Share

บทที่ 8

last update publish date: 2025-12-29 15:35:42

อะธีน่ากำลังหยิบเนื้อผ้าที่เลือกไว้

แต่ทันใดนั้นก็พบว่าไม่ได้เตรียมเงินพกมาเพียงพอ

โซลซึ่งอยู่ใกล้ ๆ ยื่นมือเข้ามา

“เดี๋ยวครับ ผมช่วยจ่ายเองครับ”

ก่อนที่อะธีน่าจะทันปฏิเสธ

เขากดจ่ายเงินด้วยรอยยิ้มสุภาพ

อะธีน่าหยุดชะงักเล็กน้อย

“ขะ… ขอบคุณค่ะ พี่โซล”

น้ำเสียงของเธอเรียบ แต่แฝงความประหลาดใจ

โซลพยักหน้าเบา ๆ

“ไม่เป็นไร น้องอะธีน่า

ถือว่าพี่ช่วยน้องหน่อยละกัน”

เขากลับใส่หมวกแก๊ปเหมือนเดิม

เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเกินไป

อะธีน่ามองนาฬิกา

“เดี๋ยวหนูต้องรีบไปแล้วค่ะ

เพื่อน ๆ รออยู่ที่คาเฟ่”

โซลพยักหน้า

“งั้นผมขอเดินตามน้องไปด้วยนะ

เผื่อจะช่วยถือของ หรือดูแลอะไรนิดหน่อย”

อะธีน่าหัวเราะเบา ๆ

“ไม่ต้องก็ได้ แต่ก็… ขอบคุณนะคะ”

ระหว่างทาง

โซลพูดขึ้นอย่างสุภาพแต่จริงใจ

“พี่รู้ชื่อน้อง เพราะหลังจากมินิคอนเสิร์ต พี่ไปเห็นแฮชแท็กแฟนคลับ

แล้วก็หาข้อมูลเพิ่มเติม…

และพ่อพี่ก็พูดถึงครอบครัวน้องด้วย”

อะธีน่าหยุดฟัง

สายตาของเธอสบกับเขา

“ออ… แบบนี้เองสินะคะ”

โซลยิ้มเล็ก ๆ

“ใช่ครับ… พี่อยากรู้จักน้อง แต่ก็ไม่ได้มีเจตนาอื่น”

อะธีน่าเข้าใจน้ำเสียงสุภาพของเขา

เธอถอนหายใจเบา ๆ

“ค่ะ… งั้นหนูจะรีบไปคาเฟ่แล้วนะคะ”

โซลเดินเคียงข้างเธอ

ระหว่างทางบรรยากาศไม่เงียบเกินไป

แต่ก็ให้ความรู้สึกสบาย

เหมือนคนสองคนกำลังเดินด้วยความเคารพ

และเริ่มทำความรู้จักกันอีกครั้งแบบเป็นกันเอง

—————————————————————————————

อะธีน่ามาถึงคาเฟ่ตามนัด

เพื่อน ๆ ทั้งซัมเมอร์ ริวกิ เพนนี ลดา เควิน พอร์ช และคชา

ต่างยืนโบกมือทักทายด้วยรอยยิ้มกว้าง

อะธีน่ายิ้มตอบ ก่อนจะหันไปมองโซลที่เดินมาส่งถึงหน้าคาเฟ่

เขาถอดหมวกแก๊ปขึ้นเล็กน้อย

“น้องอะธีน่า… เดี๋ยวพี่ขอตัวกลับไปซ้อมต่อแล้วนะครับ”

น้ำเสียงสุภาพและรอยยิ้มอบอุ่น

อะธีน่าพยักหน้า

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ พี่โซล”

โซลยิ้มมุมปากอีกครั้ง

“โชคดีนะครับ… Enjoy กับเพื่อน ๆ ให้เต็มที่”

อะธีน่าหันกลับไปที่เพื่อน ๆ

“ทุกคน ขอโทษที่มาสายไปนะ”

ซัมเมอร์อุทาน

“โอ้โห… นี่แกมีพี่โซลเดินมาส่งด้วยนะเนี่ย”

ริวกิหัวเราะเบา ๆ

“เห็นแล้วก็ใจเต้นแทนเลยอะ”

อะธีน่าหัวเราะ

“ก็แค่เดินมาส่งน่ะ ไม่ต้องทำเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นหรอก”

แต่ในใจเธอ…

กลับรู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก

เหมือนการพบกันสองครั้งนี้

จะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวบางอย่าง

ที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้

โซลโบกมือลาจากไป

และอะธีน่าก็เดินเข้าคาเฟ่ท่ามกลางเสียงหัวเราะ

และรอยยิ้มของเพื่อน ๆ ที่คอยต้อนรับเธอด้วยความอบอุ่น

ซัมเมอร์ยกมือขึ้นกอดอก

“นี่ ที่แกช้าอะ… เพราะเมื่อกี้นี้ใช่มะ?”

