บทที่ 9 จิตแพทย์ไม่ช่วยอะไร

คอนโดชั้นบนสุดยังคงปิดเงียบเหมือนถูกลืมไว้กลางเมือง แสงเช้าอ่อนสาดผ่านม่านสีเทา มัวซึมเหมือนความรู้สึกของใครบางคนที่ไม่เคยเปลี่ยน

บนเตียงขนาดคิงไซส์ ร่างของไลลานอนหันหลังให้เขา ไหล่บางนั้นเกร็งแน่นแม้ในยามหลับ รอยแดงช้ำตามลำคอ ไหล่ และข้อมือยังไม่ทันจางไปจากคืนก่อน

อคินนอนลืมตาอยู่ด้านหลัง สายตาจ้องเพดานด้วยความคิดที่พันกันยุ่งเหยิง

มือของเขายังวางอยู่บนเอวเธอ — ไม่ใช่เพราะต้องการจะกอด แต่เพราะกลัวว่าเธอจะลุกหนีโดยที่เขาไม่รู้ตัวอีก

เธอไม่ได้พูดกับเขาเลยนับจากเมื่อคืน

ไม่มีคำต่อว่า ไม่มีแม้แต่เสียงกดดันใด ๆ

แต่นั่นแหละ...ที่ทำให้เขารู้ว่าเธอ “พัง” ข้างใน

และเขาเองก็...ไม่ต่างกัน

หลังอาบน้ำเสร็จ เขาเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมเสื้อเชิ้ตตัวใหม่ที่พับไว้อย่างเนี้ยบ ใบหน้าเย็นชาเหมือนเดิม แต่ดวงตา...กลับอ่อนล้ากว่าทุกวัน

ไลลายังนั่งกอดเข่าข้างเตียง สวมเสื้อคลุมที่เขาโยนให้เมื่อเช้า เธอไม่ได้พูด และเขาก็ไม่ถาม

เขาเดินเข้าครัว จัดอาหารเช้าอย่างเคย — ไข่ต้ม ขนมปังปิ้ง ข้าวต้มไก่สูตรเดิมที่เขาเคยทำให้ลลิน

เสียงช้อนกระทบถ้วยเบา ๆ ในความเงียบ ทำให้เขาชะงัก

‘เธอไม่ใช่ลลิน’

ประโยคที่เธอพูดในคืนนั้น...ยังตามหลอนอยู่ในหัว

แต่ภาพเธอในสายตาเขา — ก็ยังปะปนกับภาพของลลิน

ผมยาวระดับเดียวกัน

กลิ่นสบู่ที่เธอใช้...คือกลิ่นเดียวกับที่เขาเตรียมไว้ในห้องน้ำ — กลิ่นเดียวกับที่ลลินเคยใช้

และเขา...ก็เป็นคนเลือกมันเอง

ไม่มีความบังเอิญ

มีแค่ ‘การทำซ้ำ’

ซ้ำจนแม้แต่เขาเอง...ก็เริ่มแยกไม่ออกว่าเขากอดใครอยู่ในทุกคืน

“คุณจะกินตอนนี้ หรือให้เอาไปวางไว้เหมือนเดิม”

เสียงเขาเรียบนิ่ง ไลลานั่งอยู่เหมือนเดิมไม่ตอบสนอง

เขาพ่นลมหายใจเบา ๆ วางถาดอาหารลงบนโต๊ะ หันหลังเดินออกจากห้องเหมือนทุกครั้ง

แต่มือกลับกำแน่น...แน่นเหมือนคนกำลังพังทลาย

เย็นวันนั้น เขาเดินเข้าไปในคลินิกจิตแพทย์เอกชนแห่งหนึ่งย่านสุขุมวิท

“ดร.ธีรัตน์” เป็นเพื่อนเก่าสมัยแพทย์ประจำบ้าน และเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รู้เรื่องลลิน

“ไม่ได้เจอกันนานนะ อคิน”

“ผมต้องการคำตอบ” เขาเอ่ยทันที ไม่มีคำทักทาย ไม่มีน้ำเสียงไว้หน้า

“เรื่องลลินเหรอ?”

อคินพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะวางมือบนหน้าผากเหมือนคนที่กำลังยอมรับความอ่อนแอที่เกลียดนักหนา

“ผมฝันถึงเธอทุกคืนครับ...แม้จะตื่นอยู่ ผมก็ยังได้ยินเสียงเธอ”

“คุณพูดกับใครอยู่ทุกคืน?”

