บทที่ 3 เจ้าหญิงแห่งร้านข้าวแกงกับนายโลจิสติกส์

บทที่ 3  เจ้าหญิงแห่งร้านข้าวแกงกับนายโลจิสติกส์

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ร้าน “แม่มะลิข้าวแกง” กลิ่นหอมของพะโล้และผัดเผ็ดปลาดุกโชยไปทั่วบริเวณ ข้าวหอมอยู่ในชุดนักศึกษาเตรียมไปเรียนคาบเช้า แต่ยังคงทำหน้าที่ช่วยแม่ตักแกงใส่ถุงด้วยความขะมักเขม้น

บรึ๋น!

เสียงเครื่องยนต์ทรงพลังที่คุ้นหูหยุดกึกที่หน้าร้าน ไม่ใช่รถสปอร์ตคันเมื่อคืน แต่เป็นบิ๊กไบค์คันโตสีดำดุดัน ร่างสูงในเสื้อช็อปวิศวะสีน้ำเงินเข้มก้าวลงจากรถ ถอดหมวกกันน็อกออกเผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่วันนี้สวมแว่นสายตาดูละมุนกว่าปกติเล็กน้อย... ถ้าไม่นับพลาสเตอร์ยาที่แปะอยู่บนโหนกแก้มและมุมปาก

“พี่ธัน!” ข้าวหอมอุทานเบาๆ จนแม่มะลิที่อยู่หลังร้านชะเง้อหน้าออกมาดู

“ใครน่ะลูก? เพื่อนเหรอ?” แม่มะลิถามพลางยิ้มใจดี

“เอ่อ... ลูกค้าค่ะแม่” ข้าวหอมตอบเลี่ยงๆ ก่อนจะหันไปสบตากับคนตัวสูงที่เดินดุ่มๆ เข้ามาหยุดหน้าเคาน์เตอร์ “มาทำไมคะ? ติดใจคั่วกลิ้งหรือติดใจโดนรุมซ้อม?”

ธันวาคมไม่ตอบ แต่เขากลับวาง iPad Pro รุ่นล่าสุดลงบนโต๊ะไม้ แล้วหันไปยกมือไหว้แม่มะลิอย่างนอบน้อมจนข้าวหอมอ้าปากค้าง ‘บทจะสุภาพก็ทำได้นี่นา!’

“สวัสดีครับแม่ ผมธันวาคม เป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยของข้าวหอมครับ”

“อ๋อจ้ะ พ่อรูปหล่อ วันนี้รับอะไรดีล่ะจ๊ะ? ข้าวหอมตักให้พี่เขาเร็วลูก” แม่มะลิรีบบอกอย่างเอ็นดู

“ไม่ต้องตักครับแม่ วันนี้ผมไม่ได้มาซื้อข้าวแกง... แต่ผมมาเสนอ ‘Solution’ ครับ” ธันวาคมพูดพลางเปิดหน้าจอ iPad ที่มีกราฟิกสวยงามแสดงผลอยู่

ข้าวหอมขมวดคิ้ว เดินเข้าไปชะโงกหน้าดู “โซลูชั่นบ้าอะไรของคุณคะ? นี่มันร้านข้าวแกง ไม่ใช่บริษัทซอฟต์แวร์”

“นั่นแหละปัญหา” ธันวาคมหันมาสบตาเธอ “เมื่อคืนผมประมวลผลดูแล้ว ร้านคุณเสียเวลาไปกับการจัดการสต็อกและการคิวอัพ (Queue up) นานเกินไป ทำให้เสียโอกาสในการขยายฐานลูกค้ากลุ่มพรีเมียม”

“กลุ่มพรีเมียม? พี่ธัน... นี่ร้านข้าวแกงข้างทางนะ ไม่ใช่ร้านอาหารมิชลินสตาร์”

“แล้วทำไมจะเป็นไม่ได้?” ธันวาคมกดหน้าจอแสดงแอปพลิเคชันตัวหนึ่ง “ผมเขียนระบบหลังบ้านให้ใหม่ ชื่อระบบ ‘Ma-Mali Cloud’ มันจะลิงก์สต็อกวัตถุดิบในตลาดเข้ากับยอดขายรายวัน คัดกรองเมนูที่กำไรน้อยออก และเพิ่มระบบ Pre-order ผ่าน Line Official ที่ผมเพิ่งทำเสร็จเมื่อเช้า”

ข้าวหอมยืนอึ้งไปครู่ใหญ่ “พี่ตื่นมาทำไอ้ระบบนี่ตอนไหน?”

“ตีสี่... ตอนที่เธอกำลังทำทองหยิบนั่นแหละ” เขาตอบเสียงเรียบ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับดูเจ้าเล่ห์ “และที่สำคัญ ผมรันโฆษณาแบบ Location-based ไปที่ตึกผู้บริหารมหาวิทยาลัยและธนาคารรอบๆ นี้หมดแล้ว เตรียมตัวรับมือเถอะ”

“นี่พี่ทำโดยไม่ถามฉันสักคำเลยเหรอ!”

