บทที่ 5 แขกไม่ได้รับเชิญ

บทที่ 5 แขกไม่ได้รับเชิญ

บรรยากาศยามบ่ายที่ร้าน “แม่มะลิข้าวแกง” วันนี้ดูเงียบเหงากว่าปกติ ไม่ใช่เพราะไม่มีลูกค้า แต่เป็นเพราะรถตู้ Alphard สีดำสนิทที่ติดฟิล์มมืดทึบจอดขวางหน้าร้าน พร้อมชายชุดสูทสองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ราวกับจะประกาศอาณาเขต ข้าวหอมที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่ถึงกับมือสั่นเมื่อเห็นสตรีวัยกลางคนก้าวลงจากรถ

คุณหญิงดาริน อัครเดชโภคิน ปรากฏตัวในชุดผ้าไหมสีแชมเปญหรูหรา เครื่องเพชรที่ลำคอและข้อมือล้อแสงแดดจนดูแสบตา เธอเดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทีเหยียดๆ พลางใช้ผ้าเช็ดหน้าลูกไม้ปิดจมูกราวกับรังเกียจกลิ่นควันไฟ

“แม่มะลิวรรณ วรโชติเมธี อยู่ไหม?” น้ำเสียงที่เฉียบขาดและเต็มไปด้วยอำนาจดังก้องร้าน

แม่มะลิที่กำลังยกหม้อแกงอยู่หลังร้านรีบวางมือแล้วเดินออกมา ใบหน้าของแม่ซีดเผือดทันทีที่เห็นแขกผู้มาเยือน “คุณหญิง... คุณหญิงดาริน”

“ดีที่ยังจำฉันได้ มะลิวรรณ” คุณหญิงดารินนั่งลงบนม้านั่งไม้เก่าๆ โดยใช้ผ้าเช็ดหน้าปูรองก่อน “ฉันมาที่นี่เพื่อจัดการเรื่อง ‘บั๊ก’ ที่ลูกชายฉันสร้างขึ้น... ซึ่งฉันหมายถึงลูกสาวของเธอ”

ข้าวหอมก้าวออกมายืนข้างแม่ทันที ดวงตากลมโตจ้องมองคุณหญิงดารินอย่างไม่ลดละ “คุณหญิงมีธุระอะไรกับฉัน ก็พูดกับฉันโดยตรงค่ะ อย่ามาข่มขู่แม่ของฉัน”

คุณหญิงดารินปรายตามองข้าวหอมตั้งแต่หัวจรดเท้า “กล้าดีนี่... สมกับที่เป็นลูกสาวของคนขับรถที่ตายไปเพราะความประมาท”

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจข้าวหอม “คุณหญิงหมายความว่ายังไงคะ? พ่อของฉันไม่ได้ประมาท!”

“เรื่องเก่าๆ อย่าไปขุดคุ้ยเลย” คุณหญิงดารินหยิบเช็คเงินสดออกมาวางบนโต๊ะ “นี่คือเงิน 5 ล้านบาท มากพอที่จะให้เธอไปเรียนต่อต่างประเทศ หรือย้ายร้านข้าวแกงซอมซ่อนี่ไปอยู่ที่อื่น... เงื่อนไขเดียวคือ เลิกยุ่งกับธันวาคมซะ”

“เงินของคุณหญิง ซื้อศักดิ์ศรีของพวกเราไม่ได้หรอกค่ะ” ข้าวหอมตอบเสียงสั่นด้วยความโกรธ “และที่สำคัญ ฉันกับพี่ธัน... เราไม่ได้ทำอะไรผิด”

“ผิดสิ... ผิดที่เธอไม่รู้ที่ต่ำที่สูง” คุณหญิงดารินแค่นยิ้ม “ธันวาคมถูกวางตัวให้เป็นผู้สืบทอดอาณาจักรหมื่นล้าน เขาต้องแต่งงานกับคนที่ส่งเสริมบารมีกันได้ ไม่ใช่เด็กขายข้าวแกงที่มีประวัติครอบครัวมัวหมองแบบนี้”

“หยุดเถอะครับคุณแม่!”

เสียงทุ้มอันทรงพลังดังกขึ้นหน้าร้าน ธันวาคมก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดกว่าครั้งไหนๆ เขาเดินตรงมาคว้ามือข้าวหอมไว้แน่นต่อหน้าแม่ของเขา

“ธัน! นี่ลูกกล้าเดินเข้ามาร้านสกปรกๆ นี่เพื่อยัยเด็กนี่เหรอ?” คุณหญิงดารินลุกขึ้นยืน ตัวสั่นด้วยความโกรธ

“ร้านนี้ไม่สกปรกครับแม่... ใจคนที่ชอบเอาเงินฟาดหัวคนอื่นต่างหากที่สกปรก” ธันวาคมจ้องหน้าแม่ตัวเองอย่างไม่ยอมแพ้ “ผมบอกแม่แล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับชีวิตส่วนตัวของผม”

“ชีวิตส่วนตัวของลูกคือสมบัติของตระกูลอัครเดชโภคิน!” คุณหญิงดารินตวาด “ถ้าลูกยังดื้อดึงจะเอาแม่นี่มาเป็นเมีย ลูกเตรียมตัวถูกตัดออกจากกองมรดก และระบบทั้งหมดที่ลูกสร้างมา แม่จะสั่งปิดมันให้หมด!”

