บทที่ 10

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านบาง ๆ

ภายในห้องนอนของอะธีน่าในวันนี้

แทบไม่เหลือเค้าเดิมของห้องพักผ่อนอีกต่อไป

โต๊ะเขียนหนังสือถูกดันไปชิดผนัง

แทนที่ด้วยโต๊ะตัดผ้า

หุ่นโชว์ตั้งเรียงอยู่ใกล้หน้าต่าง

ผืนผ้าหลากเฉดสีถูกคลี่วางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ

เข็มหมุด กรรไกร สายวัด และแพตเทิร์นกระดาษ

กระจายอยู่รอบตัวเธอ

ห้องนี้

กลายเป็น “พื้นที่สร้างสรรค์” อย่างสมบูรณ์แบบ

อะธีน่ายืนอยู่กลางห้อง

ในเสื้อยืดตัวหลวมและกางเกงสบาย ๆ

ผมถูกรวบลวก ๆ ไว้ด้านหลัง

สายตาจริงจังจดจ่ออยู่กับแพตเทิร์นตรงหน้า

เธอนำไซส์ที่วัดจากพี่ชายทั้งสามคน

— บีม แม็กซ์ และแจสเปอร์ —

มาปรับใช้กับแบบเสื้อผ้าในธีม

Modern Greek God : Apollo, Ares, Hermes

ปลายนิ้วลากดินสอไปตามเส้นโค้งของแพตเทิร์น

ทุกสัดส่วนถูกคำนวณอย่างละเอียด

ไม่ใช่แค่ให้ใส่ได้

แต่ต้อง “สะท้อนตัวตน” ของแต่ละคนออกมาด้วย

อพอลโล — ความสมดุล สง่างาม และแสงสว่าง

เอเรส — ความแข็งแรง ดุดัน และมีพลัง

เฮอร์มีส — ความคล่องตัว อิสระ และทันสมัย

จักรเย็บผ้าดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

เสียงเข็มแทงลงบนผืนผ้า

เหมือนจังหวะหัวใจของการทำงาน

อะธีน่าแทบไม่ได้มองนาฬิกา

รู้ตัวอีกที

แสงแดดก็เปลี่ยนมุมไปแล้ว

ครึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

พร้อมกับความคืบหน้าของงาน

เสื้อผ้าทั้งสามชุด

เริ่มเป็นรูปเป็นร่างชัดเจน

ตะเข็บหลักถูกเย็บเสร็จ

โครงสร้างสำคัญขึ้นมาแล้วกว่าครึ่ง

เธอหยุดมือ

ยืนมองผลงานตรงหน้า

เหงื่อบาง ๆ ซึมที่ขมับ

แต่แววตากลับเปล่งประกาย

“ไปได้ครึ่งทางแล้ว…”

อะธีน่าพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

ความเหนื่อยล้ากับความพึงพอใจ

ปะปนกันอย่างลงตัว

Final Project นี้

ไม่ใช่แค่งานส่งอาจารย์

แต่มันคือการออกแบบ

อิสระในแบบของเธอเอง

และเธอรู้ดีว่า

เส้นทางข้างหน้ายังอีกยาว

แต่วันนี้

เธอกำลังก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

_________________________

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างสุภาพ

ทำให้อะธีน่าชะงักมือจากจักรเย็บผ้า

“เข้ามาได้ค่ะ”

ประตูห้องเปิดออกช้า ๆ

อลิซก้าวเข้ามาในห้อง

สายตาของเธอกวาดมองรอบ ๆ

ตั้งแต่ผืนผ้า แพตเทิร์น หุ่นโชว์

ไปจนถึงชุดที่กำลังเป็นรูปเป็นร่าง

อลิซไม่ได้พูดอะไรในทันที

แต่เดินเข้าไปใกล้ผลงาน

ปลายนิ้วแตะเนื้อผ้าเบา ๆ

ราวกับประเมินด้วยสายตาของคนที่ผ่านโลกมาแล้ว

“ไปได้ไกลมากเลยนะ”

เธอพูดเสียงเรียบ แต่จริงใจ

“ดูแค่นี้ ก็รู้เลยว่าไม่ใช่งานธรรมดา”

อะธีน่ายิ้มบาง ๆ

“แต่ว่ายังเหลือรายละเอียดอีกเยอะเลยค่ะแม่”

อลิซหันกลับมามองลูกสาว

แววตานั้นไม่ได้มีแค่ความภูมิใจ

แต่ยังมีความระมัดระวังแบบคนเป็นแม่

“รู้ไหม งานที่ดี”

อลิซพูดช้า ๆ ชัดเจน

“มักจะถูกคนจับจ้องเสมอ”

อะธีน่าขมวดคิ้วเล็กน้อย

ฟังอย่างตั้งใจ

“ไม่ใช่ทุกคนที่เข้ามาด้วยความหวังดี”

อลิซเสริม

“บางคนแค่อยากรู้ บางคนอยากลอก บางคนแค่อยากทำลาย

แม่ไม่ได้จะทำให้ลูกระแวงนะ

แต่โลกจริง มันเป็นแบบนี้”

เธอหยุดเล็กน้อย

ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงอบอุ่นแต่เด็ดขาด

“พอทำเสร็จแล้ว

หาที่เก็บที่ปลอดภัยที่สุด

อย่าให้ใครเข้าถึงได้ง่าย ๆ

ไม่ใช่เพราะไม่ไว้ใจคนอื่น

แต่เพราะต้องให้เกียรติงานของตัวเอง”

