Kabanata 1

Kabanata 1

Kimberly's POV

“Michael, fuck! Isagad mo pa!” ungol ko habang binibilisan ng asawa ko ang galaw niya.

Ngayong araw ang first wedding anniversary namin. Ilang linggo kong pinaghandaan ang gabing ito dahil halos wala na kaming oras para sa isa't isa. Pareho kaming abala sa trabaho. Ako bilang isang abogado at si Michael bilang CEO ng bago niyang business.

Pikit ang mga mata ko habang pilit kong sinasabayan ang bawat galaw niya. Pakiramdam ko ay ito na ang pagkakataong magiging maayos ulit kami.

Ngunit bigla siyang huminto.

“Michael...” mahina kong tawag.

Hindi man lang niya ako tinapunan ng tingin. Agad siyang bumaba ng kama at dinampot ang bathrobe na nakasabit sa upuan.

“Damn it, Kimberly.” Napailing siya. “You can't really satisfy me in bed. Palagi na lang ako ang gumagawa.”

Parang tumigil ang mundo ko sa mga sinabi niya.

Nanatili akong nakahiga habang pinagmamasdan siyang pumasok sa banyo.

Narinig ko ang pagbukas ng shower. Kasabay noon ang pagpatak ng mga luha ko.

Mabilis kong inayos ang sarili ko. Kinuha ko ang kumot at ibinalot iyon sa katawan ko. Nanginginig ang mga kamay kong pinunasan ang mga mata ko.

Isang taon pa lang kaming kasal. Pero halos pare-pareho na lang ang naririnig ko.

Hindi raw siya nasisiyahan.

Hindi raw ako marunong.

Hindi raw sapat ang ginagawa ko.

Hindi ko alam kung ano pa ba ang dapat kong gawin.

Lumaki akong konserbatibo. Hindi ako naging komportable sa usaping ganoon. Ang alam ko lang, kapag mahal mo ang isang tao, sapat na iyon para maging masaya ang pagsasama.

Mali pala ako.

Ilang minuto ang lumipas bago siya lumabas ng banyo. Fresh na fresh na siyang tingnan. Para bang walang nangyari. Samantalang ako, namumugto na ang mga mata.

Lumapit ako sa kaniya. “Michael... can we talk?”

Hindi siya sumagot. Binuksan niya ang closet at isa-isang inilabas ang mga damit niya.

“May lakad ka?” tanong ko.

“Business trip.”

“Kailan?”

“Tonight.”

Bigla akong natigilan ako.

“Tonight?” ulit ko. “Pero anniversary natin ngayon.”

“I know.”

“Bakit hindi mo man lang sinabi sa akin?”

“Hindi ko kailangang ipaalam lahat ng schedule ko, Kim.”

Napakagat ako sa labi. “Michael... may nagawa ba akong mali?”

Huminto siya sa pag-aayos ng maleta. Lumingon siya sa akin. “Seriously, Kim? Hindi mo pa rin alam?”

“Ano bang hindi ko alam?”

Humugot siya ng malalim na buntong-hininga. “I'm tired.”

“Pagod ka lang. Naiintindihan ko. Pareho naman tayong—”

“No.” Pinutol niya ako. “I'm tired of this marriage.”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

“Michael...”

“May business trip ako sa Singapore. Mawawala ako ng ilang linggo dahil magiging busy ako sa expansion.”

Lumapit ako sa kaniya. Hinawakan ko ang braso niya.

“Please... huwag naman ngayong gabi. Anniversary natin.”

Dahan-dahan niyang inalis ang kamay ko. “Hopefully, pagbalik ko, marunong ka nang gawin ang mga pangangailangan ko bilang asawa mo, Kim.”

Hindi ako agad nakapagsalita. Pakiramdam ko ay may nakabara sa lalamunan ko.

“I'm so disappointed.”

“I'm trying...” nanginginig kong sabi.

“Hindi sapat ang pagta-try.”

“Turuan mo kasi ako.”

Napatingin siya sa akin. “Anong ibig mong sabihin?”

“Kung may mali akong ginagawa... sabihin mo sa akin. I'll learn. I'll do everything.”

Napailing siya. “I already did. Napabuntong-hininga siya. “Hindi trabaho ng asawa ang turuan ang partner niya ng basic things.”

“I'm willing to learn, Michael.”

“Too late.”

Parang unti-unting nadudurog ang puso ko.

Lumapit ulit ako.

“Michael... mahal kita.”

“Love isn't enough, Kim.”

“Please... huwag mo akong iwan.”

“Hindi puwedeng ikaw lang ang palaging nasisiyahan sa tuwing nagsisiping tayo.”

“I'm sorry.”

“I'm so damn tired of this marriage.”

Napaatras ako.

“Mas mabuti pang maghiwalay na lang siguro tayo.”

Hindi ako makahinga.

“M-Michael... don't say that.”

“Why not?”

“Because we're married.”

“And?”

“Hindi ba puwedeng ayusin natin?”

“Napagod na akong maghintay.”

“Give me another chance.”

“I already gave you a lot.”

“Please...”

“Enough, Kimberly.”

Mabilis niyang dinampot ang maleta niya. Naglakad palabas ng kwarto. Hindi man lang siya lumingon.

“Michael!”

Hindi siya huminto.

“Michael, please!”

Narinig ko ang pagsara ng p***o. Kasunod noon ang katahimikan.

