MasukAba, dadating kaya ang isa pang Lardizabal?
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
Chansen “Bakit ganyan ang mukha mo?” tanong agad ni Kuya Lualhati nang makita ako. Napairap ako nang todo, parang gusto kong ipakita na hindi ko siya feel makita ngayong araw. Siyempre, gaya ng inaasahan, nagtawanan ang buong tropa ng mga kuya ko. Para silang mga high school boys na nakakita ng ba
EstellaNabanggit ko kay Chansen ang plano naming magkakaibigan para sa studio at agad kong napansin ang kislap ng excitement sa mga mata niya.“I’ll support you in any way I can, Wifey. Sabihin mo lang kung ano ang kailangan mo,” sabi niya habang nakaupo kami sa harap ng aking office table, kumakai
May lungkot na dumaan sa dibdib ko sandali; hindi ko mapigilan ang alaala ng mga taong sinayang ko noon, mga taong pinagsisisihan ko dahil sa sarili kong kapal ng mukha at tigas ng ulo na sinamahan ng pagkalito. Dapat siguro ay matagal na akong ganito, puno ng katahimikan at kasiyahan. Dapat noon pa
Estella“Sinasabi mo ba na sinisiraan ka namin?” tanong ni Mama na nakahawak pa sa dibdib niya habang nanlalaki ang mga mata. 'Yung tipong akala mo ay hindi makapaniwala kahit ramdam mo na nag-a-acting lang siya para sa audience.“Ayan na nga ang sinasabi ko, talagang walang utang na loob ang batang