ดวงตาเป็นประกายเหมือนจะรู้ความลับบางอย่าง

ริวกิขยับตัวเข้ามา

“บอกมาให้หมดเลยนะ อะธีน่า

อย่ามาเล่นตัวกับพวกเรา”

คชาไม่พูดอะไร แค่เปิดรูปในมือถือให้เพื่อน ๆ ดู

ภาพอะธีน่ากับโซลยืนอยู่ร้านผ้า

สายตาและท่าทางเรียบร้อยแต่ชัดเจน

เพนนี ลดา เควิน และพอร์ช ต่างนั่งรอฟัง

บางคนกัดริมฝีปากเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น

อะธีน่าหัวเราะแหะ ๆ

“เอ่อ… คือ ก็ไม่ได้มีอะไรนะเว้ยพวกแก

ก็แค่… บังเอิญเจอ”

เธอพยายามยิ้มและทำตัวสบาย ๆ

“แต่ตอนจะจ่ายเงินเนี่ยสิ…

ฉันพกเงินมาไม่พอ พี่โซลเขาก็เลยช่วย”

ซัมเมอร์แทบกระโดด

“โห… พี่โซลเลยนะ!

อะธีน่า แกนี่มันโชคดีเว่อร์!”

ริวกิหัวเราะเบา ๆ

“เห็นปุ๊บก็รู้แล้วล่ะ ว่าแกเจอพี่เขาแบบสุภาพ… แต่ก็แอบหวานนะเนี่ย”

คชาเอียงคอแล้วยิ้ม

“แล้วนี่แกไม่ได้ถ่ายรูปมาเก็บไว้เองหรือไง?”

เพื่อน ๆ หัวเราะกับความเป็นตัวของอะธีน่า

อะธีน่าถอนหายใจ

“ก็… แค่บังเอิญเจอ แล้วก็รีบมาหาพวกแกต่ออะ เลยไม่ได้คิดอะไรมากกว่านั้น”

ซัมเมอร์ยิ้มกว้าง

“แค่แบบนี้ก็สนุกแล้ว

เดี๋ยวคืนนี้จะได้มีเรื่องเล่ากันอีกยาว ๆ เลยนะ”

เพื่อน ๆ ทั้งโต๊ะหัวเราะและกระซิบกระซาบกันเบา ๆ

บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกและความเอ็นดู

อะธีน่าก็หลุดยิ้มออกมาอย่างอาย ๆ แต่ก็ชอบใจ

เพราะได้แชร์โมเมนต์พิเศษแบบนี้กับเพื่อน ๆ

—————————————————

โซลกลับมาถึงห้องซ้อมในช่วงเย็น

แสงไฟสีขาวสะท้อนพื้นไม้เรียบ

บรรยากาศเงียบสงบก่อนเริ่มฝึกจริง

เขาวางกระเป๋าลงที่มุมห้อง

ถอดหมวกแก๊ปออก

ก่อนจะเริ่มวอร์มร่างกายตามจังหวะที่คุ้นเคย

ยืดกล้ามเนื้อ

หมุนหัวไหล่

ขยับข้อเท้า

ทุกท่าทางทำด้วยความตั้งใจและมีวินัย

ไม่นานนัก

ครูสอนก็เต้นเปิดประตูเข้ามา

“เริ่มได้เลยนะโซล วันนี้เราจะเน้นอารมณ์กับการเคลื่อนไหวมากขึ้น”

“ครับครู”

เสียงดนตรีดังขึ้น

ร่างของโซลเคลื่อนไหวไปตามจังหวะอย่างแม่นยำ

ไม่ใช่เพราะความหล่อ

ไม่ใช่เพราะชื่อเสียง

แต่เพราะความพยายามที่สะสมมานาน

เวลาผ่านไป

เหงื่อเริ่มซึม

ลมหายใจหนักขึ้น

แต่แววตาของเขายังคงชัดเจน

เมื่อถึงช่วงพัก

โซลนั่งลงข้างผนัง

ยกผ้าขนหนูขึ้นซับเหงื่อ

สายตาจ้องไปยังพื้นห้องซ้อมอย่างครุ่นคิด

ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว

ไม่ใช่เวที

ไม่ใช่แสงไฟ

แต่เป็นภาพของผู้หญิงคนหนึ่ง

ที่ยืนอยู่ในร้านผ้า

ในลุคเรียบ เท่ และไม่พยายามดึงดูดสายตาใคร

อะธีน่า…

เธอไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ

ไม่ได้พูดมาก

ไม่ได้พยายามให้ใครสนใจ

แต่กลับโดดเด่น

ในแบบที่ตัวเองเป็นอย่างแท้จริง

โซลขยับตัว

หยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋า

ปลายปากกาค้างอยู่เหนือหน้ากระดาษ

ก่อนที่เขาจะเริ่มเขียนคำบางคำลงไป

“ไม่ต้องเปล่งแสง

แต่โลกก็ยังมองเห็น

ไม่ต้องฝืนตัวเอง

ก็ยังยืนอยู่ตรงนี้ได้”

เขาหยุดอ่านสิ่งที่เขียน

หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย

มันไม่ใช่เพลงรัก

ไม่ใช่เพลงสำหรับเวทีใหญ่

แต่มันคือ

เพลงของ “ความเป็นตัวเอง”

เพลงของ “อิสระ”

และเพลงของ “ความโดดเด่นโดยไม่ต้องพยายาม”

โซลยิ้มบาง ๆ

พึมพำกับตัวเอง

“บางที… เพลงนี้อาจจะเริ่มจากเธอก็ได้”

เสียงครูเรียกให้กลับไปซ้อมดังขึ้น

โซลเก็บสมุดโน้ต

ลุกขึ้นยืนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป

คืนนี้

เขาไม่ได้ซ้อมเพื่อแค่เป็นไอดอลที่สมบูรณ์แบบ

แต่ซ้อม

เพื่อถ่ายทอดตัวตน

และอิสระที่เขาเลือกเอง

เหมือนกับผู้หญิงคนนั้น

ที่เขาเพิ่งได้รู้จัก… โดยบังเอิญ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้   บทที่ 24

    เกมที่ 1“โอเค เกมแรก”แม็กซ์ขยับตัวนั่งตรง“พี่เข้าป่า น้องเล่นเมจ”“ได้ค่ะ”อะธีน่าพยักหน้า“แต่ถ้าพี่โยนเกม หนูไม่แบกนะ”แม็กซ์หันมองทันที“พูดใหม่ดิ”“ถ้าพี่เล่นชิบหาย หนูก็ไม่แบกค่ะ”“ไอ้ฟาย”แม็กซ์หัวเราะลั่น“เปิดมาคือด่าพี่เลยนะ”แชตไหลเร็วขึ้นกว่าเดิมโอ๊ยยย ชอบคู่นี้พี่น้องบ้านนี้โคตรเรียลน้องสวยแต่พูดแมนมากกกกนี่แหละ น้องสาวพี่แม็กซ์ของจริงเกมแรกเปิดมาได้ไม่ถึงสามนาทีแม็กซ์เล่นแอสซาซินป่าบุกเลนบนอย่างดุขณะที่อะธีน่าเล่นเมจกลาง เดินเกมไวไม่แพ้กัน“พี่แม็กซ์ ขวาล่าง ๆ”อะธีน่าจ้องจอไม่กะพริบ“มันซ่อนพุ่มค่ะ”“เห็นละ”“เข้าเลยมั้ย”“เข้า!”จังหวะต่อมาแม็กซ์พุ่งเข้าไปเปิดไฟต์ทันทีอะธีน่ากดสกิลตามแบบไม่พลาดFirst Blood“โอ๊ย สวย!”แม็กซ์ตบโต๊ะเบา ๆ“เห็นมั้ย เกมมันต้องแบบนี้!”อะธีน่าหัวเราะ“เขาโง่เองค่ะพี่”“พูดดี ๆ”“ก็โง่จริงนี่คะ”“อีสัส”แม็กซ์หลุดขำ“ชอบว่ะ”ตาทั้งคู่ไหลลื่นจนชนะอย่างสวยงามและจบเกมแรกด้วย MVP ฝั่งอะธีน่าแม็กซ์หันมองทันที“อ้าว?”อะธีน่ายิ้มมุมปาก“ขอบคุณที่เป็นบันไดให้หนูนะคะ”“มึงนี่นะ…”“พี่ด่ากล้องอยู่ค่ะ”“เออ ด่าจริง”⸻เกมที่ 2เกมที่สองท

  • Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้   บทที่ 23

    สายเรียกกลับบ้านอะธีน่ายืนมองเวทีอยู่ได้ไม่นานนักเสียงพิธีกรยังคงดังสลับกับเสียงกรี๊ดของแฟนคลับรอบลานกิจกรรมขณะที่โซลบนเวทียังคงเปล่งประกายราวกับเกิดมาเพื่อแสงไฟโดยแท้จริงเธอเผลอยืนดูอยู่อย่างนั้นอีกครู่หนึ่งโดยไม่ทันรู้ตัวว่าแก้วเครื่องดื่มเย็นในมือเริ่มคลายไอเย็นลงไปแล้วแต่แล้ว—ครืด… ครืด…โทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายของเธอสั่นขึ้นอะธีน่ากะพริบตาเบา ๆก่อนจะละสายตาจากเวทีและหยิบมือถือขึ้นมาดูบนหน้าจอขึ้นชื่อชัดเจนMax 💙เธอเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย“ว่าไงคะ พี่แม็กซ์”ปลายสายมีเสียงจังหวะคีย์บอร์ดและเสียงพูดคุยเบา ๆ แทรกมาเหมือนเขากำลังจัดอะไรบางอย่างอยู่“อยู่ไหน”คำถามสั้น ๆ ตามสไตล์พี่ชายคนกลางดังขึ้นทันทีอะธีน่าหันมองรอบตัวคร่าว ๆ“อยู่ห้างค่ะ ขี่รถออกมาข้างนอกนิดหน่อย”“ดีเลย”เสียงของแม็กซ์ฟังดูอารมณ์ดีผิดปกติ“กลับบ้านมาได้ไหม วันนี้พี่มีสตรีม”อะธีน่าขมวดคิ้วนิด ๆ“แล้ว?”ปลายสายเงียบไปแป๊บหนึ่งก่อนจะได้ยินน้ำเสียงที่พยายามทำเป็นธรรมดา แต่แอบมีลูกล่อลูกชนอยู่เต็มที่“แล้วพี่จะให้มานั่งเล่นด้วยไง”อะธีน่าหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ“หนูเนี่ยนะ”“ใช่”แม็กซ์ตอบทันที“วั

  • Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้   บทที่ 22

    เช้าวันต่อมาแม้จะนอนไปหลายชั่วโมงแต่อะธีน่ากลับรู้สึกเหมือนไม่ได้พักเลยแม้แต่น้อยภาพกล่องของขวัญสีดำรูปถ่ายของเธอและข้อความจากเบอร์ปริศนายังคงวนอยู่ในหัวไม่ยอมจางเธอไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครในบ้านเมื่อคืนไม่ใช่เพราะไม่กลัวแต่เพราะยังไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วงโดยเฉพาะหลังจากเหตุการณ์ลักพาตัวที่ผ่านมาไม่นานอย่างน้อย…เธออยากมีเวลาคิดด้วยตัวเองก่อนและเพราะแบบนั้นช่วงสายของวันนี้อะธีน่าจึงเลือกทำในสิ่งที่ช่วยให้เธอ “หายใจ” ได้ดีที่สุดออกไปข้างนอกคนเดียวเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คันโปรดดังขึ้นในลานบ้านอะธีน่าสวมหมวกกันน็อก ปรับสายรัดให้แน่นก่อนจะขี่ออกจากคฤหาสน์ไปอย่างเงียบ ๆลมอ่อนของช่วงสายปะทะใบหน้าช่วยให้ความอึดอัดในอกค่อย ๆ เบาลงทีละนิดเธอไม่ได้ตั้งใจจะไปไหนไกลเพียงแค่อยากขี่รถเรื่อย ๆมองผู้คนมองเมืองและปล่อยให้สมองได้พักจากเรื่องวุ่นวายทั้งหมดสักชั่วโมงสองชั่วโมงสุดท้ายอะธีน่าก็มาจอดที่ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางเมืองเธอเดินเข้าไปด้านในแบบเรียบง่ายวันนี้แต่งตัวสบายกว่าปกติ—เสื้อครอปแขนยาวสีเรียบ กางเกงยีนส์เอวสูง รองเท้าผ้าใบผมถูกรวบครึ่งหัวแบบไม่ตั้งใจให้เ

  • Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้   บทที่ 21

    งานทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีอย่างน่าทึ่งหลังจากโชว์จบผู้คนยังคงจับกลุ่มพูดคุยถึงคอลเลกชันของอะธีน่าไม่หยุดทั้งอาจารย์ รุ่นพี่ รุ่นน้อง รวมถึงแขกที่มาร่วมงานต่างพูดถึงผลงานของเธอในทิศทางเดียวกัน“โดดเด่น”“ชัดเจน”“มีภาษาของตัวเอง”หลังลงจากเวทีอะธีน่าแทบไม่มีเวลาได้พักเพื่อน ๆ ต่างเข้ามากอด แสดงความยินดีอาจารย์หลายคนเดินเข้ามาชื่นชมด้วยตัวเองบางคนถึงขั้นขอถ่ายรูปกับเธอและพี่ชายทั้งสามไว้เป็นที่ระลึกบีมในลุค Apollo ยืนถือช่อดอกไม้สีขาวทองอย่างสง่างามแม็กซ์ที่ยังไม่ยอมถอดหมวกสปาร์ตันสีดำออกทั้งหมด กำลังโดนแฟน ๆ ของตัวเองแอบถ่ายไม่หยุดส่วนแจสเปอร์ก็ถูกเพื่อนของอะธีน่ารุมขอเซลฟี่ด้วยความชื่นชอบในลุค Hermesเสียงหัวเราะเสียงชื่นชมกลิ่นดอกไม้แสงแฟลชจากกล้องมือถือทุกอย่างอบอวลอยู่ในช่วงเวลาหลังเวทีนั้นอะธีน่ารับช่อดอกไม้จากซัมเมอร์เป็นช่อที่สามของคืนก่อนจะยิ้มอย่างเหนื่อย ๆ แต่มีความสุข“แกสุดยอดมากจริง ๆ”ซัมเมอร์พูดพลางเขย่าแขนเธอเบา ๆ“ฉันพูดจริงนะ นี่มันไม่ใช่แค่โปรเจกต์จบแล้ว”“ใช่”ริวกิพยักหน้าแรง“นี่มันระดับเอาไปต่อยอดได้เลย”อะธีน่าหลุดหัวเราะเบา ๆ“พอเลยพวกแก เดี๋ยวล

  • Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้   บทที่ 20

    อะธีน่าเดินกลับมาที่โต๊ะ สีหน้าพยายามนิ่งเหมือนเดิม แต่สายตาของเพื่อน ๆ ที่รู้จักเธอดี… ไม่มีทางมองไม่ออก “อะธีน่า” ริวกิเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น “เป็นอะไรปะ หน้าแกดูซีด ๆ” ซัมเมอร์วางตะเกียบลงทันที “ใครมาทำอะไรแกหรือเปล่า” อะธีน่านั่งลง วางมือบนตัก สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริง—แค่บางส่วน “เจอคนรู้จักเก่า” น้ำเสียงเธอเรียบ แต่สั้น “ไม่มีอะไรแล้ว” เพนนีขมวดคิ้ว “รู้จักเก่าแบบไหน” พอร์ชกับเควินสบตากันทันที ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของทั้งคู่พร้อมกัน คชาเป็นคนพูดออกมา เสียงต่ำลงกว่าปกติ “…ตั้ม?” อะธีน่าเงยหน้ามอง ไม่ได้ตอบ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ แค่นั้นก็พอแล้ว บรรยากาศบนโต๊ะเงียบไปชั่วครู่ เสียงฉ่าของหมูกระทะยังดัง แต่ไม่มีใครสนใจจะคีบต่อ พอร์ชกำมือแน่น “มันมาทำอะไรแกป่าว” “แค่พูด” อะธีน่าตอบทันที “แล้วก็ไป มีคนช่วยกันไว้” เควินถอนหายใจแรง “แม่ง… ยังไม่เลิกอีกเหรอวะ” ซัมเมอร์เอื้อมมือไปจับแขนอะธีน่า บีบเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ “แกโอเคจริง ๆ ใช่ไหม” อะธีน่าพยักหน้า คราวนี้ยิ้มได้จริงขึ้นนิดหนึ่ง “โอเคแล้ว” เธอพูดชัด “ไม่เหมือนเมื่อ

  • Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้   บทที่ 19

    เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คำรามเบา ๆ ก่อนจะดับลงหน้าคณะอะธีน่าถอดหมวกกันน็อก พลางสะบัดผมยาวเล็กน้อยให้เข้าที่วันนี้เธอมาเองไม่มีรถตามไม่มีการ์ดมีแค่เธอ กับมอเตอร์ไซค์คู่ใจการกลับมาใช้ชีวิตปกติอีกครั้งเป็นสิ่งที่เธอตั้งใจเลือกสายตาหลายคู่หันมองไม่ใช่เพราะเธอเป็นน้องสาวใครไม่ใช่เพราะข่าวลือใด ๆแต่เพราะ “อะธีน่า” ในวันนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไปนิ่งขึ้นมั่นคงขึ้นและมีออร่าแบบคนที่ผ่านบางอย่างมาแล้วเธอลงจากรถล็อกคอพวงมาลัยอย่างเป็นนิสัยก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วเดินเข้าอาคารเรียน“อะธีน่า!”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังซัมเมอร์โบกมือรัว ๆข้าง ๆ มีริวกิ เพนนี ลดา พอร์ช เควิน และคชาที่เพิ่งเดินมาสมทบ“แกหายไปไหนมาเนี่ย!”ซัมเมอร์ถามทันที“ไลน์เงียบ โทรก็ไม่ติด พวกเราจะไปแจ้งความอยู่แล้วนะ”อะธีน่าหยุดเดินยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อน ๆ“ขอโทษนะ”เธอพูดเสียงเรียบ“มีเรื่องนิดหน่อย แต่ตอนนี้โอเคแล้ว”ริวกิมองเธออย่างพินิจก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ“นิดหน่อยของแกเนี่ย… หน้าตาไม่เหมือนนิดหน่อยเลยนะ”อะธีน่าหัวเราะเบา ๆไม่ปฏิเสธแต่ก็ไม่อธิบาย“เอาเป็นว่า วันนี้ฉันสบายดี”เธอพูด“แค่นี้พอ”เพนนียิ

  • Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้   บทที่ 4

    และแล้ว เวลาที่ทุกคนรอคอยก็มาถึงภายในห้องแต่งตัวกว้างของบ้าน แสงไฟสีขาวนวลสะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่อะธีน่ายืนอยู่หน้ากระจก ขณะที่ อลิซ ผู้เป็นแม่ ค่อย ๆ จัดรายละเอียดสุดท้ายให้ลูกสาวคนเล็กเดรสทรงเรียบตัดเย็บอย่างประณีต สีโทนเข้มที่ขับผิวถูกจับคู่กับเครื่องประดับดีไซน์เรียบแต่เฉียบภาพรวมดูสง่างามใ

  • Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้   บทที่ 3

    เช้าวันใหม่ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างอะธีน่าลืมตาตื่นขึ้นก่อนใครในบ้าน บรรยากาศเงียบสงบผิดกับค่ำคืนที่เต็มไปด้วยผู้คนและเสียงหัวเราะเมื่อวานเธอลุกจากเตียงอย่างคล่องแคล่ว อาบน้ำ แต่งตัวเรียบง่ายในสไตล์ที่คุ้นเคย ก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋าวันนี้เธอมีนัดกับเพื่อน ๆ ตั้งแต่เช้าทั้งเรื่อง ง

  • Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้   บทที่ 2

    อิสระในช่วงเวลาสั้น ๆเวลาล่วงเลยจนถึง 19:00 น.ทั้งสี่พี่น้องเพิ่งรับประทานอาหารเสร็จบรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย เรียบง่าย และเป็นกันเองแตกต่างจากความหรูหราอลังการของงานปาร์ตี้ที่บ้านอย่างสิ้นเชิงแม็กซ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิด ไลฟ์สดผ่าน TikTok ทันที“โย่ว ๆ ทุกคน~ วันนี้อยู่กับครอบคร

  • Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้   บทที่ 1

    บรื้นนนนน!!!เสียงมอเตอร์ไซค์คำรามดังขึ้น เมื่อหญิงสาวคนหนึ่งพุ่งออกไปยังมหาวิทยาลัยด้วยความคล่องแคล่วเธอคือ อะธีน่า — ชื่อที่ฟังดูราวกับเทพเจ้ากรีก และเธอก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆแข็งแกร่ง กล้าหาญ และไม่ยอมแพ้ต่อใครง่าย ๆอะธีน่าเติบโตมาในครอบครัวไฮโซแม่ของเธอเคยเป็นตำรวจ ก่อนจะลาออกเพื่อมาดูแลลูกทั

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status