“ทำไมต้องถาม? ในเมื่อมันเป็น ‘Winning Strategy’ ที่ดีที่สุดสำหรับร้านนี้”

ไม่ทันขาดคำ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของร้านที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ก็ดังรัวๆ เหมือนปืนกล

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

“มีออเดอร์เข้า 20 กล่องจากสำนักงานเขต... อีก 15 กล่องจากธนาคารสีม่วง... อ๊ะ! มีสั่งล่วงหน้าสำหรับงานประชุมวิชาการอีก 100 กล่อง!” ข้าวหอมอ่านหน้าจอด้วยอาการช็อก

“พี่ธัน! คุณทำบ้าอะไรเนี่ย! แม่ฉันจะทำไหวได้ยังไง!”

ธันวาคมกระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะ “นั่นคือเหตุผลที่ผมมาที่นี่... ในฐานะ ‘ที่ปรึกษาด้านโลจิสติกส์’ ชั่วคราว”

ผ่านไปสามชั่วโมง ร้านแม่มะลิกลายเป็นสมรภูมิย่อมๆ ข้าวหอมวิ่งวุ่นกับการแพ็คกล่อง ขณะที่ธันวาคม... ผู้ชายที่ควรจะนั่งเขียนโค้ดอยู่ในห้องแอร์ กลับถอดเสื้อช็อปออก เหลือเพียงเสื้อยืดสีดำรัดรูปที่โชว์กล้ามแขนเป็นมัดๆ เขากำลังยืนกดเครื่องคิดเลขและจัดการใบส่งของอย่างคล่องแคล่ว

“พี่ธัน! มอเตอร์ไซค์ส่งของมารอแล้ว 5 คัน จะจัดเส้นทางยังไงดี!” ข้าวหอมตะโกนถามท่ามกลางความวุ่นวาย

ธันวาคมกวาดสายตามองใบสั่งซื้อเพียงครู่เดียว “คันที่ 1 ไปเส้นพหลโยธิน คันที่ 2 ตัดเข้าวิภาวดี... ข้าวหอม เอาใบเสร็จใส่ซองแยกตามสีที่ผมจัดไว้ ห้ามพลาดแม้แต่ใบเดียว ไม่งั้นบัญชีร้านเธอจะรวน”

“ทราบแล้วค่ะท่านประธาน!” ข้าวหอมประชด แต่ก็อดทึ่งไม่ได้ที่เขาจัดการความวุ่นวายทั้งหมดให้กลายเป็นระบบได้อย่างเหลือเชื่อ

เมื่อความวุ่นวายระลอกแรกจบลง ทั้งคู่นั่งปาดเหงื่ออยู่บนม้านั่งหน้าร้าน แม่มะลิยกน้ำอัญชันมะนาวเย็นๆ มาให้

“ขอบใจพ่อหนุ่มมากเลยนะ ถ้าไม่ได้เราวันนี้แม่แย่แน่ๆ”

“ไม่เป็นไรครับแม่ ผมแค่อยากทดลองใช้ระบบน่ะครับ” เขากล่าวพลางเหลือบมองข้าวหอมที่นั่งหอบจนตัวโยน “เป็นไง... ท่านนักบัญชีปีหนึ่ง ระบบของผมทำงานกี่เปอร์เซ็นต์?”

ข้าวหอมค้อนขวับ “ยอมรับก็ได้ว่าระบบน่ะดี... แต่พี่เล่นไม่ให้เราตั้งตัวแบบนี้ มันเหนื่อยนะรู้ไหม”

“ความเหนื่อยแลกกับยอดขายที่เพิ่มขึ้น 300% ในวันเดียว... บัญชีอย่างเธอควรจะรู้นะว่ามันคุ้มค่า” ธันวาคมโน้มตัวเข้าไปใกล้ “หรือต้องให้ผมจ่ายค่าชดเชยความเหนื่อยเป็นอย่างอื่น?”

“อย่างอื่น... อะไรคะ?” ข้าวหอมเผลอถามพลางถอยหลังหนี

“อย่างเช่น... คืนนี้ไปกินข้าวกับผม”

“ไม่ไป!” ข้าวหอมปฏิเสธทันควัน “เมื่อคืนก็เกือบตาย วันนี้ก็เกือบเป็นลม พี่มันตัวอันตรายชัดๆ”

“ผมจะถือว่านั่นคือการตกลง” ธันวาคมลุกขึ้นยืนแล้วสวมเสื้อช็อปกลับตามเดิม “หกโมงเย็น ผมจะมารับที่หอ อย่าช้าล่ะ ผมไม่ชอบรอใครนานเกิน 60 วินาที”

“นี่! ฉันบอกว่าไม่ไปไง!”

