Confess Love 17

ณ ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์

"เดี๋ยวทุกคนนั่งรอตรงนี้ก่อนนะครับ นั่งเรียงแถวกันเลย ส่วนตรงนั้นไม่พอรบกวนต่อแถวใหม่ได้เลยครับ"

การรวมตัวกันใต้ตึกนั้นจะเป็นของนักศึกษาใหม่และนักศึกษาปีสองที่ทำหน้าที่ในการจัดกิจกรรมและกระตุ้นให้อยู่ร่วมกันอย่างเป็นระบบ แต่ก็มีหลายคนที่ไม่ชอบกิจกรรมแบบนี้ เพราะมันใช้เวลาค่อนข้างมากและส่วนใหญ่ผู้ชายมักจะแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายออกมาอย่างเห็นได้ชัด ส่วนผู้หญิงมักจะรอดูกันว่ามีประกาศอะไรหรืออะไรสำคัญจะฟัง ถ้าพูดเรื่อยเปื่อยก็เหมือนจะเอาหูไปนาเอาตาไปไรเช่นกัน

"กิจกรรมของพวกเราในวันนี้จะให้ทยอยแนะนำตัวกันทีละคนไปเรื่อยๆ และจะไม่ได้จัดนานเท่าไหร่นัก ถ้าไม่ได้เกี่ยวกับการซ้อมร้องเพลงเชียร์ก็จะให้เข้าเรียนตามปกติ ในช่วงหนึ่งเดือนแรกนี้อาจจะทำกิจกรรมมากกว่าเรียน หลังจากนั้นก็จะเน้นเรียนมากกว่า เข้าใจตรงกันนะครับ"

"เข้าใจค่ะ / เข้าใจครับ"

ร่างสูงโปร่งหยิบเอกสารออกมาไล่เช็คชื่อน้องในแถวทีละคนเพื่อจะได้รู้ว่ามากันหรือเปล่า หรือตรวจชื่อนามสกุลว่าต้องแก้ตรงไหนบ้าง มือขาวเขียนมาเรื่อยๆ จนกระทั่งมาสะดุดกับคนหนึ่งที่ไม่ยอมพูดชื่อของตนเองออกมา ในระหว่างนั้นเขาก็มองชื่อในกระดาษเลยหันขวับมาทันที

"ผมชื่อ หลิว ลี ไคชาร์ ยินดีที่ได้รู้จักครับ รุ่นพี่จินฮวน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายพลางยิ้มหวานให้ ใบหล่อเหลาทำเหมือนรู้จักเขามานานทำให้คนเกิดความสงสัย

"ครับ หลิว ลี ไคชาร์ สะกดถูกแล้วใช่ไหมครับ" เสียงทุ้มนุ่มถามพลางรอแก้ชื่อหากทางมหาวิทยาลัยสะกดผิดจะได้ทำการแก้ไขให้ถูกต้อง

"ถูกแล้วครับ" ใบหน้าหวานพยักหน้าแล้วเดินไปจดรายชื่อคนอื่นต่อไปเรื่อยๆ

"นายรู้จักพี่เขาเหรอ หรือเป็นแฟนคลับพี่จินฮวน" มีบุคคลใหม่เอ่ยทักไคชาร์ด้วยความอยากรู้

"เปล่าหรอก พอดีรู้จักกันโดยบังเอิญ ว่าแต่นายเป็นแฟนคลับพี่จินฮวนเหรอ"

"ใช่ ฉันเป็นแฟนคลับตั้งแต่สมัยม.ปลายแล้วเลยตามมาเรียก เผื่อจะได้ถ่ายรูปพี่เขาตอนทำท่าน่ารักอีก"

"นายเป็นคนทำเพจประเภทคิวท์บอยอะไรทำนองนี้หรือเปล่า"

"ใช่เลยล่ะ นายคิดถูกแล้ว"

"ลืมแนะนำตัวไป ฉัน โจว หยวนซี ฝากตัวด้วยนะ" อีกคนบอกด้วยน้ำเสียงสดใสพลางยิ้มออกมา

"ฉัน หลิว ลี ไคชาร์ ฝากตัวด้วยนะ"

