로그인MitchLumipas ang mga araw na naging maayos naman ang lahat kahit na itong si Lily ay nasa likod pa rin ng HQ. Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Chandler ay sinikap kong balewalain na ang presensya ng babae dahil kita ko ang sincerity ng aking boyfriend.Sa tuwing gabi ay umaakyat ako sa unit
Chandler“Kumain ka ng kumain dyan,” sabi ni Mitch habang nilagyan ng sausage ang pinggan ko.“Kumakain naman ah,” tugon ko habang nakangisi.“Kanina ka pa nakatingin dyan. Tapos kung makangiti ka akala mo ay nakakaloko,” sabi pa niya.Umaga at kagaya ng unang beses na natulog siya sa kwarto ko ay a
Chandler“You really—”Hindi ko na hinintay na matapos pa niya ang sasabihin niya.“Yes, I really love you,” putol ko agad, diretso, walang pag-aalinlangan. “Sa sobrang pagmamahal ko sa’yo, isasama kita sa wedding anniversary ng mga magulang ko at ipapakilala sa pamilya ko. As in, level-up ng relati
ChandlerNanatiling nakatingin sa akin si Mitch nang ilang segundo, para bang naghahanap siya ng tamang salitang puwedeng isagot, pero walang lumalabas. Hindi ko alam kung ano ang mas nangingibabaw sa ekspresyon niya—gulat, pagdududa, o yung takot na baka totoo ang naririnig niya.“Bakit ganyan ka m
Mitch Nakakahiya mang aminin, pero sa totoo lang, sa tuwing magkasama kami ni Chandler, hindi ko maiwasang mapunta ang isip ko sa kung anu-anong intimate na sitwasyon na pwede naming pagsaluhan. Hindi ko alam kung kailan nagsimula iyon, pero napansin ko na lang na sa bawat tingin niya at sa bawat
Mitch Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Chandler, at hindi iyon yung simpleng tawang pampalipas lang—kundi yung tipong halos hindi na niya mapigilan ang sarili niya. Habang tumatagal ang pagtawa niya, mas lalo kong naramdaman ang pag-akyat ng inis sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang ma
Estella“So, okay na ang lahat? Wala na kayong gustong ipabago?” tanong ko kina June at Vivian habang inaayos ko ang pagkakapatong ng tablet sa harap ko. Nasa isa na naman kaming video conference, pero this time, hindi na puro kulitan. Mas seryoso na ang usapan dahil nakasalalay dito ang renovation
EstellaHindi ko na kayang itago pa ang pagbubuntis ko. Kahit gaano ko pa pilit takpan ng maluluwag na dress o oversized shirts, halata na. Iyong maliit na umbok sa tiyan ko ay parang paalala araw-araw na may buhay akong dinadala, isang himalang unti-unting nabubuo sa loob ko.“Healthy naman si baby
ChansenSira talaga itong si Kuya Chase. As in, minsan gusto ko na lang siyang itapon sa disyerto para mag-isip. Bakit niya kailangang sabihin ‘yung ganon sa harapan mismo ni Maui, eh alam naman niyang may plano pa si Tristan?Parang gusto ko na lang magpalamon sa lupa kanina sa sobrang inis. Buti n
Chanton“Hon, it’s me,” sabi ko, sabay ngisi na halos umabot sa tenga ko. I already know manggagalaiti siya sa boses ko pa lang, and honestly? That thought alone lowkey amuses me. I could already imagine her beautiful face na sobrang pula sa galit, yung tipong parang gusto na akong sakalin kahit sa







