บทที่ 17 : เครื่องจักรนักพ่น!

เป็นทั้งความซวยและความโชคดีในเวลาเดียวกัน นักศึกษาคณะเภสัชถูกนำตัวเข้าห้องผ่าตัดอีกครั้ง ทว่าหนนี้หาใช่การดัดแปลงพันธุกรรมเพื่อรักษาโรคไม่ หากแต่เป็นการเปลี่ยนแปลงอวัยวะบางส่วนเพื่อช่วยมวลมนุษยชาติ มือทั้งสองข้างของเขากำลังจะกลายเป็นโรบอท

.

“ผมจะช่วยคนอื่นได้ใช่ไหม?”

เปรมพูดระหว่างที่ครอบแก้วยาสลบยื่นลงมาประกบเข้าที่ปาก ดวงตาค่อย ๆ สะลึมสะลือลง ระหว่างนั้นเตียงก็ถูกเข็นเข้าสู่ห้องเชือด เปรมมองเห็นหน้าหมอไม่เป็นหน้าหมอ มันกลายเป็นหน้าของพ่อแม่แล้วก็คนรักอย่างมิวท์แล้วก็แพรวแทน

.

หลายวันผ่านไป

.

เวลาแห่งการรอคอยของเหล่าคณะแพทย์ก็มาถึง การผ่าตัดปลูกถ่ายอวัยวะดำเนินไปได้ด้วยดี ร่างของเปรมถูกเข็นออกมาพร้อมกับแคปซูลทรงวงรีขนาดเท่ามนุษย์ ตัวของเขาถูกจับยัดไว้ในนั้น มีสายยางระโยงระยางเสียบติดตรงนั้นตรงนี้เต็มไปหมด เปรมหลับตาพริ้มราวกับเด็ก ๆ ด้วยความสัตย์จริงว่าเขาดูแข็งแรงขึ้นมาก แม้จะเห็นเพียงใบหน้ากับนัยน์ตาผ่านช่องกระจกเล็ก ๆ บนแคปซูล แต่แค่นั้นก็มากพอแล้วที่จะทำให้พวกคุณหมอตื่นเต้นกระวนกระวาย

.

“จะได้ผลไหมครับหมอ การผ่าตัดฝังเครื่องจักรลงอวัยวะของพวกเรา?”

หมอหนุ่มคนหนึ่งหันไปถามอาจารย์แพทย์เจ้าของโปรเจค

.

“ต้องได้สิ เราไม่ได้ทำทั้งตัวเราดัดแปลงใช้แค่บริเวณฝ่ามือ คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก”

อาจารย์ตอบ

.

“ผมก็ว่างั้นครับ งั้นเรากดปุ่มเปิดแคปซูลกันเลยนะครับ”

.

“อืม..เอาเลย!”

.

แววตาเต็มไปด้วยความหวังเช่นเดียวกับกลุ่มหมอในทีมคนอื่น ๆ พวกเขายืนล้อมกันเป็นวงเต็มห้องผ่าตัด โดยมีแคปซูลของเปรมนอนนิ่งอยู่ตรงกลาง หากการทดลองนี้สำเร็จไวรัสหน้าไหนก็ไม่ต้องกลัวอีกแล้ว เปรมจะกลายเป็นคนกึ่งเครื่องจักรเขาจะเป็นกองกำลังหลักที่จะออกไปปกป้องทุกคนบนโลกใบนี้

.

“ครืดดดดด!”

.

“ฟู่!!!!!”

.

ประตูแคปซูลสไลด์เปิดลงด้านล่าง ระหว่างนั้นฐานที่ค้ำยันก็ชันตั้งขึ้นด้วยชุดขับดันไฮดรอลิก สายน้ำเกลือสายไฟระโยงระยางทยอยหลุดออกทีละเส้นสองเส้น ควันโขมงโฉงเฉง สอดคล้องกันกับร่างเปลือยไซต์หนาของเปรม ที่ก้าวเท้าออกมาราวกับกัปตันอเมริกาจากหนัง The avenger

.

“สวัสดีครับทุกคน ผมดูเป็นไงบ้าง~?”  

.

เสียงหล่อเป็นห่อหมกยังไม่สู้เสียงปรบมือของพวกคุณหมอที่กระโดดโลดเต้นดีใจ การทดลองนี้สำเร็จอย่างสง่างาม พวกเขาสามารถทำให้ร่างทดลองทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ แค่พริบตาแรกที่ตื่นขึ้นมาเปรมก็มีปฏิกิริยา มีความทรงจำ และมีการตั้งคำถามเพื่อแสวงหาคำตอบ นี่คือคนเหนือมนุษย์เป็นกึ่งคนกึ่งโรบอทที่ทรงประสิทธิผล

.

“เพอร์เฟคมาก ล้ำค่าที่สุด”

หมอเจ้าของโปรเจคพูด ในใจแกคิดไปไกลแสนไกลว่าตั้งแต่ทำงานมาเคสนี้น่าจะเป็นเคสที่ภูมิใจที่สุดแล้วในชีวิต

.

สวมเสื้อผ้าปิดบังความโป๊กันอยู่ครู่ใหญ่ และจังหวะนั้นเองที่ทำให้เปรมรู้สึกประหลาดใจ เขาชำเลืองสายตาไปทางหมอพลันโพล่งคำถามออกไปโดยไม่มีความเกรงใจใด ๆ ทั้งสิ้น

.

“เยี่ยมจริง ๆ เหรอครับหมอ?”

“ใช่เหรอครับ? ทำไมผมถึงรู้สึกขัด ๆ ตรงฝ่ามือจัง”

.

พูดไปพลางพลิกฝ่ามือตัวเองขึ้นมาดูด้วย รอจนกระทั่งกลุ่มควันเริ่มจาง ทัศนียภาพในห้องกลับมาเป็นปกติ 

.

“เนี่ยะ!?”

“ไอ้จุกกลม ๆ เท่าฝาโค้กนี่คืออะไรกัน?”

.

เงียบกริบไร้สัญญาณตอบรับจากคณะแพทย์ท่านใด ยกเว้นอาจารย์หมอเจ้าของโปรเจคที่จู่ ๆ ก็พาตัวเปรมออกไปนอกโรงพยาบาล เจตนาของแกคือการพาตัวทดลองออกไปทดสอบสมมติฐานสุดท้าย แล้วก็ต้องการพาเปรมออกไปให้เห็นกับตาตัวเอง ว่าระหว่างที่เขารับการผ่าตัดอยู่นั้น หลายวันที่ไร้ซึ่งเลือดของเขาในการช่วยเหลือผู้คน วิกฤตการณ์ข้างนอกเลวร้ายบรรลัยขนาดไหน

.

ร้างเป็นป่าช้าคือนิยามที่เปรมเห็น ต้นไม้ใบหญ้าแห้งสนิทแม้แต่ลมที่พัดเข้ามาโดนร่างก็ยังแสบซ่านไปทั้งตัว ตึกระฟ้าเต็มไปด้วยรอยร้าวแตกระแหง ซีเมนต์ที่ว่าแกร่งร่วงหลุดเป็นขุยปลิวเป็นเศษขี้กาก Covid-19 กัดกินทุกสรรพสิ่ง มันฆ่าไม่เลือกไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตหรือไม่มีชีวิต ยิ่งเป็นช่วงที่เปรมถูกนำตัวไปผ่าตัดด้วยแล้ว อานุภาพการทำลายล้างของมันยิ่งมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ

.

“ฟับ!”

เสียงกดสวิทซ์เรียกใช้งานหน้ากากครอบแก้ว และเพียงเสี้ยวอึดใจเดียววัสดุโปร่งใสก็ตวัดออกมาคลุมทั้งศีรษะของคุณหมอเอาไว้

.