บาดแผลตามร่างกายของไคชาร์หายสนิทแล้วแต่หมอก็ยังไม่อนุญาตให้ทำอะไรหนักเกินไป หากมีกิจกรรมอะไรที่ต้องใช้แรงหรือออกกำลังกายหนักให้หลีกเลี่ยงสองสัปดาห์แล้วถึงจะสามารถใช้ชีวิตตามปกติได้ นั่นถึงเป็นเหตุผลให้ไคชัวร์ค่อนข้างเป็นห่วงและพยายามตามมาดูแลบ่อยครั้งถึงจะอยู่คนละคณะก็ตาม

เขาเองก็รู้ดีว่าร่างกายยังไม่แข็งแรงจึงไม่ได้ตกปากรับคำอะไรมากนัก หากใครมีข้อสงสัยเขาเลยยื่นเอกสารเรื่องการบาดเจ็บให้กับรุ่นพี่เพื่อที่จะขอหลีกเลี่ยงออกไปก่อน หลังจากรุ่นพี่ได้รับเอกสารไปแล้ว มีการเรียกประชุมกันทันทีว่าให้ใส่ใจและดูแลน้องคนนี้เป็นพิเศษ ไว้รอตามกำหนดของหมอแล้วค่อยปฏิบัติเหมือนน้องคนอื่นๆ

"เป็นยังไงบ้าง... อาการมีอะไรแปลกๆ ไหม..." ไคชัวร์ถามพลางหอบไปด้วยเพราะรีบวิ่งมาหาทันทีหลังจากเสร็จกิจกรรม

"แกทำแบบนี้บ่อยๆ แกเองที่จะป่วยแทนฉันนะ ไคชัวร์" ไคชาร์บอกพลางหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็คเหงื่อบนหน้าให้

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันยังไหว เจ็บน้อยกว่าแกแล้วกัน"

จินฮานเดินมาหาน้องชายฝาแฝดแล้วเห็นสองพี่น้องคู่นี้เลยกะจะเข้าไปทักทายแต่ได้ยินบทสนทนาบางอย่างเข้าทำให้เกิดความสงสัยว่าทำไมดูเหมือนเป็นห่วงเกินเหตุ

"น้องแกเป็นอะไรกันแน่ ทำไมดูเป็นห่วงเกินเหตุ" จินฮานถามออกไปทันทีเพราะค้างคาจากกับสิ่งที่ได้ยินเมื่อสักครู่

"ไคชาร์เป็น..." เสียงของไคชัวร์ขาดหายไปเพราะถูกมือของอีกคนปิดปากเอาไว้

"ไม่มีอะไรหรอกครับ เป็นอาการบาดเจ็บที่ยังไม่หายดีเลยส่งใบแพทย์ให้พี่ที่คณะดูเฉยๆ "

"ไคชาร์ แกเห็นฉันโง่หรือไงกัน ถ้าไม่บาดเจ็บเยอะมันจะหายช้าอย่างนี้เหรอ" จินฮานเริ่มถามด้วยความโมโห ก็แค่บอกมามันจะยากเย็นอะไรนักหนา ขยันปิดบังไปไหน เริ่มน่ารำคาญขึ้นมาแล้ว

"ผมคิดว่าไม่อยากให้รู้น่าจะดีกว่าครับ พี่จินฮาน อย่าถามเลยครับ"

"ตามใจแกแล้วกัน ฉันกลับไปหาน้องของฉันดีกว่า" จินฮานบอกพลางเดินเข้าคณะไป

"ทำไมแกไม่บอกเขาไปว่าเพราะอะไร จะมาปิดบังเอาไว้ทำไม" ไคชัวร์เอามือออกพลางพูดด้วยความหงุดหงิด

เห็นแบบนี้แล้วรู้สึกรำคาญไม่น้อยเหมือนกัน แค่บอกมันคงไม่ช่วยให้เกิดอะไรวุ่นวายขนาดนั้นหรอก จะคิดอะไรมากมาย ถ้าจะจีบกันแล้วมัวแต่คิดแบบนี้เมื่อไหร่เรื่องมันจะจบ

"กลับไปหาอะไรกินกันดีกว่า จะได้พักผ่อนแล้ว" เสียงทุ้มต่ำตอบตัดบทแล้วเดินออกมาจากลานกิจกรรม