“ไลลา...” เขาตอบทันที

แต่ทันทีที่พูดชื่อนั้นออกมา...หัวใจก็เหมือนถูกบีบ

ใช่ — มันคือชื่อไลลา

แต่เสียงในหัวเขา...มันคือเสียงของลลิน

“คุณรักไลลาเหรอ?”

อคินเงียบ...

เขาไม่ตอบได้ในทันที

“ผมไม่ได้อยากให้เธอเป็นลลิน...แต่ผมก็ลืมลลินไม่ได้”

เสียงของเขาสั่นเล็กน้อยในตอนท้าย

ธีรัตน์ถอนหายใจ เอ่ยอย่างใจเย็นแต่เด็ดขาด

“คุณอาจกำลัง ‘project’ ความรักที่ไม่จบลงกับคนตาย...ใส่ลงไปในคนที่ยังมีชีวิตอยู่”

อคินชะงัก

คำว่า ‘project’ — มันเหมือนค้อนที่ทุบลงบนหัว

“มันอันตราย...ทั้งสำหรับคุณ และสำหรับเธอ”

“คุณหมายถึงไลลา?”

“ใช่...เธอไม่ใช่ลลิน และคุณก็รู้ดี”

อคินก้มหน้าลง เงียบอีกครั้ง

มือที่เคยจับมีดผ่าตัดได้อย่างแม่นยำ...สั่นนิด ๆ ขณะจับขอบเก้าอี้

“แล้วผมควรทำยังไง...” เขาพึมพำเบา ๆ

ธีรัตน์มองหน้าเขานิ่ง ก่อนจะพูดคำสุดท้ายก่อนจบการสนทนา

“เริ่มจากการยอมรับว่าเธอเป็นใคร...ไม่ใช่ใครที่คุณเคยรัก...”

อคินขับรถกลับคอนโด โดยไม่เปิดเพลง

ภายในรถเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น

เขากลับมา...

แต่ภาพในหัว — ยังคงไม่ใช่ไลลา

มันยังเป็นลลินอยู่ดี

เขาเปิดประตูเข้าห้อง...และพบเธอนั่งอยู่ที่เดิม

มองเขา...ด้วยสายตาของคนที่รู้

รู้ว่าเธอไม่ใช่เธอในหัวเขา

และนั่น...อาจเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยยอมรับเลยจริง ๆ

แสงไฟสลัวจากโคมไฟมุมห้องทอดเงายาวไปบนผนัง ไลลานั่งชันเข่าบนโซฟา ดวงตาแดงเรื่อขณะมองอคินที่ยืนนิ่งอยู่ตรงประตูห้องนั่งเล่น

เขาไม่พูดอะไรเลย

เขาแค่ยืนนิ่ง มองเธอด้วยดวงตาคู่นั้น—ลึก เย็น และสั่นไหวในเวลาเดียวกัน

เขาเหมือนคนที่เพิ่งออกจากสมรภูมิในจิตใจของตัวเอง

และมันยังคงดำเนินอยู่...ไม่มีวันจบ

ขณะสายตาทอดลงต่ำ มือของเขาคลายออกจากกำแน่นบนโทรศัพท์มือถือ—อุปกรณ์ที่เขาถือกลับมาหลังออกจากโรงพยาบาลเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

ไลลาไม่พูดเช่นกัน

แต่เธอสังเกต—เขาไม่เหมือนเดิม

ไม่ใช่ในแบบที่เขาเย็นชา

แต่เป็นแบบที่เหมือนเขากำลัง...แตกสลาย

ภาพตัดย้อน—

โต๊ะไม้ยาวในห้องจิตวิทยาของคลินิกส่วนตัวชื่อเงียบๆ ย่านทองหล่อ

ดร.ธีรัตน์—ชายวัยกลางคนในเสื้อเชิ้ตเรียบแต่ดูภูมิฐาน เอียงคอมองอคินที่นั่งฝั่งตรงข้าม

"ผมคิดว่าคุณไม่ได้มารักษา...คุณแค่มาหาคำตอบว่าจะอยู่กับภาพหลอนยังไง โดยไม่ให้มันกลืนคุณไป"

เสียงนั้นเรียบ...แต่คมพอจะกรีดลงไปในใจของอคินได้

อคินกัดฟันแน่น "ผมไม่ได้หลอน"

"คุณทำทุกอย่างเหมือนเดิม...เหมือนที่เคยทำกับลลิน ไม่เว้นแม้แต่เวลาตื่นนอน เพลงที่เปิด น้ำหอมที่ใช้ เสื้อผ้าที่คุณเตรียมให้เธอ..."

