All Chapters of Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้: Chapter 1 - Chapter 10

บรื้นนนนน!!!เสียงมอเตอร์ไซค์คำรามดังขึ้น เมื่อหญิงสาวคนหนึ่งพุ่งออกไปยังมหาวิทยาลัยด้วยความคล่องแคล่วเธอคือ อะธีน่า — ชื่อที่ฟังดูราวกับเทพเจ้ากรีก และเธอก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆแข็งแกร่ง กล้าหาญ และไม่ยอมแพ้ต่อใครง่าย ๆอะธีน่าเติบโตมาในครอบครัวไฮโซแม่ของเธอเคยเป็นตำรวจ ก่อนจะลาออกเพื่อมาดูแลลูกทั้งสี่คนแม้จะเข้มแข็ง แต่ก็เข้าใจและเคารพความเป็นตัวตนของลูก ๆ เสมอวันนี้ นอกจากอะธีน่าจะไปเรียนที่มหาวิทยาลัยแล้วเธอยังมีนัดพบพี่ชายทั้งสามที่ไดร์ฟกอล์ฟเพราะในช่วงเย็น บ้านหลังใหญ่ของครอบครัวจะมีงานปาร์ตี้สำหรับสังคมชั้นสูง“เฮ้อ… งานแบบนี้อีกแล้ว ทำให้เราสี่พี่น้องต้องออกไปหากิจกรรมทำข้างนอกทุกทีเลย”แม้จะเป็นลูกบ้านใหญ่แต่อะธีน่าไม่เคยใช้ชีวิตโดยพึ่งพาอำนาจหรือความร่ำรวยเกินจำเป็นเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ตัวเองเลือกและใช้ชีวิตอย่างอิสระด้วยตัวเองมาโดยตลอด⸻ณ มหาวิทยาลัยอะธีน่ามาถึงห้องเรียนก่อนเวลา 15 นาทีจึงมีเวลาพูดคุยกับเพื่อน ๆ เกี่ยวกับ Final Projectที่ต้องส่งในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า“เออ ได้ข่าวว่า งานนี้แกเอาพี่ชายทั้งสามมาเป็นนายแบบจริงดิ?”ริว เพื่อนสาวสอง หรือที่ทุกคนเรี

เช้าวันใหม่ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างอะธีน่าลืมตาตื่นขึ้นก่อนใครในบ้าน บรรยากาศเงียบสงบผิดกับค่ำคืนที่เต็มไปด้วยผู้คนและเสียงหัวเราะเมื่อวานเธอลุกจากเตียงอย่างคล่องแคล่ว อาบน้ำ แต่งตัวเรียบง่ายในสไตล์ที่คุ้นเคย ก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋าวันนี้เธอมีนัดกับเพื่อน ๆ ตั้งแต่เช้าทั้งเรื่อง งานกลุ่ม ที่ต้องวางแผนกันอย่างจริงจังและอีกเรื่องหนึ่งที่ดูจะต่างออกไป—มินิคอนเสิร์ตของโซลไอดอลชื่อดังที่ซัมเมอร์เป็นคนชวนอะธีน่าหยุดคิดเล็กน้อยขณะสวมรองเท้าเธอไม่ใช่แฟนคลับ แต่ก็ยอมรับว่าอยากรู้เหมือนกันว่าคนที่ทำให้เพื่อน ๆ ตื่นเต้นขนาดนั้น… ตัวจริงจะเป็นอย่างไรเสียงมอเตอร์ไซค์คู่ใจดังขึ้นในยามเช้าอะธีน่าขี่ออกจากบ้านด้วยหัวใจที่เบาและเปิดรับวันนี้อาจเป็นเพียงวันธรรมดาหรืออาจเป็นวันที่นำพาเธอไปพบกับเรื่องราวใหม่ ๆที่ไม่คาดคิดก็เป็นได้⸻อะธีน่ามาถึงห้างย่านสยาม ก่อนจะเดินเข้าไปยังคาเฟ่ที่นัดหมายกันไว้บรรยากาศภายในร้านอบอุ่น กลิ่นกาแฟหอมอ่อน ๆ ลอยคลุ้งเมื่อกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เธอก็เห็น ริวกิ กับ ซัมเมอร์ นั่งรออยู่ก่อนแล้ว“อะธีน่า แกจะไม่ไปจริงเหรอนี่อาจเป็นการเปิดโลกใหม่ให้แก

