Chapter One

Hindi na alam ni Lexy kung saang direksyon siya papunta dahil sa matinding sakit ng ulo.

Nahihilo siya, at pakiramdam niya ay may pumupukpok sa kanyang ulo.

Noong una ay hindi niya maintindihan kung bakit ganoon ang nararamdaman niya hanggang sa napaisip siya sa kung anong kinonsumo niya kanina.

Her face darkened, murderous intent flashing in her eyes.

“Hayop ka, Vincent! I’ll kill you one day!” she cursed.

Napahawak siya sa pader at isinandal doon ang katawan niya nang biglang manghina ang kanyang mga binti. Bumibilis ang tibok ng kanyang puso. Malalim ang paghinga niya. Nag-iinit ang kanyang pakiramdam.

Alam na niya ang ibig sabihin ng mga senyales na iyon.

“Aphrodisiac… bw*sit talaga,” galit niyang bulong. Sa tindi ng pagkagat ng kanyang mga ngipin ay halos mabasag ang mga ito.

Despite her vision blurring with every passing second, she forced herself to take out her phone. Halos hindi na niya makita ang screen habang pinipindot ang isang pamilyar na numero bago idikit ang telepono sa kanyang tainga.

Ilang segundo lang ay agad na may sumagot.

“President Black?” boses iyon ng kanyang assistant.

“Raika… puntahan mo ako… kung nasaan ako… ngayon,” utos niya. “Bilisan mo!”

Iyon na lamang ang nasabi niya dahil biglang bumigat ang kanyang pakiramdam. Her body slowly collapsed onto the carpeted floor, and her hand lost the strength to hold the phone.

Her breathing became erratic and heavy. Her body burned.

Tuluyan nang tumatalab ang aphrodisiac sa kanyang katawan.

But what was worse than the drug taking effect… was the sound of footsteps approaching.

Mga boses ng ilang lalaki ang narinig niya sa di-kalayuan.

“Wala sa banyo ang babaeng pinapahanap ni Mr. Vandolf.”

“Kailangan natin mahanap agad ang babaeng nagngangalang Lexy Black. Kung hindi, baka maging isa tayo sa mga taong pinugutan ng ulo ni Mr. Vandolf.”

“Alam ko. Kaya bilisan na natin.”

Napakuyom ang kamao ni Lexy at pinilit niyang tumayo.

Kailangan niyang makatakas.

One hour earlier...

Lumapit ang isang waiter sa mesa dala ang isang menu. Hindi ito tinanggap ni Lexy. Bagkus, tinitigan niya ang lalaking nakaupo sa harapan niya.

“Hindi ako nagugutom—”

“Lexy, please, dine in with me. Lalo akong masasaktan kapag tinanggihan mong kumain kasama ako,” nagtatampong sabi ni Vincent, bahagyang basa ang mga mata para ipakitang nalulungkot nga ito sa pagtanggi ni Lexy.

But she remained unexpressive.

Why shouldn't she?

Alam niya kung anong klaseng lalaki si Vincent Vandolf.

A wolf in sheep's clothing.

“Mr. Vandolf, I have more important matters to attend to. At isa pa, kanina pa naghihintay sa akin si Raika. Kinukulit na niya ako na tapusin na ang trabaho ko rito para makabalik na ako ng Valcressia,” paliwanag ni Lexy.

She made up an excuse just to avoid a scheming man like Vincent. But the man sitting across from her wasn’t fazed.

“No need to be so formal, Lexy. Parang hindi naman tayo engage,” sabi ni Vincent na nakangiti. “I’m your fiancé, remember?”

Napasimangot siya sa huling sinabi nito.

Sa totoo lang, sa una hindi niya talaga maintindihan kung bakit pilit siyang kinukulit ni Vincent. But she had a pretty good guess—lalo na nang makita niya kung gaano kabilis pumayag ang tiyuhin niya sa kasunduang ipagkasundo siya kay Vincent.

Hindi naman mahirap intindihin. Magkakuntyaba ang dalawang Hudas.

Bastards always recognize their own kind, malamig niyang sabi sa isip.

“Marami pa akong kailangan gawin, Mr. Vandolf. Kaya mauuna na—”

“One glass,” he interrupted.

Tumaas ang kilay ni Lexy. Halatang hindi niya maintindihan ang ibig sabihin ni Vincent.

Ngumiti si Vincent at agad nagpaliwanag. “Isang basong wine lang. Iyon lang ang hinihingi ko. Puwede ba?”

“Like I said, may—”

“Please?” putol niya ulit.