“ถ้าไม่ไป... ผมจะลบ Database ร้านแม่มะลิทิ้งให้เกลี้ยงเลย คอยดู”

“พี่มันจอมบงการ! ไอ้ปีศาจไอที!” ข้าวหอมตะโกนไล่หลังบิ๊กไบค์ที่เคลื่อนตัวออกไป

เย็นวันนั้น ณ หอพักสตรี ข้าวหอมยืนจ้องตัวเองในกระจก เธออยู่ในชุดเดรสสีครีมเรียบๆ ผมยาวถูกรวบครึ่งศีรษะดูน่ารัก

“ทำไมฉันต้องแต่งตัวแบบนี้ด้วยเนี่ย... ก็แค่ออกไปกินข้าวเพราะโดนขู่หรอกนะ” เธอพึมพำกับตัวเอง

เมื่อเดินลงมาที่หน้าหอ เธอพบธันวาคมในชุดเชิ้ตสีดำพับแขนเสื้อ กางเกงยีนส์แบรนด์เนมดูดีจนสาวๆ ในหอพักต่างพากันเหลียวมอง เขายืนพิงรถสปอร์ตคันเดิมที่ดูเหมือนจะถูกซ่อมสีเรียบร้อยแล้วภายในคืนเดียว

เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตานิ่งสนิท จนข้าวหอมเริ่มประหม่า “มองอะไรคะ? สกปรกตรงไหนหรือเปล่า?”

“เปล่า... แค่กำลังคำนวณว่าชุดนี้มันจะทำให้อัตราการเต้นของหัวใจผู้ชายทั่วไปเพิ่มขึ้นกี่เปอร์เซ็นต์” เขากล่าวเสียงเรียบก่อนจะเปิดประตูรถให้ “ขึ้นมาเถอะ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจพาเธอไปที่อื่น”

“จะไปไหนคะ? อย่าบอกนะว่าร้านอาหารหรูๆ บนยอดตึกน่ะ ฉันแต่งตัวไม่เข้าพวกหรอกนะ”

“ผมไม่ใช่พวกชอบสร้างภาพขนาดนั้น” ธันวาคมออกรถ “ผมจะพาไปกินของที่ ‘คนอย่างผม’ ควรจะกินมานานแล้วต่างหาก”

เขาพาเธอมาที่ร้านบุฟเฟต์ปิ้งย่างริมทางที่คนแน่นขนัด ควันโขมง และเสียงดังอึกทึก ข้าวหอมอ้าปากค้างมองลูกชายนักการเมืองหมื่นล้านที่กำลังเดินไปหยิบถาดหมูสไลด์อย่างทะมัดทะแมง

“พี่ธัน... พี่กินร้านแบบนี้เป็นด้วยเหรอ?”

“ทำไม? คิดว่าผมต้องกินแต่คาเวียร์กับไวน์หรือไง?” เขาคีบหมูลงเตาพลางมองเธอผ่านควัน “เวลาที่ระบบมัน Error มากๆ... การกลับมาอยู่กับสิ่งที่เรียบง่ายที่สุดคือการ Debug ที่ดีที่สุด”

“พี่ดูไม่เหมือนลูก ส.จ. ที่ฉันรู้จักเลยแฮะ” ข้าวหอมเริ่มผ่อนคลายและลงมือปิ้งหมูให้เขาบ้าง “ปกติคนระดับพี่ต้องไปออกงานสังคม ถ่ายรูปสร้างภาพพจน์ไม่ใช่เหรอ?”

“นั่นมันโลกของพ่อผม... ไม่ใช่โลกของผม” ธันวาคมวางตะเกียบลงแล้วจ้องหน้าเธอนิ่งๆ “โลกของผมมีแค่ตัวเลข โค้ดคอมพิวเตอร์ และอะไรบางอย่างที่... ผมเพิ่งค้นพบว่ามันน่าสนใจกว่าจอมอนิเตอร์”

“อะไรเหรอคะ?” ข้าวหอมถามอย่างซื่อๆ

ธันวาคมไม่ตอบ แต่เขากลับคีบหมูชิ้นที่สุกกำลังดีวางลงในจานของเธอ “กินเข้าไปเถอะยัยเด็กบัญชี... เลิกถามมาก แล้วตั้งใจรับ ‘Data’ ที่ผมกำลังจะส่งให้เธอต่อจากนี้ดีกว่า”

“Data อะไรคะ?”

เขายิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่ข้าวหอมรู้สึกว่ามัน ‘อันตราย’ ต่อหัวใจมากกว่ากระสุนปืนเมื่อคืนเสียอีก

“Data ที่เรียกว่า... ความรู้สึกของผมไง”

ข้าวหอมสำลักน้ำเกือบตายกลางร้านปิ้งย่าง ขณะที่ธันวาคมนั่งจิบน้ำนิ่งๆ เหมือนเพิ่งพูดเรื่องพยากรณ์อากาศ