Mag-log inFriendship nga ba talaga ang offer ni Scarlet?
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
ChansenHapon na ng tuluyang natapos ang meeting. Ramdam ko pa ‘yung bigat ng pag-uusap namin, pero nang tumingin ako sa oras sa relo ko, automatic kong naisip si Estella. Parang instinct na, parang kahit gaano ka-busy, siya at siya pa rin ang ending ng araw ko.Pagbalik ko sa opisina, dahan-dahan a
“Hi, Wifey.” Nakatayo sa end ng accordion na harang niya mula sa pwesto ng mga kabigan. Nakapikit naman siya habang may bahagyang ngiti sa labi, para bang nilalasap ang bawat tunog na lumalabas sa mga daliri niya. “Nandito ka na?” tumigil siya sa pagpindot at nagmulat ng mata, halatang nagulat. “An
ChansenHindi ko talaga matatagalan na nakaupo lang ako rito, habang nakikita ko si Estella na katabi pa si Tristan. Ang lapit nila sa isa’t isa, tapos panay pa ang bulungan. Para bang wala akong silbi. Lalo lang akong nainis, kaya hindi na ako nagdalawang-isip, tumayo ako at diretso akong lumipat s
Estella“Wait, Estella!” Ayaw pa rin akong tigilan ng mga ito. Nakakainis na. Huminto ako sa paglakad at dahan-dahan akong humarap muli sa kanila, crossing my arms sa dibdib ko.“Wala na tayong dapat pag-usapan pa, Nayomi. Sinabi ko na kung ano ang dapat kong sabihin.” Malamig at diretso ang tono ko







