Chapter Four

Bumaba ng sasakyan si Lexy. Hindi na siya nagpasama kay Raika kahit nag-insist itong samahan siya, at sinabihan na lang niya itong dumiretso sa opisina.

Pababa na sana ng kotse si Raika.

“Pero, President—”

“Basta sundin mo na lang ang sinasabi ko sa ’yo. Mauna ka na sa opisina at asikasuhin ang paghahanap ng heart donor para kay Lilian,” mariin niyang utos.

Wala nang nagawa si Raika kundi sumunod. Tumango siya. “Okay. Mag-iingat ka, President Black.”

Pagkasabi nito, isinara ni Raika ang pinto, at mabilis na pinaandar ni Rey ang kotse papunta sa opisina.

Nang mawala sa paningin ang sasakyan, tumalikod na si Lexy at naglakad palapit sa malaking kahoy na pintuan ng mansyon.

Kakatok na sana siya nang biglang bumukas ang pinto.

“President Black,” magalang na bati ng isang matandang lalaki—si Armando, isa sa mga tauhan ni Danilo.

Bahagya lamang siyang tumango bilang tugon. Pumasok siya sa loob habang pinagbubuksan ni Armando.

“Nasa greenhouse sila. Kanina pa hinihintay ang pagdating mo,” sabi ni Armando bago isinara ang pinto at naglakad patungo sa direksyon ng greenhouse.

Sumunod si Lexy.

“Ano naman ang ginagawa ng tatlo sa greenhouse?” bigla niyang tanong.

Nanatiling walang ekspresyon si Armando habang sumasagot.

“Naroon sila at umiinom ng tsaa na binili ni Boss mula sa ibang bansa,” kalmadong sagot nito.

“Bakit naman narito ang Dad ko?” sunod niyang tanong.

Nasa labas sila ng greenhouse.

Huminto si Armando at humarap sa kanya.

“Mabuti si Boss na lang ang sumagot sa tanong mo, President Black,” sabi nito. “Nasa loob sila.”

Pagkatapos ay bahagya itong yumuko at naglakad palayo.

Pinanood lamang ni Lexy ang papaalis na si Armando bago siya pumasok sa loob ng malaking greenhouse. Matatagpuan ito sa likuran ng mansyon ni Danilo—napapaligiran ng matataas na puno at sari-saring halaman at bulaklak, kaya tahimik at presko ang hangin dito.

Sa loob, may isang bilog na mesa na may apat na upuan. Tatlo roon ay may nakaupo—sina Danilo, Vincent, at ang ama niyang si Isley.

Halos sabay-sabay na napalingon ang tatlo nang mapansin ang presensya niya.

Naglakad papalapit si Lexy.

Lumapit muna siya sa ama at agad itong niyakap, na tinanggap naman ni Isley. Malambing niyang hinalikan sa sentido ang ama bago niya hinila nang bahagya ang bakanteng upuan papalapit kay Isley at naupo.

Sa kabilang side niya ay si Vincent, at sa kabila naman ang kanyang ama, kaya bahagya niyang inilapit ang sarili rito.

Seeing her action, Vincent’s hand holding the teacup clenched, almost crushing its delicate handle.

Napansin ito ni Danilo kaya agad siyang umaksyon.

Nakangiti . “Lexy, buti naman at narito ka na. Kanina ka pa namin inaantay. Lalo na si Vincent,” sabi ni Danilo.

Mabilis na kumilos si Vincent at ipinagbuhos ng tsaa si Lexy.

“You going back without informing me, as your fiancée, it seems to me you don’t care about my feelings, Lexy. Sana sinabihan mo man lang ako. Alam mo naman na hindi ko maiwasan maging concern pagdating sa’yo,” malambing niyang sabi, may matamis na ngiti sa kanyang labi.

Tinanggap ni Lexy ang teacup at maingat na ininom ang tsaa. Uminom siya dahil pakiramdam niya masusuka siya sa mga sinasabi ni Vincent.

She drank half before gently putting the teacup down. She looked at Danilo before her gaze landed on Vincent.

“Hindi ba’t sinabi ko na sa’yo na busy ako?” she said, her face expressionless.

Despite her lack of expression, Vincent’s smile did not fade.

“Still, not informing me about your whereabouts will make others think na napilitan ka lang sa relasyon nating ito. Do you understand the point now, my dear?” he said sweetly.

Nanatiling walang ekspresyon ang mukha ni Lexy despite the love and care he was showing.

“Alright. I’ll let Raika inform you next time,” she said.

Lumipat ang tingin niya kay Isley na kanina pa tahimik.

