LOGINAy, naudlot... hahaha
ChandlerApat na lalaki ang pumasok sa silid, mabibigat ang mga yabag na parang sinasadya nilang iparamdam ang presensya nila. Isa sa kanila ang agad naming tinignan—ang tindig, ang kumpiyansa, at ang ngising hindi mawala sa mukha niya ay sapat na para maghinala kami na siya ang leader. May aura siy
Chandler“If they wanted us to get their boss out of a private maximum-security prison, then the first thing we need to figure out is which boss they’re talking about,” sabi ko, kontrolado ang tono pero ramdam ang bigat ng bawat salita. “Our entire escape plan will depend on who the target is.”Tahi
ChandlerHindi ko na matandaan kung ilang araw na akong nawawala. Ang oras ay tila naging malabnaw na walang malinaw na simula, walang malinaw na pagtatapos. Sa bawat pagmulat ng aking mga mata, pareho lang ang tanawin: pader na walang palatandaan ng lugar, sahig na malamig sa balat, at katahimikang
MitchSina Kuya Channing, Ate Cha, Kuya Chanden, Kuya Chancy, at Kuya Chansen.Lima sila.Limang magkakapatid na sabay-sabay na nasa iisang lugar at hindi iyon normal. Lalong hindi sa ganitong sitwasyon. Kung may event ay walang imposible. But now?Agad pumasok sa isip ko ang dalawang wala rito. Si
Pero kahit ganoon, iba pa rin ang presensya nina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Iba ang pakiramdam kapag ang mga magulang ng taong mahal mo ang mismong nananatili sa tabi mo na parang tahimik nilang sinasabi na kasama ka sa amin, anak ka rin namin.At somehow, gumaan ang kalooban ko habang nakikita
MitchHindi agad naputol ang yakap ni Mommy Sarina. Para bang alam niyang kapag binitawan niya ako, baka tuluyan na akong gumuho. Kaya nanatili siya roon, marahang hinahaplos ang likod ko, paulit-ulit, parang gusto niyang ipasa sa akin ang lakas na pilit niyang hinuhugot mula sa sarili niya.“Hindi
At sa totoo lang, minsan natatakot din ako. Kasi kapag ganito na kalalim ang pagmamahal, parang hindi mo na alam kung saan nagtatapos ang “ako” at nagsisimula ang “kami.” Pero sa bawat paghinga, sa bawat ngiti, alam kong nandito lang kami para sa isa't-isa. Ilang minuto pa lang ang nakakalipas nang
Estella“Wife?” halos pabulong pero puno ng pagkagulat na tanong ni Nayomi.“Yes, wife,” mariin na sagot ni Chansen, hindi man lang nag-alis ng tingin sa kanya. “Estella is my wife. Don’t tell me may reklamo ka pa rin…”Halata sa mukha ni Nayomi ang pagkabigla. Nanlaki ang mga mata niya, parang hind
Chansen“Dammit!” sigaw ko, sabay hampas ng cellphone sa mesa. Muntik ko nang ihagis pero pinigilan ko ang sarili ko.Ngunit hindi pa rin. Too late, nakalipad na. “Shit!” Napamura ulit ako nang mapagtanto kong baka masira ‘yon. Paano kung biglang tumawag si Estella?Agad kong dinampot ang cellphone,
“Ano ba, okay lang talaga ako,” dagdag ko pa, pilit na ngiti sa labi.“Wag mong pilitin kung hindi, Wifey…” mahinahon niyang sabi. May diin sa bawat salita, parang sinusubukang iparamdam sa akin na hindi niya ako kailangang sabihan ng “I’m fine” para malaman niyang hindi ako.“Sen, totoo ang sinasab







