บทที่ 4 ความลับใต้แสงไฟตึกคอมฯ

บทที่ 4  ความลับใต้แสงไฟตึกคอมฯ

แสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์นับสิบจอสว่างวาบอยู่ในห้องปฏิบัติการชั้นบนสุดของตึกวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ห้องนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัวที่ ธันวาคม ได้รับอนุญาตจากคณบดีให้ใช้เป็นห้องวิจัยระบบโลจิสติกส์อัจฉริยะ แต่วันนี้มันกลับมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของมะลิและแป้งเด็กเข้ามาเจือปน

“พี่ธัน... ทำไมต้องให้ฉันมาที่นี่ตอนสามทุ่มด้วยคะ? พรุ่งนี้ฉันมีสอบควิซวิชาบัญชีเบื้องต้นนะ!”

ข้าวหอม บ่นอุบพลางวางถุงใส่น้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋ลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยสายไฟและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ เธออยู่ในชุดลำลองกางเกงยีนส์ขาสั้นกับเสื้อยืดตัวโคร่ง ดูขัดกับบรรยากาศไฮเทคของห้องนี้อย่างสิ้นเชิง

ธันวาคมไม่ได้ละสายตาจากหน้าจอที่โค้ดนับพันบรรทัดกำลังรันอย่างบ้าคลั่ง เขาถอดแว่นสายตาออกมาวางพาดไว้บนโต๊ะ เผยให้เห็นนัยน์ตาคมที่ดูเหนื่อยล้าแต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น

“ก็เพราะเธอกำลังจะสอบไง... ผมถึงให้มาที่นี่” เขาหมุนเก้าอี้กลับมามองหน้าเธอ “ผมสร้างโปรแกรมจำลองงบการเงินและกระแสเงินสดมาให้เธอฝึกทำ จะได้ไม่ต้องไปนั่งท่องจำสูตรโง่ๆ ในตำรา”

“พี่เขียนโปรแกรมติวบัญชีให้ฉันเหรอ?” ข้าวหอมเลิกคิ้ว เดินเข้าไปชะโงกหน้ามองจอ “นี่มัน... ระบบ Dashboard ที่เหมือนของธนาคารเลยนี่นา!”

“ลองกดดูสิ ผมดึงข้อมูลจากร้านแม่มะลิย้อนหลังสามปีมาทำเป็นโจทย์ให้เธอ ถ้าเธอทำงบดุลชุดนี้ไม่ลงตัว... คืนนี้ไม่ต้องกลับหอ”

“เผด็จการ!” ข้าวหอมแยกเขี้ยวใส่ แต่เธอก็ยอมนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เขา มือเล็กเริ่มแตะคีย์บอร์ดและเมาส์เพื่อสำรวจระบบที่เขาตั้งใจทำมาให้

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ความเงียบปกคลุมห้องแล็บ มีเพียงเสียงพิมพ์สัมผัสและเสียงพัดลมของเซิร์ฟเวอร์ ธันวาคมลอบมองใบหน้าด้านข้างของข้าวหอมที่กำลังขมวดคิ้วใช้ความคิด แสงสีฟ้าจากหน้าจอตกกระทบผิวแก้มใสของเธอ ทำให้เขาเผลอจ้องมองอยู่นาน

“พี่ธัน... ตรงนี้มัน Error อะ พี/อี เรโช มันไม่คำนวณให้” ข้าวหอมหันมาถาม แต่กลับพบว่าใบหน้าของธันวาคมอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ

ลมหายใจของทั้งคู่ชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบของธันวาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาใสซื่อของคนตรงหน้า จนข้าวหอมรู้สึกเหมือนระบบภายในร่างกายของเธอเองกำลังจะพังทลาย

“ไหน... ดูสิ” ธันวาคมไม่ได้ถอยออกไป แต่เขากลับเอื้อมมือข้ามไหล่เธอไปกุมเมาส์ไว้ ทำให้เหมือนเขากำลังโอบเธอจากทางด้านหลัง

“คะ... คือ พี่แค่บอกมาก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันกดเอง” ข้าวหอมพูดตะกุกตะกัก พยายามหดตัวให้เล็กลง

“เธอกดผิดบรรทัด... บัญชีต้องละเอียดกว่านี้ เหมือนกับหัวใจคน... ถ้าวางผิดที่ ข้อมูลมันก็รวนไปหมด” เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบข้างใบหูทำให้ข้าวหอมขนลุกซู่

ปิ๊ป!

เสียงรหัสผ่านประตูห้องแล็บดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงสาวร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมสีแดงเพลิง เธอคือ แพรวา ลูกสาวนักการเมืองใหญ่คู่ค้าของพ่อธันวาคม

“ธันคะ! แพรมาหา... อ๊ะ!” แพรวาชะงักเมื่อเห็นภาพธันวาคมที่แทบจะสวมกอดข้าวหอมอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์

ธันวาคมผละออกช้าๆ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที “คุณเข้ามาได้ยังไงแพร? ผมบอกแล้วไงว่านี่คือพื้นที่ส่วนตัว”

“ก็คุณหญิงป้าให้คีย์การ์ดสำรองแพรมานี่คะ แพรเป็นห่วงเห็นว่าคุณทำงานดึก... แล้วนั่นใครคะ?” แพรวากวาดสายตามองข้าวหอมด้วยความเหยียดหยาม “เด็กส่งข้าวแกงคนนั้นนี่นา? มาทำอะไรที่นี่ในยามวิกาลแบบนี้คะธัน?”

ข้าวหอมรีบลุกขึ้นยืนพลางจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย “ฉันมาเรียนพิเศษค่ะคุณคนสวย... พอดี ‘พี่ธัน’ เขาใจดี กลัวว่าคนไอคิวต่ำแบบฉันจะสอบตก เลยต้องติวเข้มแบบตัวต่อตัวน่ะค่ะ”

“เรียนพิเศษ?” แพรวาแค่นยิ้ม “สถานที่แบบนี้มีไว้สำหรับคนระดับเทียร์เอสเขาทำงานสำคัญกันค่ะเด็กน้อย ไม่ใช่ที่สำหรับให้ใครมานั่งเล่นขายของ”

“แพร... กลับไปซะ” ธันวาคมพูดเสียงเข้ม “ข้าวหอมไม่ได้มาเล่นขายของ เธอมาช่วยผมตรวจสอบ Logic ของระบบบัญชีที่ผมกำลังจะเสนอขายให้บริษัทแม่ของผม”

แพรวาหน้าเสีย “แต่วันนี้มีงานเลี้ยงเปิดตัวแคนดิเดตพรรคใหม่นะคะ คุณพ่อคุณรออยู่ที่งาน...”

“บอกคุณพ่อด้วยว่าผมไม่ไป ผมติด ‘บั๊ก’ สำคัญที่ต้องรีบแก้ไข... และบั๊กตัวนี้ก็น่ารักจนผมทิ้งไปไหนไม่ได้ด้วย” ธันวาคมพูดพลางหันไปขยิบตาให้ข้าวหอม

ข้าวหอมหน้าร้อนฉ่า ส่วนแพรวากำหมัดแน่นด้วยความริษยา “ธัน! คุณจะเลือกยัยเด็กนี่จริงๆ เหรอคะ? คุณก็รู้ว่าผลลัพธ์ของการทำแบบนี้คืออะไร พ่อคุณไม่มีทางยอมแน่!”

“ผลลัพธ์จะเป็นยังไง ผมเป็นคนเขียนโค้ดเอง ผมยอมรับความเสี่ยงได้... เชิญครับแพร ก่อนที่ผมจะแจ้งรปภ. ว่ามีคนบุกรุก”

เมื่อแพรวาสะบัดหน้าออกไปจากห้องด้วยความแค้น ข้าวหอมก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“พี่ธัน... พี่พูดแรงไปไหมคะ? นั่นลูกรัฐมนตรีเชียวนะ เดี๋ยวเขาก็เอาไปฟ้องพ่อพี่หรอก”

“ฟ้องก็ฟ้องไปสิ ผมชินแล้ว” ธันวาคมหันกลับมามองเธอ “แล้วเธอล่ะ... เมื่อกี้ที่เขาว่าเธอเป็นเด็กส่งข้าวแกง ทำไมไม่เถียง?”

“ก็มันเรื่องจริงนี่คะ ฉันไม่ได้อายหรอกที่บ้านขายข้าวแกง แต่อายที่พี่พูดว่าฉันน่ารักต่อหน้าเขามากกว่า... พี่กินน้ำเต้าหู้บูดเข้าไปหรือเปล่าเนี่ย?”

ธันวาคมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวใจที่ข้าวหอมไม่เคยได้ยินมาก่อน เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง คราวนี้เขาคว้ามือเล็กๆ ของเธอขึ้นมาดูรอยพลาสเตอร์ที่มือจากการหั่นผักเมื่อเช้า

“ข้าวหอม... โลกของผมมันไม่ได้สวยงามเหมือนหน้าจอ Dashboard พวกนี้หรอกนะ มันมีทั้งอำนาจมืด การหักหลัง และความคาดหวังที่หนักอึ้ง...” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง “การที่เธอเข้ามาอยู่ในชีวิตผม มันอาจจะทำให้ชีวิตเรียบง่ายของเธอพังลง... เธอกลัวไหม?”

ข้าวหอมมองลึกลงไปในดวงตาที่แฝงไปด้วยความโดดเดี่ยวของลูกชายผู้มีอิทธิพล เธอค่อยๆ กระชับมือเขาแน่นขึ้น

“ในสมุดบัญชี... ถ้าเรากลัวขาดทุนจนไม่กล้าลงทุน เราก็จะไม่มีวันรู้เลยว่ากำไรมันหอมหวานแค่ไหน” เธอยิ้มกว้าง “ฉันอาจจะเป็นแค่ตัวเลขหลักหน่วยในชีวิตพี่ แต่ฉันเป็นหลักหน่วยที่หารไม่ลงตัวนะคะ บอกไว้ก่อน!”

ธันวาคมยิ้มกว้างออกมาจริงๆ คราวนี้เขาก้มลงจนหน้าผากแตะกับหน้าผากของเธอ

“งั้นก็เตรียมตัวไว้เลยยัยเด็กบัญชี... เพราะหลังจากนี้ ผมจะ ‘Add’ เธอเข้าไปในระบบชีวิตของผมแบบถาวร และไม่มีคำสั่ง ‘Delete’ สำหรับเธอเด็ดขาด”

ท่ามกลางแสงไฟสลัวของตึกคอมพิวเตอร์และความเงียบสงัดของยามค่ำคืน สองหัวใจที่ต่างชั้นกันอย่างสุดขั้วกำลังเริ่มเขียนรหัสรักบทใหม่ที่แม้แต่ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่แรงที่สุดก็ไม่อาจประมวลผลได้