“Dad,” tawag niya. “Kanina ka pa tahimik. Want to go fishing?” she smiled at him.

Isley faintly smiled back. “Sure, pero pag-usapan muna natin siguro yung tungkol sa inyo ni Vincent. Since it’s the reason why we are all here in the first place,” he said calmly, sipping his tea.

Nawala ang ngiti sa labi ni Lexy nang marinig ang sinabi ng ama. Lumingon siya kay Danilo.

“Tito Danilo, ano pa ba ang dapat pag-usapan tungkol sa amin ni Vincent? Haven’t we already talked about—”

“The wedding,” Danilo interrupted.

Hindi na nagulat si Lexy. She already expected it.

“Hindi ba’t sinabi ko na last time na marami akong ongoing construction projects na kailangan asikasuhin? Lalo na ngayon na unti-unting dumadami ang foreign clients ng kumpanya,” paliwanag niya.

“But Lexy, tungkol ito sa kasal ninyo ni Vincent. I think you’re making up excuses sa tuwing pinag-uusapan natin ’to,” sabi naman ni Danilo.

“Kuya, Lexy has her reasons,” depensa naman ni Isley para sa anak. “Bata pa naman siya. Twenty-two pa lang naman siya. She can still enjoy her youth more bago siya maikasal kay Vincent.”

Gusto sanang magsalita ni Danilo nang maunahan siya ni Vincent.

“Naiintindihan ko ang punto mo, Tito Isley. Lexy is still young. After all, it’ll be bad of me to rob her of her youth early,” he explained, then paused briefly. “Still, we’ve been in this relationship for more than three years. Oras na siguro para pag-usapan na natin ang kasal namin. Lalo pa’t nangungulit na sa’kin ang mga magulang ko kung kailan kami magpapakasal.”

Pinakinggan ni Isley ang paliwanag ni Vincent bago siya nagsalita.

“Naiintindihan kita, Vincent. But this matter cannot be decided by you alone. Kailangan mo pa rin makuha ang consent o approval ng anak ko. Kung gusto na ni Lexy na magpakasal as soon as possible, wala akong dahilan para tumanggi. But as of the moment… sa tingin ko, wala pa roon ang isip niya,” mahabang paliwanag ni Isley.

“Gayunpaman, Isley, hindi naman siguro masama na—”

Hindi natapos ni Danilo ang sasabihin nang biglang sumulpot ang tauhan nitong si Armando, kasama ang drayber ni Lexy na si Rey.

“President Black,” tawag nito. “Pinapasundo ka ni Ms. Montefalco para agad mong ma-check ang construction project sa Avent Hill,” paliwanag ni Rey.

Kumunot ang noo ni Lexy. “Ano’ng nangyari?”

“Tatlong manggagawa ang nahulog matapos mag-collapse ang scaffolding, President Black. Nadamay rin ang project manager na nag-i-inspect ng materials noong oras na iyon. Base sa initial report, posibleng may depekto ang scaffolding—either substandard ang materials o mali ang pagkaka-install. Iniimbestigahan pa namin kung may negligence o foul play na involved,” paliwanag ni Rey. “Wala namang namatay, pero mabigat ang naging injury—may fractures sa mga binti ng mga manggagawa,” dagdag nito.

Matapos marinig ang huling sinabi ni Rey, nakahinga nang maluwag si Lexy.

Tumayo siya mula sa kinauupuan at bago umalis ay niyakap niya ang ama. “Pasensya na, Dad. Urgent matters. Sa ibang araw na lang tayo mangisda, okay?”

Napangiti si Isley. Hinawakan niya ang kamay ng anak at marahang hinimas iyon. “It’s alright. Nauunawaan ko. Go, take care of it first,” sabi ni Isley bago bitawan ang kamay nito.

Matapos magpaalam sa ama, lumingon siya kay Danilo. “Tito Danilo, pasensya na pero kailangan ko nang umalis.”

Pagkatapos ay lumingon siya kay Vincent. “Sa susunod na lang tayo mag-usap tungkol sa kasal natin.”

Pagkasabi niyon, tumalikod na siya at mabilis na naglakad palabas ng greenhouse. Hindi na niya hinintay pa ang sasabihin ni Vincent.

Wala siyang dahilan para hayaan pang pigilan siya nito o makipag-usap nang matagal sa lalaki. Alam niyang kukulitin lang siya nito, pati na rin ni Danilo.

Alam ko namang inimbita niyo mismo si Dad para ma-pressure ako, bulong niya sa sarili. Sa tingin niyo ba madali akong makumbinsi? Mga tang*.

Mabilis na lumakad palabas ng mansyon si Lexy, kasunod si Rey.