ANG PULSERAS

Isa ang pamilyang Ramirez sa pinakamayaman at pinakama-unlad na pamilya sa Pilipinas. Samantalang ang pamilya naman ng mga Saavedra ay malapit nilang kaibigan. Noong halos mabankrupt ang kompanya ng mga Saavedra, ang pamilyang Ramirez ang tumulong sa kanila upang makabangon. At bilang pagpapasalamat at pagtupad na rin sa kasunduan. Nangako si Gabriel na papakasalan niya si Monica upang mas lalong maging malakas ang kani-kanilang kompanya.

Kasal na sila ng malaman ni Monica ang lahat. Hindi siya nagalit, tinanggap niya ang lahat dahil nga gusto niya si Gabriel at akala niya ay may gusto rin ito sa kanya pero ang katapatan pala nito ay hawak ni Ericka.

Ang pagsasama ni Monica at Gabriel ay hindi na bumalik pa sa dati. Habang nadadagdagan ang araw, unti-unti na nilang nakaksanayan na huwag magpansinan. Kinabukasan maagang lumabas pumunta si Monica sa hospital para bisitahin ang kanyang nanay.

“Anak, magsabi ka nga sa akin ng totoo. Nag-aaway ba kayo ni Gabriel? Kapag pupunta ka rito ay namamaga ang mata mo na para bang galing ka sa matinding pag-iyak,” malungkot na pag-uusisa nito. 

“Mama, hindi po kami nag-aaway.” Nakangiting sabi niya. Natatakot siyang sabihin ang totoo. Dahil ang tingin nila kay Gabriel ay pinamabuting manugang. Gumugulo rin sa isip niya ang mga isiping “Paano niya sasabihin na may ibang mahal at may anak sa ibang babae si Gabriel at paano niya sasabihin sa mga ito na balak na nilang makipaghiwalay.”

Bigla ay dumating ang kanyang nakakabatang kapatid. Si Kevin. Yinakap niya ito. Nakasuot pa ito ng uniform at mukhang kagagaling lang sa school. 

“Ate, nakita ko si Kuya Gabriel,” masiglang sabi ng bata.

“Saan mo siya nakita?” pinipilit pakalmahin ni Monica ang sarili dahil baka kapag nag-ingay pa ang kapatid niya ay malaman ng kanyang ina ang totoo. 

“Nakasabay ko siya sa elevator. Akala ko nga ay didiretso siya dito kay mama pero may dadalawin daw muna siya. Nakita ko siyang pinindot ang 11th floor,”dugtong pa ng bata.

“Ma, lalabas lang ako. Puntahan ko lang si Gabriel.” paalam ni Monica Hindi na niya hinintay na sumagot ang kanyang ina dahil tumakbo na siya palabas. Sumakay siya sa elevator at pinuntahan ang sinabing floor ng kapatid. Habang naglalakad siya sa pasilyo at bahagyang sinisilip ang bawat kwarto. Hindi siya makapali. Natatakot siya.

Huminto siya sa pinakadulong pintuan. Bahagya itong nakabukas. Sumilip siya rito at nakita niya ang kanyang asawa na si Gabriel. Yakap nito ang isang babae na pasyente. 

Nakilala niya ang mukha nito. Si Ericka Buenaventura. Ang babaeng ikamamatay ni Gabriel kapag nawala.

“Ericka, Salamat sa Diyos at okay kana,” takot na takot na sabi ni Gabriel. Samantalang si Monica ay nasa labas ng pintuan bitbit ang matinding sakit ng kanyang nasaksihan.

Bigla ay umupo si Ericka, ikinulong niya ang braso niya sa baywang ni Gabriel at ibinaon ang mukha sa dibdib nito. Maya ay isinabit niya ang mga kamay niya sa leeg ni Gabriel.

“Gabriel, maaari mo ba akong samahan dito ngayong gabi? Natatakot kasi ako, wala akong kasama. Ayoko namang dalhin dito ang anak natin, baka mahawa sa akin,” malungkot na sabi ng babae.

Pikit-matang nakatingin at nakikinig si Monica sa labas. Sobrang sakit para sa kanya na makita ang asawa, kung paano alagaan ang ibang babae. Napapatanong tuloy siya sa sarili niya na “kaya naman pala sa iba, bakit hindi sa akin?” Sa matinding pag-iisip ay napatingin siya sa suot na pulseras ng babae. Kamukhang-kamukha ito ng pulseras na ibinigay sa kanya ni Gabriel noong pangalawang anibersaryo nila. Mas lalong nadagdagan ang galit sa puso niya. Hindi na rin niya gustong pakinggan ang mga susunod na pag-uusapan nila. Mabilis na tumakbo siyang tumakbo palayo. Nagtago siya sa isang bakanteng silid at doon ibinuhos ang malakas na paghikbi.

Dahil ayaw ni Monica na makita siyang miserable ng kanyang ina ay minabuti na lamang niyang umuwi sa kanyang bahay. Sinabi niya sa sarili na pag-nakalabas ng ospital ang kanayng ina ay tatapusin na niya ang lahat sa pagitan nila ni Gabriel.

Samantala, sa opsital, matapos alagaan ni Gabriel si Ericka ay nagpaalam muna siya sa bibisitahin ang Nanay ni Monica sa parehong pasilidad. Paglabas niya ng pintuan habang naglalakad siya sa lobby ay napansin niya ang isang nurse na tumatawa, may suot ito ng pulseras na pamilyar sa kanya.

Nang masigurong pulseras iyon ni Monica ay agad niyang hinawakan ng mahigpit ang braso ng babae. 

“Paano napunta sayo ang pulseras na ito?!” galit na tanong niya.

“N-napulot ko po,” nauutal na sagot niya.

Bigla ay kinabahan si Gabriel. Pumasok sa isip niya na baka pumunta rito si Monica at nakita sila. Isinauli sa kanya ng nars ang pulseras at mabilis niyang bumalik sa kwarto kung nasaan si Ericka.

“Pasensya na, hindi kita masasamahan ngayon,” seryosong sabi ng lalaki kaya natahimik ang babae. “Nag-utos rin ako sa mga nars na magpadala ng magbabantay sa’yo,” dugtong pa niya habang hindi naman maipinta ang mukha ng babae.

“Gabriel, nangako ka diba? Sabi mo ay mananatili ka rito,” malungkot na sabi niya. Akala niya ay maaawa sa kanya si Gabriel pero hindi dahil sa matinding kaba na nararamdaman niya para sa asawa.

“May kailangan lang akong asikasuhin sa bahay. Babalik din ako kaagad,”

“Sige. Pasensya na kung naabala kita ng ilang araw. Siguro ay nagtataka na ang asawa mo. Umuwi kana at bumawi ka sa kanya,” malungkot na sabi ng babae pero sa loob nito ay naiinis siya. Dapat siya ang kasama ni Gabriel hindi si Monica. Dahil umpisa pa lang ay siya naman talaga. Sadyang nawalan lang siya ng oras kay Gabriel at huli na nang malaman niyang kasal na ito kay Monica.

“Huwag kang mag-alala, hindi ka kailanman naging abala sa akin. Palagi kang nasa priority list ko,” nakangiting sabi ng lalaki at siniil ng halik si Ericka.