เสียงดนตรีพุ่งทะลุผ่านลำโพงทั่วฮอลล์ แฟนคลับกรี๊ดลั่น สลับกับแสงไฟสีสันสดใสที่สาดส่องไปทั่ว อะธีน่านั่งอยู่ในแถวใกล้เวทีรอง ดวงตากวาดมองทุกการเคลื่อนไหวของโซลบนเวที แม้ไม่ใช่แฟนคลับตัวจริง แต่ความตั้งใจและพลังของเขากลับดึงดูดเธออย่างไม่น่าเชื่อ เพลงแรกจบลง แสงไฟปรับเป็นสีอุ่น เสียงแฟนคลับโห่ร้องดังกึกก้อง และแล้วจังหวะเพลงช้าเริ่มขึ้น โซลเดินลงมาที่ด้านข้างเวทีรอง ใกล้กับที่อะธีน่านั่ง สายตาของเขามองไปรอบ ๆ และทันใดนั้น… สายตาของโซลสะดุดเข้ากับอะธีน่า อะธีน่าหยุดหายใจเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงและอึดอัดเล็กน้อย แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะสบตากับเขาอย่างไม่ตั้งใจ ความรู้สึกแปลกใหม่ผสมผสานระหว่างความตื่นเต้นและความประหลาดใจ ซัมเมอร์ที่นั่งข้าง ๆ กระซิบเบา ๆ “อะธีน่า… แกเห็นไหม เขามองแกอยู่” อะธีน่าพยักหน้า แต่ไม่ได้ตอบอะไร หัวใจเต้นแรงจนแทบลืมทุกอย่างรอบตัว เพลงช้าเบาลงจนแฟนคลับได้โฟกัสกับโซล แต่แม้เพลงเร็วเริ่มขึ้น ความกระตือรือร้นของแฟนคลับจะทำให้ทุกสายตาหันไปยังเขา อะธีน่ายังคงสังเกต และสังเกตว่า สายตาของโซลยังหันมามองเธอเป็นระยะ แม้เขาจะต้องเคลื่อนไหวบนเวทีอย่างเต็มที่ แ

ชีวิตในมหาวิทยาลัยของอะธีน่า ยังคงเดินไปตามปกติ เช้า—เรียน บ่าย—ทำโปรเจกต์ เย็น—ประชุมงานกลุ่มหรือใช้เวลาอยู่กับเพื่อน ชื่อของเธอไม่ได้หายไปจากบทสนทนาในรั้วมหาวิทยาลัย แต่ก็ไม่ได้ถูกขยายจนเกินจริง บางคนจำได้ว่าเธอคือ น้องสาวของแม็กซ์ Maxine Gamer บางคนจำได้ว่าเธอคือ ผู้หญิงที่โซลมองในมินิคอนเสิร์ต แต่ส่วนใหญ่ ก็ยังคงมองเธอเป็นแค่ “อะธีน่า” นักศึกษาคณะเดียวกันที่มีสไตล์ชัดเจน และไม่เคยใช้ออร่าของใครมานำหน้า ระหว่างพักคาบเรียน อะธีน่านั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนที่โต๊ะประจำใต้ตึก ริวกิกำลังเล่าเรื่องอาจารย์ด้วยท่าทางเว่อร์ ๆ ซัมเมอร์เปิดดูคลิปแฟนแคมของโซลแบบเงียบลงกว่าเดิม เหมือนตั้งใจไม่ล้ำเส้น “เออ…” ซัมเมอร์เหลือบมองอะธีน่าเล็กน้อย “ถ้าไม่อยากคุยเรื่องนี้ บอกได้นะ เราเข้าใจ” อะธีน่ายิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไร แค่ตอนนี้อยากโฟกัสเรื่องเรียนมากกว่า” คำตอบนั้น ไม่ได้ปิดกั้น แต่ชัดเจนพอจะวางเส้นแบ่ง ซัมเมอร์พยักหน้าทันที “โอเค เข้าใจเลย” ไม่มีคำแซวต่อ ไม่มีการคะยั้นคะยอ ไม่มีใครดึงเธอไปอยู่ในบทบาทที่ไม่เลือกเอง ระหว่างเดินไปตึกถัดไป ม

ยามค่ำคืนคลี่คลุมคฤหาสน์หลังใหญ่ของ ตระกูลพิทักษ์วงศ์ แสงไฟสีอุ่นจากเสาโคมหน้าบ้านส่องสว่างเป็นแนว บรรยากาศสงบ แตกต่างจากความคึกคักของเมืองที่เพิ่งจากมา เวลา 20:30 น. อะธีน่าเดินเท้าเข้ามาทางประตูรั้ว กระเป๋าสะพายข้างหนึ่ง ถุงใส่วัสดุสำหรับ Final Project อีกข้าง การเดินทุกก้าวของเธอนั้นมั่นคง แต่ไม่เร่งรีบ ร่างสูงวัยในชุดพ่อบ้านยืนรออยู่หน้าประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มคุ้นเคย “คุณหนูเล็กกลับมาแล้วเหรอครับ” ลุงรงค์ เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงอบอุ่น อะธีน่าหยุดเดิน ยิ้มให้เขาอย่างเป็นกันเอง “ค่ะลุงรงค์ วันนี้กลับค่ำหน่อยนะคะ” ลุงรงค์รับถุงจากมือเธอไปช่วยถือ “ไม่เป็นไรเลยครับ คุณหนู คุณผู้หญิงกำชับไว้แล้วว่า ถ้าคุณหนูกลับมา ก็ให้ดูแลตามปกติ ไม่ต้องเร่ง ไม่ต้องกดดันอะไร” คำพูดเรียบง่ายนั้น ทำให้อะธีน่ารู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างประหลาด “ขอบคุณค่ะลุง” ลุงรงค์พยักหน้า “คุณหนูพักผ่อนเถอะครับ ถ้าต้องการอะไร เรียกลุงได้ตลอดนะครับ” อะธีน่ายิ้ม “ค่ะ ราตรีสวัสดิ์นะคะ” เธอเดินขึ้นบันไดหินอ่อนอย่างเงียบ ๆ เสียงฝีเท้าก้องเบา ๆ ไปตามโถงสูง ก่อนจะหายลับไปยังชั้นบน คืนนี้ ไม่มีคำถา