CHAPTER 6

Kinabukasan, diretso akong bumaba papunta sa kusina sa first floor. Ramdam ko pa rin ang kakaibang pakiramdam at pagod mula sa nangyari sa amin kagabi dahil hindi lang basta halik ang namagitan sa amin, kaya mas lalo akong hindi mapakali. Hindi ko alam kung paano ko haharapin si Ethan ngayong umaga pagkatapos ng gabing iyon.

Pagdating ko sa kusina ay nakita kong magkatabi na silang dalawa ni Aiden sa hapag, mukhang komportable na sa isa't isa habang kumakain. Nagtaka pa ako kung paano sila naging ganoon kabilis magkasundo gayong ilang araw pa lang simula noong magkakilala sila. Nang tuluyan akong makalapit, doon ko naramdaman ang biglang pananahimik sa paligid at ang mabigat na tensyon sa pagitan namin ni Ethan.

"Good morning," bati ko para basagin ang katahimikan bago umupo sa kabilang dulo ng mesa para lumayo nang kaunti sa kaniya.

"Mama! Gising ka na po!" masiglang sigaw ni Aiden sabay kaway gamit ang maliliit niyang kamay. "Bakit ang tagal mo po bumaba? Gutom na po ako kanina pa!"

"Good morning, Atasha. You took your time coming down." pormal na bati ni Ethan. Tiningnan niya ako nang diretso sa mata, isang tingin na may kasamang pahiwatig at tila nagpapaalala sakin ng pangyayari kagabi.

"Ah, m-may inasikaso lang ako saglit sa itaas," mabilis kong sagot sabay iwas ng tingin, bago bumaling kay Ethan. "Salamat sa pag-aasikaso kay Aiden, hindi mo naman siya kailangang ipaghanda agad ng agahan."

"He woke up early looking for you, so I thought it would be best to bring him down for breakfast," sagot ni Ethan habang nakatitig pa rin sa akin. "He shouldn't skip the first meal of the day."

"Mama, masarap po ang tinapay na hinanda ni Papa Ethan!" sabi ni Aiden habang ngumunguya nang dahan-dahan. Tumingin siya kay Ethan tapos ay bumalik ang tingin sa akin habang nakangiti nang malaki. "Alam mo po, Mama? Sabi ni Papa Ethan, magkamukha raw kami! Kasi po pogi rin ako kagaya niya!"

Napatingin ako nang saglit kay Ethan bago sumagot. "Talaga ba, anak? Baka namamalikmata lang siya."

"I am not seeing things, Atasha," asar na sagot ni Ethan habang nakangiti nang nakakaloko. "And besides, my eyesight was perfectly fine last night, especially when—"

"Ethan, please," mabilis kong pagputol sa kaniya bago pa niya matuloy ang sasabihin niya.

Naramdaman ko ang pag-init ng pisngi ko kaya yumuko na lang ako at kumuha ng pagkain. Ramdam ko pa rin ang tingin ni Ethan sa akin, kaya lalo akong naiilang at hindi makatingin nang maayos.

"Mama..." tawag ulit ni Aiden sa akin. Huminto siya sa pagkain at lumingon sa pwesto ko. "Pwede po ba dito na lang tayo laging tumira? Kasi po ang laki ng bahay na 'to, ang sarap po tumakbo! Marami ring kwarto tapos kasama pa natin si Papa Ethan lagi. Masaya po kapag sama-sama tayo!"

Nagulat ako sa sinabi niya. Lumingon agad ako kay Ethan, parang hinihintay ko pa rin ang sasabihin niya bago ako sumagot.

"Why not? It's actually a good idea. The house is safe, he has more space to play, and you won't have to travel back and forth anymore," sabi ni Ethan habang nakatingin nang diretso sa akin. "You'll be more comfortable here too."

"Pero Ethan, hindi naman ganu'n lang kadali magdesisyon," sagot ko nang mabilis. "May bahay kaming inuuwian, may mga magulang pa rin akong kailangang dalawin."

