ログインMitchHindi ko inakalang ganoon ka-intense—at kaaliw—ang isang simpleng family basketball game.Sa unang pito pa lang ng bola, ramdam ko na agad ang kakaibang energy sa court. Hindi mo mawari kung seryoso ba talaga silang manalo o mas nangingibabaw ang trip nilang maglokohan. May konting banggaan, m
MitchMatapos kumain, hindi agad nagkanya-kanya ang lahat. Parang natural na extension na lang ng breakfast yung kwentuhan—yung tipong walang gustong tumayo agad dahil ang gaan ng vibe. May mga nagkakape pa, may mga naka-relax lang sa upuan, at may mga tawa na hindi pilit, kusang lumalabas.Sa gilid
Mitch“Rise and shine, love…” malambing na bati sa akin ni Chandler sa mismong sandaling dahan-dahan kong idinilat ang aking mga mata, na para bang sinigurado niyang siya ang unang makikita ko sa umaga.At honestly? Hindi ako nagreklamo.Ang sarap sa pakiramdam na mukha niya agad ang masilayan ko, y
Ngumiti na lang ako at tumango, pilit pinapakalma ang sarili ko.Naalala ko tuloy ang sinabi ni Chandler sa akin habang nasa biyahe kami papunta rito—na conservative nga raw ang mommy niya. At sa mga sandaling iyon, mas lalo kong naintindihan kung bakit. Hindi ito yung pagiging strict na nakakasakal
Napakurap ako. “Po?”“Paano kayo nagkakilala?” dagdag ni Ate Gianna, nakasandal sa upuan habang nakangiti. “At huwag mong sasabihin na simple lang, ha. Walang simple sa kapatid namin.”“Excuse me,” singit ni Chandler mula sa kabilang side, pero hindi man lang siya nilingon.“Stay there,” sagot ni At
Bawat isa ay may kanya-kanyang paraan ng pagbati—may tahimik, may palabiro, may diretsahan—ngunit lahat sila ay may iisang dala: isang pakiramdam ng pagtanggap na hindi ko inaasahan.Hindi pa roon natatapos ang lahat.Lumapit din si Kuya Chanton kasama ang buntis niyang asawang si Honey na isa ding
Tahimik kong isinara ang pinto sa likod ko. Maingat. Walang ingay. Pero kahit ‘yon, hindi niya napansin.Busy pa rin siya sa kakadaldal. Sa kung sinuman ‘yung nasa kabilang linya. Lumingon siya saglit papunta sa closet pero hindi ako nakita.Sinundan ko siya. Tahimik pa rin.Hanggang nasa pintuan
Gianna's POVTuesday, 11:46 a.m.Nasa loob kami ng consultation room, tahimik si Chancy habang binabasa ng kanyang doktor ang MRI results niya sa tablet. Ako naman, hawak-hawak ang tumbler naming dalawa at pinipilit hindi kabahan kahit na wala naman akong iniinda, well, technically.“Maganda ang pro
Kaya ang swerte-swerte ko… because he’s mine.Kaya gusto ko talagang makasal kami hindi lang para sa seremonya, kundi para sa kasiguraduhan. Para wala nang alinlangan, wala nang takas. Para tuluyan na siyang maging akin, sa mata ng Diyos at ng buong mundo. Sa araw-araw naming pagsasama, lalo kong na
“Estella…” Mahina kong tawag. Puno ng pagsisisi ang boses ko.Pero tinabig lang niya ang kamay ko na para bang hindi na ako pwedeng lumapit, hindi na ako pwedeng humawak. At doon, sumabog ang kirot at inis na kanina ko pa pinipigil.Napakuyom ako ng kamao ko, mahigpit, parang sinusubukan kong ikulon