“คุณกำลังบอกว่า...ผมหลอมเธอให้เป็นลลิน?”

“ผมไม่ได้บอก” จิตแพทย์ตอบเสียงนิ่ง

“แต่คุณรู้ตัวเองอยู่แล้ว”

“ถ้าไม่หยุด...สุดท้ายคุณอาจสูญเสียเธอไปเหมือนคนก่อน”

คำพูดนั้นก้องอยู่ในหัวของเขา ขณะที่เขาก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่น

และก็เหมือนทุกครั้ง—ขาเขาพาไปยังเครื่องเสียงอัตโนมัติ

ปลายนิ้วกดปุ่ม play แบบไม่คิด

เพลงเดิมดังขึ้นทันที—เปียโนช้า ๆ ที่วนลูปจนไลลาจำได้

เธอหลับตาลงขณะเสียงแรกบรรเลง...

และในวินาทีนั้น—เธอรู้ว่าเขายังไม่กลับมา

เขา...ยังติดอยู่กับเงาของใครอีกคน

กลางดึก คืนนั้น

เตียงนอนแสนกว้างกลับเต็มแน่นด้วยความเงียบและความอึดอัด

อคินกอดเธอไว้แน่นจากด้านหลัง แขนแข็งทื่อแต่ไม่ยอมปล่อย

ลมหายใจของเขาร้อนเกินกว่าจะนอนหลับสนิท

เธอลืมตาในความมืด จังหวะหัวใจของเขาเต้นแรงแนบหลังเธอ รุนแรงเกินกว่าคนหลับ

“ลลิน...”

เสียงพึมพำนั้นดังที่ซอกคอเธอ

ไลลาสะดุ้ง

เธอรู้ว่าเขากำลังหลับอยู่

แต่คำพูดนั้น...ไม่ใช่ชื่อเธอ

“ลลิน...อย่าหายไป...”

เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นอีก ราวกับละเมอ แต่แผ่วเบาจนกลายเป็นคมมีดที่กรีดกลางหัวใจ

เธอพยายามพลิกตัว—เบี่ยงออกจากอ้อมกอดนั้น

แต่มือของเขารั้งไว้แน่น

เขากอดเธอไว้...เหมือนกลัวว่าเธอจะหายไปจากอ้อมแขน — เหมือนคนที่กอดอดีตไม่ยอมปล่อย

“อย่าทำแบบนี้...” เธอพึมพำ ทั้งน้ำตา

เธอไม่อยากเป็นใครอีกคนอีกแล้ว

เธอไม่อยากอยู่ในร่างใคร ไม่ว่าจะตายไปแล้วหรือยังอยู่

มือเธอผลักเบา ๆ ที่อกเขา

อคินรู้สึกตัวทันที

เขาขยับ พลิกตัวขึ้นเล็กน้อยแล้วมองเธอในความมืด

“เป็นอะไร...”

เธอเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดอย่างเจ็บปวด

“คุณเรียกชื่อคนอื่น...คุณละเมอ เรียกชื่อคนที่ไม่ใช่ฉัน...”

อคินไม่ตอบในทันที

เขานิ่ง...และความเงียบของเขาก็เจ็บกว่าคำสารภาพใด ๆ

“ถ้าคุณยังต้องการคนคนนั้น...คุณควรไปหาเขา...และปล่อยฉันไป”

คำพูดนั้นเหมือนระเบิดลูกเล็กที่จุดกลางเตียง

เขานั่งนิ่ง มือแน่น ดวงตาจ้องมองเธอราวกับจะเจาะเข้าไปในจิตใจ

“ผมไปหาเธอไม่ได้...และคนที่ผมต้องการคือคุณ...” เขาพูดเบา ๆ

“…ไม่ใช่ลลิน”

แต่ในแววตานั้น — เหมือนภาพของเธอยังซ้อนทับอยู่กับใครอีกคนที่เธอไม่เคยรู้จัก...แต่เขาไม่มีวันลืม

และไลลาก็รู้ดี

ว่าเขาอาจ ‘พูด’ ว่าต้องการเธอ

แต่หัวใจของเขา...ยัง ‘จำ’ ใครอีกคนอยู่ตลอดเวลา