5

Sandaling natigilan si Sofia. Halos hindi siya makahinga. Pilit niyang hinanap ang tamang sagot sa isip niya, habang pinipigilan ang nanginginig na tinig.

“W-wala po, Mom. Baka… baka lumabas sandali, o nasa study room,” sagot niya, pinilit na ngumiti. “Hindi korin po siya nakita nang dumating ako.”

Tinitigan siya ni Sally nang ilang segundo, parang sinusuri kung totoo ang sinasabi niya. Ngunit makalipas ang ilang sandali, ngumiti ito at tumango. “Sige na, maghanda ka na at bumaba. Huwag mong paabutin na lumamig ang pagkain. Hahanapin ko na rin ulit si Anton.”

Sa loob ng malaking cabinet, halos hindi gumalaw si Anton. Pinipigilan niyang huminga nang malalim, pinakikiramdaman ang bawat yabag ng mga paa sa labas ng pinto.

Pagkaalis ni Sally, napahinga nang malalim si Sofia. Dahan-dahan niyang isinara ang pinto, at sa sandaling iyon, naramdaman niya ang bigat ng sitwasyong pinasok nila.

Mayamaya, marahang bumukas ang pinto ng cabinet Lumabas si Anton, pawisan at halatang hirap huminga. Nakasuot pa rin siya ng bukas na polo, at ang buhok niya ay magulo. Sa kabila ng tensyon, ang titig niya kay Sofia ay nanatiling mainit, puno ng damdamin na hindi niya kayang itago.

“Safe na?” mahina niyang tanong, halos bulong.

“Sa ngayon,” sagot ni Sofia, mahina rin ang tinig. “Pero kung hindi ka lumabas ngayon, siguradong mahuhuli tayo.”

Lumapit si Anton, mabilis at determinadong parang ayaw na muling mapalayo sa kanya. “Sofia…” aniya, tinutok ang mga mata sa kanya. “Hindi na ako makakabalik sa ibaba. Hindi ko kayang harapin si Sally ngayon.”

Napasandal si Sofia sa pader, pinilit na maging matatag. “Kailangan mong bumalik. Kung hindi, lalo kang paghihinalaan. Baka isipin niyang may tinatago ka, na may problema sa inyo.”

“Hindi mo ba narinig ang sinabi niya?” boses ni Anton, halos pabulong pero puno ng galit at poot sa sarili. “Hinahanap niya ako. Kung bababa ako ngayon, baka makahalata siya. At kapag nagtanong kung saan ako galing, ano’ng sasabihin ko? Na kasama kita sa—”

“Anton, tama na,” putol ni Sofia, mahigpit ang tinig. “Tama na, bago pa lumala.”

Tahimik silang pareho. Sa pagitan nila ay ang amoy ng pabango at pawis, at ang mga labi na ilang minuto pa lang ang nakalipas ay naghanap ng isa’t isa. Pero ngayong bumalik ang katinuan, pareho nilang ramdam ang bigat ng kasalanan.

“Hindi ko sinasadyang mangyari ulit ito,” mahinang sabi ni Sofia, halos pabulong. “Sinubukan kong iwasan ka, Anton. Pero lagi rin kitang naiisip kahit ang layo ko na sa’yo ng ilang buwan.. Lahat ng tingin mo, lahat ng salita mo, hindi ko makalimutan.”

Lumapit si Anton, hinawakan ang kamay niya. “Dahil hindi mo dapat kalimutan. Dahil totoo ang naramdaman natin. Hindi ako nagkunwari kahit isang beses, Sofia.”

“Hindi mo ba naiintindihan?” balik ni Sofia, umiwas ng tingin. “Asawa mo si Mama. Hindi lang ito bawal, Anton. Kasalanan ito. At kung malaman niya, masisira ang buhay niya. Ang pamilya natin.”

“Pamilya?” mapait ang ngiti ni Anton. “Hindi na ako makatingin sa kanya bilang asawa, Sofia. Noong araw na nakilala kita, nagbago na ang lahat. Pinagsisihan ko na siya ang pinakasalan ko. Dapat ay nilaban kita noon pa man.”

Napatigil si Sofia. May mga luha nang namumuo sa kanyang mata. “Tigilan mo na ‘yan. Hindi mo alam kung gaano kasakit pakinggan ‘yan habang nasa kwarto ak, —anak ng babaeng pinakasalan mo. Kahit anong sabihin natin, mali ito.”

