LOGINPaano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
“May balita na ba?” tanong ko agad, diretso na sa punto. Halos dalawang buwan na kaming parang mga bulag na naglalakad sa dilim. Walang malinaw na lead. Walang solid na sagot. Ni hindi ko man lang na-attain yung goal ko na maresolba na ang kasong ’to. At bilang ako ang may hawak, ramdam ko ang bigat
ChantonSa isang fast food nag-park si Al. Kitang-kita ko kung paano siya dahan-dahang huminto sa slot, parang wala lang, parang normal lang ang lahat. Hinayaan ko munang makapasok sila sa loob bago ako sumunod. Ayokong magmukhang obvious. Ayokong mahalata. Kahit sa totoo lang ay mas gusto ko na sab
Sen. DeguiaTahimik akong nakaupo sa loob ng maliit kong opisina sa aming bahay, ang tanging maririnig lang ay ang mahinang ugong ng aircon at ang tik-tak ng wall clock sa likod ko. Nakapikit akong sandaling huminga nang malalim, pilit inaayos ang magulong isip ko, lahat umiikot sa isang pangalan.S
Parang may malamig na hangin na dumaan sa batok ko habang hinihintay ko ang unang tunog ng boses mula sa kabilang linya.“Hi, dear. Pasensya ka na ha, may sinabi kasi ang daddy mo,” bungad ng boses ng babae sa kabilang linya.Napakunot ang noo ko. Wait, what?Hindi ko inaasahan ‘yon. Hindi ko rin ag