"We can visit them anytime you want. Nothing changes, except that this will be your home from now on. It's more practical this way," sabi ni Ethan bago muling bumaling sa kaniyang pagkain.

Tumingin ulit si Aiden sa akin, nakanguso nang kaunti habang nagmamakaawa. "Please po, Mama? Dito na lang tayo. Mas gusto ko po rito. Sabi ko pa kay Papa Ethan, kung kamukha ko siya, ibig sabihin pwede na po siyang laging kasama natin!"

Napabuntong-hininga ako nang malalim. Paano ko tatanggihan ang anak ko gayong kitang-kita ko ang tuwa sa mukha niya? At si Ethan naman ay tila ayaw nang magpatalo sa usapang ito.

"O sige na... kung 'yan ang gusto ninyong dalawa, wala na akong magagawa," pagsuko ko na lang dahil wala naman na akong panalo sa kanilang dalawa.

"Yehey! Salamat po, Mama!" masayang sigaw ni Aiden habang pumapalakpak ang maliliit niyang kamay, bago bumaling sa katabi niya para yakapin ang braso nito. "Salamat din po, Papa Ethan!"

Nang matapos kaming kumain ay tumakbo na si Aiden palabas para maglaro sa damuhan, naiwan kaming dalawa sa mesa. Agad kong naramdaman ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Mas lalo kong naramdaman ang pagiging ilang sa pagitan namin dahil sa nangyari kagabi.

"Now that you're staying here permanently, we need to fix your work too," panimula ni Ethan, tumayo nang bahagya at lumipat ng pwesto palapit sa akin.

Lalo akong napaatras nang kaunti sa kinauupuan ko. "Anong ibig mong sabihin?"

"You won't just do household chores anymore. Starting tomorrow, you'll be my personal secretary. You'll go to the office with me, handle files, schedule meetings, and work directly under me," paliwanag niya, nananatiling nakatingin sa mukha ko. "Don't worry, you'll get a proper salary every month. Enough for you and Aiden. It's part of our agreement anyway."

Tumango ako nang mabilis, umiiwas pa rin ng tingin. "Ah... g-ganoon ba? Sige, naiintindihan ko. Mas okay naman siguro 'yon."

Huminto siya sa pagsasalita sandali. Tinitigan niya ako nang matagal at doon ko naramdamang may iba pa siyang gustong pag-usapan.

"And Atasha..." sabi niya, bahagyang humina ang boses niya ngayon. "About what happened last night. I've been wanting to talk to you about it since I woke up."

Napahigpit ang hawak ko sa hawak kong kutsara at tinidor. Hindi ko inaasahang babanggitin niya ito agad. Ramdam ko ang init na muling umakyat sa mukha ko, at lalong tumindi ang pagkailang ko.

"W-wala lang 'yon, Ethan," nauutal kong sagot nang mabilis habang pilit na nagpapakabusy sa pagkain ko.

"What do you mean 'wala lang'? That wasn't just nothing. You felt it too, didn't you? You didn't push me away, you even responded," sabi niya, may himig ng pagkadismaya at pagtatampo sa kaniyang boses. "Don't act like it didn't happen."

Huminga ako nang malalim, pinilit kong maging matatag kahit na ang puso ko ay gusto nang sumabog sa kaba. Kailangan kong linawin ang sitwasyon namin bago pa kami tuluyang magkalituhan.

"Ang ibig kong sabihin... nadala lang tayo ng init ng katawan. Walang ibang kahulugan ang nangyari sa atin kagabi," paliwanag ko, hinarap siya nang diretso kahit nanginginig ang loob ko. "Hindi dapat makaapekto sa trabaho natin o sa kasunduan natin. Isa ’yong malaking pagkakamali."

"Is that really how you see it? Just a mistake? Just heat of the moment and nothing more?" tanong niya, bakas sa mukha at boses niya na nasaktan siya sa naging sagot ko.

Tumingin ako sa kaniya nang seryoso, pilit na itinatago ang totoong nararamdaman ko.

"Yes, Ethan. Wala lang 'yon. At sana... hindi na maulit 'yon.”