ธันวาคมหัวเราะเย็นๆ “แม่ลืมไปหรือเปล่าว่า ‘ระบบ’ ที่แม่พูดถึง ผมเป็นคนเขียน Code มันขึ้นมาเองทั้งหมด ถ้าแม่สั่งปิด... ผมก็แค่กดปุ่ม Delete ครั้งเดียว ทุกอย่างที่เป็นดิจิทัลของอัครเดชโภคินจะกลายเป็นขยะทันที แม่กล้าแลกไหมล่ะครับ?”

บรรยากาศในร้านกดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก แพรวาที่เดินตามเข้ามาทีหลังรีบเข้าไปเกาะแขนคุณหญิงดาริน “ธันคะ! ทำไมพูดกับคุณแม่แบบนี้ล่ะคะ แพรว่าเราคุยกันดีๆ...”

“ไม่มีอะไรต้องคุย แพรวา” ธันวาคมสะบัดมือออก “ข้าวหอม... เราไปจากที่นี่กันเถอะ”

“เดี๋ยวก่อนค่ะพี่ธัน” ข้าวหอมดึงมือเขาไว้ เธอหันไปมองแม่มะลิที่ยืนน้ำตาคลออยู่ด้านหลัง “คุณหญิงคะ... เงิน 5 ล้านนี่ ฉันไม่รับค่ะ แต่ฉันขอถามคำเดียว... ความลับเรื่องอุบัติเหตุของพ่อฉันที่คุณหญิงพูดถึง มันคืออะไรกันแน่?”

คุณหญิงดารินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้ม “อยากรู้เหรอ? ไปถามแม่ของเธอสิ ว่าคืนนั้นพ่อของเธอแอบส่ง ‘ข้อมูล’ อะไรให้ตำรวจ ก่อนที่รถจะคว่ำน่ะ!”

แม่มะลิถึงกับทรุดลงกับพื้น ข้าวหอมรีบเข้าไปประคองแม่ “แม่จ๊ะ! มันเรื่องอะไรกัน?”

ธันวาคมมองภาพนั้นด้วยความสับสนและปวดใจ เขาไม่เคยรู้เลยว่าตระกูลของเขามีความแค้นฝังลึกกับครอบครัวของข้าวหอมขนาดนี้

“ธัน... ถ้าลูกไม่กลับไปกับแม่ตอนนี้ ลูกจะไม่มีวันได้เห็นหน้าผู้หญิงคนนี้อีก แม่รับรองว่าร้านนี้จะถูกรื้อทิ้งภายใน 24 ชั่วโมง!” คุณหญิงดารินยื่นคำขาด

ธันวาคมหันไปมองข้าวหอมที่กำลังกอดแม่ร้องไห้ หัวใจของเขาเหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เขารู้ดีว่าถ้าเขาไม่ยอมถอยตอนนี้ ข้าวหอมและแม่จะเดือดร้อนยิ่งกว่าเดิม

“พี่ธัน...” ข้าวหอมเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาที่บอบช้ำ “พี่กลับไปเถอะค่ะ... กลับไปหาโลกของพี่”

“ข้าวหอม... ผมไม่...”

“ไปเถอะค่ะ! ก่อนที่ทุกอย่างจะพังไปมากกว่านี้” ข้าวหอมตะโกนทั้งน้ำตา “ความรักของเรา... มันอาจจะเป็นอัลกอริทึมที่ผิดพลาดมาตั้งแต่ต้นจริงๆ อย่างที่พี่เคยบอก”

ธันวาคมกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดขึ้น เขาจ้องมองข้าวหอมเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและคำสัญญาที่ไม่อาจพูดออกไปได้

“อืม... ผมเข้าใจแล้ว” เขาพูดเสียงแหบพร่า ก่อนจะหันไปหาคุณหญิงดาริน “ผมจะกลับไป... แต่มีข้อแม้เดียว ห้ามใครแตะต้องร้านนี้หรือคนในครอบครัวนี้แม้แต่ปลายก้อย ไม่งั้นผมจะทำลายอัครเดชโภคินด้วยมือของผมเอง”

ธันวาคมเดินออกจากร้านไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย รถ Alphard เคลื่อนตัวออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและเสียงสะอื้นของสองแม่ลูก

ข้าวหอมก้มลงเก็บเช็คเงินสดที่พื้น เธอฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ แล้วโปรยลงบนพื้นปูน

“อัลกอริทึมอาจจะผิดพลาด...” ข้าวหอมพึมพำกับตัวเอง “แต่ฉันจะ Debug เรื่องนี้ด้วยตัวเอง... ฉันจะรู้ให้ได้ว่าใครฆ่าพ่อ!”

ตัดกลับไปที่ห้องแล็บตึกคอมพิวเตอร์ ยามดึกสงัด

ธันวาคมนั่งอยู่หน้าจอมอนิเตอร์เพียงลำพัง แสงสีฟ้าสะท้อนในดวงตาที่เย็นชาและมืดมนกว่าที่เคย บนหน้าจอไม่ได้มีเพียงโค้ดโปรแกรม แต่มีภาพกล้องวงจรปิดลึกลับที่เขาแอบแฮ็กมาจากแฟ้มคดีเก่าเมื่อสิบปีก่อน

เขากดปุ่ม Enter ช้าๆ บนหน้าจอปรากฏข้อความสีแดงว่า: [DECRYPTING FILE: THE ACCIDENT_REPORT_2014]

“ถ้าโลกของผมมันโสโครกนกจนทำร้ายเธอ...” ธันวาคมกระซิบกับความมืด “ผมก็จะล้างโลกใบนี้ทิ้ง... เพื่อสร้างโลกใหม่ที่มีแค่เรา”

รอยยิ้มสุดท้ายของเขาช่างดูน่ากลัวและทรงพลัง เกมการล้างแค้นและการพิสูจน์รักแท้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ!