บทที่ 6 หกเดือนหลังการลบข้อมูล

บทที่ 6 หกเดือนหลังการลบข้อมูล

หกเดือนต่อมา...

ณ ตึกสำนักงานใหญ่ของ Akaradech Logistics อาคารกระจกสูงระฟ้าใจกลางสุขุมวิท บรรยากาศภายในห้องประชุมชั้นสูงสุดเคร่งเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ บรรดาบอร์ดบริหารนั่งตัวลีบเมื่อเผชิญหน้ากับประธานบริหารคนใหม่ที่ขึ้นมารับตำแหน่งแทนคุณหญิงดารินชั่วคราว

ธันวาคม ในชุดสูทสากลสีเทาเข้มตัดเย็บประณีต ใบหน้าของเขาดูโตขึ้นและเย็นชาขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า แว่นสายตากรอบบางสีเงินไม่ได้ช่วยให้ดวงตาคมกริบคู่นั้นดูอ่อนโยนลงเลยแม้แต่น้อย

"รายงานผลประกอบการไตรมาสที่สอง... ทำไมตัวเลขกำไรสุทธิถึงติดลบ 5%?" เสียงทุ้มต่ำของธันวาคมดังขึ้น เรียบแต่ทรงพลังจนไม่มีใครกล้าสบตา

"คือ... ระบบการกระจายสินค้าใหม่ที่เราซื้อมาจากต่างประเทศมันมีปัญหาเรื่องการจัดเส้นทางครับคุณธันวา" หนุ่มใหญ่หัวหน้าแผนกไอทีตอบเสียงสั่น

ธันวาคมแสยะยิ้ม หมุนไอแพดในมือไปทางที่ประชุม "ระบบราคา 50 ล้านที่พวกคุณอนุมัติซื้อมา มันฉลาดน้อยกว่าโปรแกรมที่เด็กปี 1 เขียนในวิชาแล็บเสียอีก... ผมสั่งให้ยกเลิกสัญญาเจ้านั้นซะ แล้วใช้ระบบ 'Mali-Node' ที่ผมเขียนขึ้นมาแทน"

"แต่คุณธันวาครับ... ระบบนั้นมันเป็นของบริษัทโนเนมที่เราไม่รู้จัก..."

"ผมไม่ได้ถามความเห็น ผมสั่ง" ธันวาคมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "เลิกประชุมได้"

เขาก้าวออกจากห้องประชุมโดยไม่รอฟังเสียงทัดทาน เมื่อเข้าสู่ห้องทำงานส่วนตัว เขากดล็อคประตูและเปิดจอมอนิเตอร์ลับที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดราคาแพง หน้าจอนั้นแสดงพิกัด GPS ของสถานที่แห่งหนึ่งในย่านมหาวิทยาลัยเดิมที่เขาจากมา

ที่ร้านแม่มะลิข้าวแกง...

ร้านถูกรีโนเวทใหม่จนดูสะอาดตา มีโซนคาเฟ่ขนมไทยเล็กๆ แยกออกมา ข้าวหอมในชุดนักศึกษาปี 2 ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น เธอเป็นคนดูแลระบบบัญชีและออเดอร์ออนไลน์ทั้งหมดด้วยตัวเอง โดยมี นิก ที่มักจะแวะเวียนมาช่วย (และมาสืบข่าว) อยู่เสมอ

"ข้าวหอม... วันนี้มีออเดอร์พิเศษสั่ง 'ทองหยิบ' 99 กล่อง ไปส่งที่ตึกอัครเดชฯ อีกแล้วนะ" นิกพูดพลางมองหน้าเพื่อนรุ่นน้องอย่างสำรวจ

ข้าวหอมชะงักมือที่กำลังจัดขนม "ออเดอร์เดิม... จากคนเดิมเหรอคะ?"

"เออ... ชื่อผู้สั่ง 'Anonymous' เหมือนเดิม จ่ายโอนยอดล่วงหน้าพร้อมทิปหนักๆ" นิกถอนหายใจ "แกจะไม่ไปส่งเองจริงๆ เหรอวะ? นี่มันครั้งที่สิบแล้วนะที่เขาระบุว่าอยากให้เจ้าของร้านไปส่ง"

"พี่นิกก็รู้ว่าฉันไปที่นั่นไม่ได้" ข้าวหอมตอบเสียงนิ่งแต่ดวงตาสั่นไหว "ฉันสัญญากับแม่ไว้แล้วว่าจะไม่ไปเหยียบที่นั่นอีก และฉันก็ไม่อยากเห็นหน้าคนที่ทิ้งสัญญาไปง่ายๆ แบบเขาด้วย"

"ไอ้ธันมันอาจจะมีเหตุผล..."

"เหตุผลที่ต้องแต่งงานกับพี่แพรวาน่ะเหรอคะ? ข่าวในหน้าสังคมออกกันโครมๆ ว่าทั้งสองตระกูลกำลังจะรวมกิจการกัน" ข้าวหอมแค่นยิ้มเศร้า "พี่เอาขนมไปส่งเถอะค่ะ บอกเขาว่า... คนขายตายไปแล้ว เหลือแต่คนทำบัญชีที่ไม่มีหัวใจ"

ค่ำคืนนั้น...