"อืม" ไคชัวร์ส่ายหัวแล้วเดินตามอีกคนไป

เอกสารทั้งหมดสำหรับการจัดกิจกรรมในเดือนนี้ทั้งหมดว่าเป็นแบบไหน และโดยรวมทั้งหมดเป็นยังไง แบ่งหน้าที่กันเรียบร้อย พากันเก็บข้าวของแล้วเพื่อเก็บหอพัก

"ไม่ทันไร พี่ชายแกมารับแล้ว" ซองอึนบอกพลางพยักหน้าไปทางคนที่กำลังเดินขึ้นตึกมา ไม่มีใครไม่รู้จักพี่ชายฝาแฝดของคิวท์บอยปีที่แล้ว เพราะความหวงน้องเกินเหตุ ทำให้เป็นที่รู้จักภายในไม่กี่สัปดาห์

"อ้าวๆ พ่อมารับแล้ว" แดฮานอดไม่ได้ที่จะแซวเหมือนกันเพราะเป็นเหตุการณ์ปกติที่จะพบเห็นได้ทุกวัน

"แซวมาเป็นปี ไม่เบื่อบ้างหรือไง" จินฮาน บอกพลางทำหน้าไร้อารมณ์ตามเคย

"ไม่เบื่อ" ทั้งสองคนตอบพร้อมกันในทันที

"แป๊บนะพี่ ผมกำลังเก็บของ"

"ไม่ได้รีบแค่จะมาคุยเรื่องไคชาร์" ใบหน้าหวานที่เหมือนกันแต่ลักษณะนิสัยที่แตกต่างกันนั้นทำให้หลายคนมองออกว่าเป็นคนและคนกัน

"ทำไมครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า" มือที่กำลังเก็บของหยุดชะงักลงทันที

"สงสัยเรื่องอาการบาดเจ็บของมัน ถามแล้วก็ไม่ยอมบอก ไคชัวร์จะบอกแต่ไคชาร์มาปิดปากไว้"

"เห็นแล้วหงุดหงิดชะมัด มันชวนให้อยากรู้มาก" จินฮานบอกด้วยความสงสัย ทุกอย่างแสดงออกมาหมดทั้งสีหน้าและแววตาอย่างปิดไม่มิด

"ทำไมไม่ลองถามมากกว่านี้ จะได้รู้เรื่องกัน" แดฮานเสนอ

"คิดว่าฉันไม่ทำหรือยังไงกันแดฮาน ทำแล้วแต่มันไม่บอก"

"เขาไม่บอกก็จะไปอยากรู้ทำไมล่ะ มันเรื่องส่วนตัวของเขา" ซองอึนบอกพลางสะพายกระเป๋าตนเอง

"บางทีเรื่องชาวบ้าน ก็ไม่ควรไปยุ่ง" สิ้นสุดเสียงของซองอึนทุกคนในกลุ่มหันไปมองทางเดียวกันหมด เพราะว่าเป็นประโยคที่สะเทือนใครหลายคนมาก ไม่ใช่แค่คนเดียว พูดหนึ่งประโยคเจ็บกันยกกลุ่มที่ยืนกันอยู่ตรงนี้และเจ้าตัวก็มองกลับไปว่าเขาพูดถูกแล้ว มีปัญหาอะไรกัน

"เรื่องชาวบ้าน คืองานของพวกเรา"         แดฮานบอกพลางหัวเราะร่าทำให้คนอื่นหัวเราะตามไปด้วยเพราะหลายๆ คนก็คิดแบบเดียวกัน

"ไปหาอะไรกินกันเถอะ" จินฮวนตัดข้อสรุปออกทั้งหมดด้วยการพูดถึงของกินและหลายๆ คนก็คล้อยตาม เขาเองก็สงสัยอาการบาดเจ็บของไคชาร์เหมือนกันเพราะมันเรื้อรังและเป็นมานานตั้งแต่เดือนที่แล้ว ทำไมถึงหายยากแบบนี้

มันมีอะไรที่มากกว่านั้นหรือเปล่า อยากรู้ อยากถาม แต่ถ้าเจ้าตัวไม่พูดก็เห็นทีคงจะยากเสียแล้วล่ะ