Napabuntong-hininga si Lexy. “Fine. Akin na.”

Agad nagsenyas si Vincent sa waiter na nakapwesto sa likuran ni Lexy. Lumapit ito at marahang ibinuhos ang wine sa dalawang baso.

Pagkabuhos, walang pag-aalinlangang kinuha ni Lexy ang isang baso at diretsong ininom ang laman nito.

“Ininom ko na. Happy?” aniya, sabay lapag ng baso sa mesa.

Ngumiti si Vincent habang pinapanood siyang ubusin ang bawat patak. Ngunit ang ngiting iyon ay hindi simpleng kasiyahan—ito’y puno ng kalkulasyon at balak.

“Oo naman,” sagot niya, nananatiling nakangiti.

Tumayo si Lexy at hindi na nag-abalang magpaalam. Wala rin naman siyang dahilan para gawin iyon—lalo na’t hindi niya gusto ang lalaking kaharap. Mula pa kanina, may kung anong kutob na siya na hindi mapagkakatiwalaan si Vincent Vandolf.

Tahimik siyang pinanood ni Vincent habang papalayo. Nang tuluyan na itong mawala sa kanyang paningin, bahagya siyang kumilos at sinenyasan ang mga tauhan niyang kanina pa nagtatago.

Isa-isa silang lumapit.

“Sir?”

“Sundan ninyo ang babaeng kasama ko kanina,” malamig na utos niya. Iniabot niya ang isang itim na key card. “Pagkatapos ninyong mahuli si Lexy, dalhin niyo siya agad sa kuwartong ’to.”

“Masusunod!”

Pagkayuko, mabilis na lumabas ng restaurant ang mga tauhan upang hanapin si Lexy.

Sa kasalukuyan, hindi na malaman ni Lexy kung nasaan siya. Anong floor, anong bahagi ng hotel, o kung paano siya napunta roon—lahat ay tila magulo sa kanyang isipan.

Mabigat ang kanyang katawan. Nahihilo. Halos hindi maigalaw nang maayos.

Pinilit niyang maglakad, halos kaladkarin ang sarili palayo—umaasang makakaiwas sa mga tauhan ni Vincent.

Hingal na hingal at nanghihina, napasandal siya sa isang pintuan. Sa natitirang lakas, mariin niya itong kinatok—sunod-sunod, walang tigil.

“May tao ba sa loob!?” mahina ngunit desperado niyang sigaw. "Kung mayroon man, pakiusap, buksan niyo yung pinto!"

Inulit niya ang pagkatok, mas malakas, mas padalos-dalos—umaasang may sasagot sa kabilang panig.

Mas nilakasan niya pa ang pagkatok. Naging paghampas na halos dahil sa taranta niya nang marinig niya ang papalapit na mga hakbang—mabibigat, mabilis, at malinaw na papalapit sa kinaroroonan niya.

Ang mga taong tumatakbo ay ang mga tauhan ni Vincent na kanina pa siya hinahanap. Kung saan-saan na sila nagpunta—sa bawat sulok ng hotel, sa bawat corridor, sa bawat floor—pero hindi pa rin nila makita si Lexy. Kaya ngayon ay halos magmadali na sila sa takbo dahil kanina pa naghihintay sa kanila si Vincent na galit na galit sa telepono at pinagmumura silang lahat.

"Ano bang ginagawa ninyo at wala pa rin si Lexy sa kwarto ko?!" galit na singhal ni Vincent sa telepono.

"Pasensiya na, sir. Hinanap na namin siya sa kung saan-saan pero—"

"Puro ka palusot!" sigaw niya. "Bilisan ninyo at hanapin ninyo si Lexy! Or else, you'll all be dead before sunrise!"

Pagkatapos noon ay agad niyang pinatay ang telepono.

Pinagpawisan ng malamig ang mga tauhan at aligagang nagmadali para hanapin si Lexy. Wala na silang pakialam kung anong gagawin ng amo nila sa babae—ang mahalaga ay mailigtas nila ang mga sarili nila.

Halos nanghihina na si Lexy. Unti-unti nang nagdidilim ang paningin niya. Pahina na rin nang pahina ang pagkatok niya sa pinto, at sa huling hampas niya, bigla na lamang itong bumukas.

Dahil sa lakas na ibinuhos niya—at sa panghihina ng katawan—pabagsak na sana siya sa matigas na sahig nang may sumalo sa kanya.

Napasinghap si Lexy.

Matibay ang brasong humawak sa kanya, mariin pero hindi masakit.