ธันวาคมนั่งมองกล่องขนมทองหยิบที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานราคาแพง เขาหยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมาทาน รสชาติหวานล้ำที่เคยบอกว่าไม่ชอบ บัดนี้กลับเป็นสิ่งเดียวที่เยียวยาหัวใจที่ด้านชาของเขาได้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"ธันคะ... แพรเข้าไปนะ" แพรวา เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางถือวิสาสะ "คุณหญิงป้าบอกว่าเย็นนี้เรามีนัดคุยเรื่องธีมงานหมั้น..."

"ผมบอกแล้วไงแพรวา ว่าผมไม่มีเวลาเรื่องไร้สาระ" ธันวาคมไม่ได้มองหน้าเธอ แต่สายตายังจ้องอยู่ที่กล่องขนม

"ไร้สาระ? นี่มันเรื่องชื่อเสียงของเรานะธัน! หรือว่าคุณยังลืมยัยเด็กขายข้าวแกงนั่นไม่ได้?" แพรวาปรี่เข้าไปคว้ากล่องขนมไทยแล้วปาทิ้งลงถังขยะ "เลิกกินของชั้นต่ำพวกนี้สักที!"

ปัง!

ธันวาคมตบโต๊ะดังสนั่น เขาเดินเข้าไปหาแพรวาช้าๆ ดวงตาเย็นเฉียบจนแพรวาต้องถอยหลัง "ออกไป... ก่อนที่ผมจะสั่งให้ฝ่ายกฎหมายรื้อคดีโกงภาษีของพ่อคุณขึ้นมาเป็นโปรเจกต์ถัดไป"

"ธัน! คุณกล้าเหรอ?"

"ผมทำได้มากกว่าที่คุณคิด แพรวา... อย่ามาลองดีกับคนที่มีข้อมูลอยู่ในมือมากกว่าใครในประเทศนี้"

หลังจากแพรวาวิ่งร้องไห้ออกไป ธันวาคมทรุดตัวลงหยิบกล่องขนมที่หล่นอยู่ในถังขยะขึ้นมา มือของเขาสั่นเล็กน้อย เขาหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่ซ่อนไว้ออกมาดู มันคือหลักฐานการโอนเงินลับเมื่อสิบปีก่อนจากบัญชีของพ่อเขา ไปยังบัญชีลึกลับในวันที่พ่อของข้าวหอมเสียชีวิต

"อีกนิดเดียว... ข้าวหอม" เขาพึมพำ "อีกนิดเดียว ผมจะล้างมลทินให้พ่อเธอ และผมจะกลับไปทวงสัญญา... ต่อให้เธอจะเกลียดผมไปแล้วก็ตาม"

วันรุ่งขึ้น...

ข้าวหอมได้รับอีเมลประหลาด เป็นอีเมลที่ส่งมาจากระบบ 'Mali-Node' ที่เธอเคยช่วยธันวาคมออกแบบ Logic ไว้เมื่อปีก่อน หัวข้อเมลคือ [DEBUG_URGENT: SYSTEM FAILURE]

ภายในเมลไม่มีข้อความ มีเพียงไฟล์รูปภาพที่เข้ารหัสไว้ และคำใบ้ที่ว่า: "ตัวเลขงบดุลที่ลงตัวที่สุด... คือวันที่เราเจอกันครั้งแรก"

ข้าวหอมหัวใจเต้นรัว เธอรีบเปิดโน้ตบุ๊กแล้วป้อนวันที่ลงไปเป็นรหัสผ่าน ไฟล์ถูกเปิดออก มันคือไฟล์เสียงการสนทนาระหว่าง ส.จ. ทรงยศ กับชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่ง!

"...ทำให้มันเหมือนอุบัติเหตุ อย่าให้มันเอาหลักฐานการโกงที่ดินไปถึงตำรวจได้ มะลิวรรณกับลูกมันจัดการง่าย แต่ไอ้คนขับรถนั่นมันรู้มากเกินไป..."

น้ำตาของข้าวหอมไหลพราก นี่คือความจริงที่เธอตามหามาตลอดสิบปี! แต่ในตอนท้ายของไฟล์ มีเสียงข้อความเสียงที่เพิ่งถูกบันทึกใหม่

"ข้าวหอม... ถ้าเธอได้ยินเสียงนี้ แสดงว่าผมทำสำเร็จแล้ว ผมรวบรวมหลักฐานทุกอย่างไว้ในระบบ cloud ที่เธอมีรหัสผ่านคนเดียว... ตอนนี้ผมกำลังจะไปมอบตัวในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิดที่ช่วยปกปิดความผิดให้พ่อ... ผมขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา"

"ไม่นะ... พี่ธัน!" ข้าวหอมลุกพรวดขึ้น "พี่จะไปติดคุกคนเดียวไม่ได้นะไอ้คนบ้า!"