“เราจะไปกันแค่สองคนนะคุณเปรม เพราะชุด PPE ของหมอท่านอื่นป้องกันเชื้อไวรัสสุดเข้มข้นจากภายนอกไม่ได้ หวังว่าคุณคงเข้าใจ”

.

“เข้าใจอะไรครับหมอ? นี่หมอคิดจะทำอะไรกันแน่? ให้ผมรู้อะไรบ้างสิ!"

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโมโห เปรมดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

.

ตอกย้ำว่าการทดสอบขั้นที่หนึ่งสัมฤทธิ์ผล หมอใหญ่จัดแจงจดบันทึกว่าร่างทดลองสามารถต้านทานต่อเชื้อไวรัสได้โดยไม่ต้องใส่หน้ากากครอบแก้ว เชื้อไวรัสที่อยู่ในอากาศไม่มีผลต่อระบบทางเดินหายใจของโรบอทเปรม

.

แล้วแกก็พูดเสริมขึ้นอีกว่า

.

“ดี! ถือว่าคุณพร้อมแล้ว”

“งั้นผมจะพาคุณไปพิสูจน์สมมติฐานสุดท้าย ไปเช็คกันหน่อยว่าจุกบนฝ่ามือคุณใช้งานได้รึเปล่า?”

.

“อ่ะ.. เอิ่ม.. ครับ เชิญนำไปเลย~!”

.

เดินย่ำเท้าฝ่าดงความเสี่ยงกันต่ออีกร่วม 5 นาที หมอผู้ใส่หน้ากากครอบแก้วจาก AP ก็หยุดฝีเท้าลงตรงบริเวณทางเท้าแห่งหนึ่ง ติดกันเป็นถนนคอนกรีตที่ไม่มีรถวิ่ง สองข้างทางมีแต่รถผุ ๆ พัง ๆ เพราะแม้แต่สนิมก็ยังขึ้นไม่ทันความเร็วของไวรัสมรณะ ทว่าครานั้นก็ยังอุตส่าห์มีลุงแก่ ๆ ที่เป็นขอทานคนหนึ่งนั่งพิงถังขยะอยู่

.

แกคือสิ่งหายากในเมืองหลวงแห่งนี้ เพราะผู้คนล้วนต้องซ่อนตัวหลบอยู่แต่ในบ้าน คุณหมอก็เลยกระซิบกับเปรมขึ้นมาเบา ๆ

.

“ขอทานคนนี้ติดเชื้อ Covid-19 ร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาตายแน่ถ้าคุณไม่ช่วย”

.

“บ้า?!”

“แล้วจะให้ผมช่วยยังไง ก็สกัดเลือดผมไปใช้อีกซะสิ”   

.

“ไม่ ๆ ๆ ไม่ต้องทำแบบนั้นแล้วคุณเปรม ก็จุกก๊อกบนฝ่ามือคุณนั่นไงเปิดมันออกซะสิผมจะได้บันทึกข้อมูลเก็บไว้ ถ้าการทดสอบสกิลการรักษาหนนี้ผ่านล่ะก็ พรุ่งนี้คุณออกทำงานภาคสนามกับทีมผมได้เลย”

คุณหมอยังคงกระซิบพลางกระเถิบตัวไปยืนด้านหลัง แล้วก็ควักโทรศัพท์ออกมาบันทึกภาพเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นเอาไว้

.

เช่นกันกับเปรม เขาสูดลมหายใจที่มีแต่เชื้อไวรัสร้ายเข้าไปจนเต็มปอด ก่อนจะหงายฝ่ามือขึ้นพลางหมุนหมุดเกรียวออกจากรูสกรู โดยที่แววตายังคงจับจ้องเป้าหมายที่เป็นขอทานเอาไว้

.

“พลาดก็แค่ตาย แต่ถ้าเราไม่ทำแกก็ตายอยู่ดี งั้นขอผมลองหน่อยนะลุงอโหสิกรรมให้ผมด้วยนะ”   

.

.

“แกร๊กกก!”