Hinawakan ni Anton ang pisngi niya, marahang pinunasan ang luhang tumulo. “Kung mali man, bakit ganito? Bakit tuwing tinitignan kita, ikaw lang ang nakikita ko?”

“Dahil matagal mo nang pinili ang maling tao,” sagot ni Sofia, marahan niyang inalis ang kamay nito. “Pero ngayon, kailangan ko nang tumigil.”

Saglit na katahimikan. Sa labas, maririnig ang malayong tawanan ng mga bisita, parang walang nangyari. Ngunit sa loob ng silid, mabigat ang bawat paghinga.

“Umalis ka na,” sabi ni Sofia, tinig ay matatag ngunit nanginginig. “Lumabas ka sa bintana, dumiretso ka sa likod. Walang makakakita sa’yo doon. Pagkatapos, bumalik ka sa study room. Gawin mong normal ang lahat.”

“Paano kung hindi ko kaya?” tanong ni Anton, malalim ang boses. “Paano kung ayaw ko nang magkunwari?”

“Kung mahal mo ako,” tugon ni Sofia, “gawin mo ‘yon. Kasi kung hindi, hindi lang buhay mo ang masisira. Pati ako… pati si Mama.”

Tinitigan siya ni Anton nang matagal, parang sinusubukang tandaan ang bawat detalye ng mukha niya. Ang mga mata, ang labi, ang paraan ng paghinga. Pagkatapos, dahan-dahan niyang inilapit ang noo niya sa noo ni Sofia. “Hindi ko alam kung paano ko mapuputol ‘to,” mahina niyang sabi. “Pero kung ito lang ang paraan para hindi ka masaktan, susubukan ko.”

“Anton…” mahinang sagot ni Sofia, pero bago pa siya makasagot ng iba pa, bahagya siyang hinaplos ni Anton sa buhok at marahang umatras.

Dahan-dahan niyang binuksan ang bintana, sinilip ang labas. Tahimik at madilim ang hardin, tanging ilaw ng pool at mga parol sa gazebo ang nagbibigay liwanag. Tumingin siya kay Sofia, huling beses, bago tuluyang bumaba.

Pagkaalis ni Anton, napaupo si Sofia sa gilid ng kama. Nakatitig siya sa sahig, pinipigilan ang luha. Sa isip niya ay paulit-ulit ang tanong, ‘Paano ko haharapin si Mama pagkatapos nito?’

Sa kabilang bahagi ng bahay, naglakad si Sally papunta sa study room. Bitbit pa rin niya sa isip ang larawang bumalik-balik, ang itim na boxer sa ilalim ng kama ng anak. Napailing siya, ngumiti nang bahagya.

“Siguro may tinatago na talaga ‘tong batang ‘to,” mahina niyang sabi sa sarili, may halong biro. “Malaki na rin naman siya. Baka may boyfriend na.”

Ngunit sa ilalim ng ngiting iyon, may maliit na kirot ng duda. Si Sofia ay laging maingat, laging tahimik. Ni minsan, hindi nagbanggit ng lalaking pinakilala. Kaya’t sa kabila ng tiwalang mayroon siya, may bahid pa rin ng tanong sa isip ni Sally.

Pagdating sa study room, tumingin siya sa paligid, walang tao. Ang mga papel ni Anton ay nakalatag sa mesa, ang laptop ay nakabukas, ngunit ang upuan ay bakante.

“Anton?” tawag niya. “Nandito ka ba?”

Walang sumagot.

Napailing siya, napabuntong-hininga. “Lalaking ‘yon talaga,” bulong niya. “Kung kelan may okasyon, saka nawawala.”

Paglabas ni Sally, tuluyan na niyang binitiwan ang pagdududa. Ngunit hindi niya alam, sa kabilang daan, tahimik na naglalakad si Anton papunta sa hardin, dumaan sa likod, at nagkunwaring galing sa labas. Sa mga mata niya, may halong pagod, takot, at pagnanasa na hindi pa rin tuluyang napapawi.

At sa silid ni Sofia, nanatiling nakabukas ang bintana, tila paalala ng kasalanang kailanman ay hindi na maibabalik sa dati.