Unti-unti akong napaupo sa sahig.

Hindi ko namalayang tuloy-tuloy na pala ang pag-iyak ko.

Paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko.

Saan ba ako nagkulang?

Hindi ba ako naging mabuting asawa?

Hindi ba sapat ang pagmamahal ko?

Masakit.

Nakakahiya.

Pero kahit ganoon, mahal ko pa rin si Michael.

Ayokong tanggapin na tapos na kami.

Kung maaayos ko lang ang problemang iyon, baka bumalik pa siya. Pero may isang malaking problema. Wala akong alam tungkol sa sex.

No experience.

Napabuntong-hininga ako.

Kinuha ko ang cellphone ko.

Isa lang ang taong puwede kong tawagan.

Si Ashley.

Ilang segundo pa lang ay sinagot na niya ang tawag.

“Hello? Kim? Bakit ang aga mong tumawag? Anniversary n'yo ngayon ah.”

“Ash...”

“Uy, umiiyak ka ba?”

Pinunasan ko ang mga luha ko.

“Kimberly.”

“Ash...”

“What happened?”

“Pwede ba kitang tanungin ng isang bagay?”

“Anything.”

“May kilala ka bang gigolo?”

“Kim... ano'ng sinabi mo?”

“May kilala ka bang gigolo?”

“Wait. Seryoso ka ba?”

“Oo.”

“Anong gagawin mo?”

“Kailangan ko ng tutulong sa akin.”

“Atty. Kimberly Montefalco, nilalagnat ka ba?”

“Hindi.”

“May client ka bang may kaso?”

“Wala.”

“Then why are you asking?”

Napapikit ako.

“Iniwan ako ni Michael.”

“Ano?”

“Anniversary namin ngayon.”

“Oh my God.”

“Hindi ko raw siya kayang i-satisfy sa kama.”

“What?!”

“Sinabi niyang pagod na siya sa marriage namin.”

“Kim...”

Narinig kong bumuntong-hininga siya.

“Is he insane? My God. Kimberly, anong klaseng lalaki ang nagsasabi niyan sa asawa niya? Stop blaming yourself.”

“I still love him.”

“Seriously? After everything he said?”

“Oo.”

“Kung ako sa 'yo, iiwan ko na ang lalaking 'yan.”

“Hindi ko kaya.”

“Kim...”

“Gusto kong iligtas ang marriage ko.”

Narinig ko siyang huminga nang malalim.

“Sigurado ka ba rito? Wala nang makakapigil sa 'yo?”

“Wala.”

“Fine.”

Napaupo ako nang maayos.

“I'll help you.”

“Talaga?”

“Hahanapan kita ng high-end gigolo.”

Napangiti ako sa gitna ng pagluha. “Thank you.”

“Pero makinig ka muna.”

“Oo?”

“Kapag naramdaman kong may mali, uuwi tayo agad. At kapag hindi ka komportable, aalis tayo.”

“Oo.”

“At isang beses lang ito. Naiintindihan mo?”

“Oo.”

“I'm doing this because you're my best friend. Give me thirty minutes. I'll pick you up.”

“Thank you, Ash.”

“Magbihis ka na.”

Binaba ko ang tawag.

Pagkaraan ng halos kalahating oras, dumating si Ashley.

Pagpasok pa lang niya sa condo ko, niyakap niya agad ako.

“Ang pangit mo umiyak,” sabi niya.

Napatawa ako kahit bahagya.

“Kumain ka na ba?”

Umiling ako. “Hindi.”

Hinila niya ako papunta sa kusina.

“Kahit sandwich lang. Kailangan mong kumain.”

Pagkatapos kong makakain ng kaunti, sumakay na kami sa sasakyan niya.

Tahimik kaming dalawa sa unang bahagi ng biyahe.

Si Ashley ang unang nagsalita.

“Last chance. Sure ka pa rin? Hindi ito cheating para sa 'yo?”

“It's not cheating.”

“Explain.”

“He will just help me.”

“Kim.”

“I need to save this marriage.”

Napailing siya sa sinabi ko.

“Sana lang, tama ang ginagawa mo.”

“Ayos lang kahit mali. Basta mailigtas ko lang ang marriage namin.”

Hindi na siya nagsalita.

Makalipas ang ilang minuto, huminto ang sasakyan sa harap ng isang pribadong gusali.

“Dito na tayo,” sabi ni Ashley. “Ready?”

Huminga ako nang malalim.

Hindi ko alam kung tama ba ang gagawin ko. Pero alam kong ayokong mawala si Michael.

Tumango ako.

Pagpasok namin sa loob, sinalubong kami ng isang eleganteng babae.

“Good evening, Miss. Please follow me.”

Sinundan namin siya hanggang sa isang malawak na lounge.

Huminto siya sa harap ng malaking p***o.

Pagkabukas nito, bumungad sa akin ang limang lalaking nakaupo sa magkakahiwalay na sofa. Lahat sila ay nakasuot ng mamahaling suit. Lahat ay tahimik na nakatingin sa akin.

“Choose wisely.”

Doon ko nakita ang lalaking hindi man lang tumingin sa akin. Siya lang ang nanatiling nakaupo habang nagbabasa ng isang folder.

Dahan-dahan niyang ibinaba iyon. Saka niya itinaas ang tingin.

Nagtagpo ang mga mata namin.

“I'm not accepting new clients.”