ ผมรู้สึกผิดที่เป็นสาเหตุที่ทำให้เขาป่วยมากกว่าเดิม" เสียงเริ่มไม่มั่นคงเหมือนคนกำลังจะร้องไห้

"ไม่ต้องร้องไห้ไป มันโง่เองที่ไม่ยอมบอก โง่ที่ยอมเจ็บตัวให้ โง่ที่ยอมทนจนกลับไปรพ.ได้" ถึงปากจินฮานจะพูดแบบนั้นแต่ดวงตาแดงก่ำไม่แพ้อีกคน คนอะไร ไม่ได้รู้จักกันมากมายขนาดนั้น ไม่จำเป็นต้องยอมทำขนาดนี้ ส่วนอีกคนก็บอกไม่ให้ร้องไห้ก็ร้องไห้จนได้ ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ

มือขาวลูบผมน้องชายฝาแฝดเบาๆ เป็นเชิงปลอบใจว่าไม่เป็นไร ถ้าถึงขั้นยอมเจ็บตัวแบบนี้แสดงว่าอีกคนคงจะชอบจินฮวนเข้าแล้วจริงๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไปหาด้วยแล้วกัน อยากรู้ว่าจะพูดอะไรออกมาบ้าง

ณ โรงพยาบาล

"น้ำ... น้ำหน่อย..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาโดยไม่ได้ลืมตาเพราะรู้ว่าใครจะหยิบมาให้ตนเอง

"ขอบใจมากไคชัวร์ ได้เวลาอาหารเช้าหรือยัง" เขาถามออกไปดั่งเช่นทุกวันพลางกะพริบตาสองสามครั้งเพื่อให้มองเห็นชัดขึ้น ถึงกับตาโตขึ้นกว่าเดิมเพราะคนที่เดินไปวางแก้วน้ำเมื่อสักครู่ไม่ใช่ไคชัวร์

"มา... มาได้ยังไงครับเนี่ย! " ไคชาร์อุทานออกมาด้วยความตกใจ นี่ความฝันหรือเปล่า ทำไมถึงได้เจอทั้งจินฮวนและจินฮานในห้องพักคนไข้อย่างตนกัน ตอนโดนผีหลอกยังไม่ตกใจขนาดนี้เลย

"เสียงดังอะไรของแก ฉันเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ มันรบกวนห้องอื่นเขา" ไคชัวร์ตอบรับด้วยน้ำเสียงกึ่งรำคาญ จะโวยวายทำไมที่นี่มันโรงพยาบาล เดี๋ยวพยาบาลก็ได้เดินมาตักเตือนกันพอดี

"แกพาพี่เขาสองคนมาที่นี่ทำไม ไม่สิ! แล้วไปบอกเขาตอนไหน มาได้ยังไง" มือหนาขยี้ตาทั้งสองข้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง หรือว่านี่คือความฝัน

"จะมองหน้าฉันสองคนเหมือนผีอีกนานไหม เดี๋ยวต่อยตาเขียวเลย เห็นแล้วหงุดหงิด"        จินฮานบอกอย่างไม่สบอารมณ์ ตื่นมาแทนที่จะได้คุยกันให้เป็นเรื่องเป็นราว ต้องมานั่งดูคนมองตัวเองเหมือนผีแบบนี้

"ไม่ใช่ผีก็ใกล้เคียงเหมือนกัน ฉันโทรบอกแค่คุณจินฮวนแต่ไม่คิดว่าคนอย่างคุณจะมาด้วย" ไคชัวร์ตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์เช่นกัน เห็นหน้าทีไรรู้สึกรำคาญอย่างบอกไม่ถูก เรียกคนน้องมาคนเดียว คนพี่จะตามติดยังกับผีสิงมาทำไมกัน

"เป็นแฝดกันมาด้วยกันมันผิดตรงไหนไม่ทราบ"

"ไม่น่าใช่แฝดน่าจะเรียกว่าตามสิง ให้ตามไปทุกที่ประนึงเป็นวิญญาณดวงเดียวกัน"

"พอได้แล้วไคชัวร์ จะไปเถียงกับพี่เขาทำไม" ไคชาร์เอ่ยปากห้ามก่อนที่จะเถียงกันไปมากกว่านี้ ทำไมไม่ลงรอยกันสักรอบ ทำเหมือนเกลียดกันมานาน

"พี่จินฮานเองก็พอได้แล้วครับ โตกว่าทำไมพูดจาแบบนี้อยู่เรื่อย" จินฮวนเอ่ยปากห้ามพี่ชายของตนก่อนที่จะมีการพูดอะไรที่มากกว่านี้ ทำไมเหมือนจะไม่ถูกกันอยู่เรื่อย

"ฉันขอโทษที่ทำให้นายต้องเจ็บตัวมากกว่าเดิมเพราะฉัน ดูแลตัวเองให้มากกว่านี้และทำตามที่หมอบอกดีกว่านะ"

"ได้ครับรุ่นพี่จินฮวน คิดว่าคงไม่ได้ไปไหนสักพักครับเพราะว่าน่าจะถูกคนแถวนี้ตบหัวหลุดก่อน" เสียงทุ้มต่ำบอกพลางหัวเราะแห้งตอบกลับไป ซึ่งคิดว่าน่าจะรู้กันว่าใครจะเป็นคนทำนั่นเอง

"หึ! ถ้ารู้ตัวก็ดีแล้ว อย่าทำให้ต้องวุ่นวายกันหมด" ถึงปากจะบ่นแต่ก็เข็นอาหารมาให้ถึงเตียง เรียกว่าปากไม่ตรงกับใจได้หรือเปล่า

"ขอบใจ เดี๋ยวฉันกินเอง"

ระหว่างที่เขารับประทานอาหารก็รู้สึกถึงบรรยากาศที่ชวนให้อึดอัดไม่น้อย ฝาแฝดคนพี่ของเขาและอีกฝ่ายและจ้องกันตาไม่กะพริบ เหมือนกำลังทำสงครามประสาทกันอยู่ ใครมันจะไปกินลงกัน มือหนาวางช้อนลงบนจานด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ

"ทำไมไม่กินข้าว เดี๋ยวหมอบ่นแกอีก" ไคชัวร์บ่นทันทีที่อีกคนวางช้อนลงโดยที่ยังไม่ได้กินสักคำ

"เล่นจ้องกันเหมือนจะต่อยกันทุกวินาทีขนาดนั้น กินลงก็แปลกแล้วไหม ฉันไม่ได้ตาบอดนะที่จะมองไม่เห็น" ไคชาร์ตอบพลางถอนหายใจ พูดขนาดนี้ยังไม่เลิกจ้องตากันเลย

"พี่จินฮานออกไปข้างนอกก่อนดีไหมครับ"

"ไม่ล่ะ พี่อยากอยู่คุยกับไคชาร์แล้วค่อยกลับไปทำงานต่อ"

"ถ้างั้นมาคุยเลยครับ เพราะสถานการณ์แบบนี้ทำให้คนป่วยเครียดกว่าเดิม หมอบอกว่าห้ามทำให้คนป่วยเครียด" เขาพยายามเน้นคำว่าเครียดลงไปถึงสองครั้งเพื่อให้บรรยากาศดีขึ้น ทั้งสองเลยไม่จ้องตากันแต่หันหนีไปคนละข้างแทน

"ฉันอยากรู้ว่าทำไมแกถึงโง่ออกมาหาน้องฉันทั้งที่บาดเจ็บ ไม่รู้จักระวังตัวบ้างหรือไงกัน อยากตายก่อนมีแฟนเหรอ" ถึงคำถามจะดูเหมือนแรงแต่แฝงไปด้วยความเป็นห่วง ตัวอย่างอยู่ใกล้ตัวทุกวัน

"รับปากแล้วก็ไม่อยากเสียคำพูด และยังไม่รู้จักกันดีพอถ้าบอกว่านอนรพ.ก็อาจจะดูเหมือนข้ออ้างในการไม่ไปหาก็ได้ครับ เลยเลือกที่จะไปพบมากกว่า"

"อืม งั้นฉันไปทำงานเลยแล้วกัน ได้คำตอบแล้ว"

"จินฮวนจะอยู่คุยต่อหรือกลับบ้านเลย"