คำพูดนั้น

ทำให้อะธีน่านิ่งไปชั่วครู่

เธอมองกลับไปที่ชุดตรงหน้า

แล้วพยักหน้าเบา ๆ

“หนูเข้าใจแล้วค่ะ แม่”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจขึ้น

“หนูจะดูแลมันให้ดีที่สุด”

อลิซยิ้ม

ยิ้มแบบที่มีทั้งความโล่งใจและความเชื่อใจ

เธอยื่นมือมาลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ

เหมือนตอนเด็ก ๆ

แต่ครั้งนี้

อะธีน่าไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเด็กอีกต่อไป

“แม่ไม่ได้ห่วงแค่งาน”

อลิซพูดทิ้งท้าย

“แม่ห่วงคนที่สร้างมันขึ้นมาด้วย”

อะธีน่าหัวใจอุ่นขึ้นอย่างบอกไม่ถูก

เธอมองแม่ผ่านแววตาที่เต็มไปด้วยความเคารพและรัก

“ขอบคุณค่ะ แม่”

อลิซพยักหน้า

ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ

ทิ้งให้อะธีน่ายืนอยู่ท่ามกลางผลงานของตัวเอง

ครั้งนี้

เธอมองมันไม่ใช่แค่งาน

แต่คือสิ่งที่ควรถูกปกป้อง

ในแบบเดียวกับตัวเธอเอง

_________________________

เวลาล่วงเลยไปกว่า สองสัปดาห์

ชีวิตของอะธีน่าหมุนวนอยู่กับตารางเดิมซ้ำ ๆ

ทั้งไปเรียน ประชุมงานกลุ่มและกลับบ้าน

เสียงจักรเย็บผ้าดังเป็นจังหวะซ้ำ ๆ

แสงไฟหัวเตียงเปิดยาวจนดึก

บางวันเธอเริ่มทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง

ก่อนจะรู้ตัวอีกที ก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืน

ร่างกายอ่อนล้า

แต่ดวงตายังเต็มไปด้วยสมาธิ

ไม่มีเสียงบ่น

ไม่มีคำว่าเหนื่อยหลุดออกจากปาก

และความดื้อเงียบ ๆ ที่ไม่ยอมปล่อยให้งานต่ำกว่ามาตรฐานของตัวเอง

วันแล้ววันเล่า

ผืนผ้าค่อย ๆ กลายเป็นรูปทรง

รายละเอียดเล็ก ๆ ถูกขัดเกลา

รอยตะเข็บทุกเส้นถูกตรวจซ้ำจนแน่ใจ

จนในที่สุด—

อะธีน่ายืนมองผลงานที่เสร็จสมบูรณ์ตรงหน้า

หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เธอเรียกพี่ชายมาลองใส่

มือเย็นเฉียบเล็กน้อยตอนช่วยจัดเสื้อผ้า

แม้ภายนอกจะดูนิ่งเหมือนเคย

และเมื่อเขาก้าวออกมายืนตรงหน้า

ทุกอย่างก็หยุดลง

มันพอดี

พอดีแบบที่ไม่ต้องแก้

ไม่ต้องดึง

ไม่ต้องปรับแม้แต่นิดเดียว

“โย่ว…”

แม็กซ์พูดออกมาเบา ๆ

“มันพอดีเป๊ะเลยน้อง”

อะธีน่ามองผลงานของตัวเองนิ่ง ๆ

ก่อนจะเผลอถอนหายใจออกมาเบา ๆ

เหมือนปลดอะไรบางอย่างออกจากอก

ความเหนื่อยทั้งหมด

ความกดดัน

คืนที่นอนไม่พอ

และวันที่ต้องฝืนลุกขึ้นมาทำต่อ

มันคุ้มค่าแล้ว

เธอไม่ได้ยิ้มกว้าง

ไม่ได้กระโดดดีใจ

แต่รอยยิ้มมุมปากเล็ก ๆ นั้น

กลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

นี่ไม่ใช่แค่ Final Project

แต่มันคือหลักฐานของความพยายาม

ความอดทน

และการเชื่อมั่นในตัวเองจนถึงที่สุด

อะธีน่ารู้ในใจว่า

ไม่ว่าจะผลออกมาเป็นอย่างไร

งานชิ้นนี้

เธอ “ชนะ” ตัวเองไปแล้ว

_______________________

หลังจากความตื่นเต้นค่อย ๆ สงบลง

อะธีน่าก็เผลอนึกถึงคำพูดของแม่ขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ

ผลงานที่ดี… มักจะถูกคนจับจ้อง

ถ้าทำเสร็จแล้ว ต้องหาที่เก็บที่ปลอดภัยที่สุด

เธอไม่รอช้า

ค่อย ๆ พับชุดทั้งสามอย่างประณีต

ผ้าทุกชิ้นถูกจัดวางด้วยความระมัดระวัง ราวกับเป็นงานศิลป์มากกว่าสิ่งของ

อะธีน่าเดินไปยังมุมหนึ่งของห้อง

ผนังเรียบสนิท ไม่มีอะไรบ่งบอกเป็นพิเศษ

เธอยกมือขึ้น แตะจุดเล็ก ๆ ที่แทบมองไม่เห็น

เสียง คลิก เบา ๆ ดังขึ้น

แผงผนังค่อย ๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นห้องลับขนาดย่อม

ภายในนั้น

ไม่ใช่แค่พื้นที่เก็บของธรรมดา

แต่เป็นที่ที่เธอเก็บทุกสิ่งที่ “มีค่า”

สมุดสเก็ตช์ตั้งแต่ยังเด็ก

ผลงานทดลองที่ไม่เคยให้ใครเห็น

แฟ้มไอเดียที่เต็มไปด้วยร่องรอยการลองผิดลองถูก

รวมถึงของสำคัญทางใจอีกหลายชิ้น

อะธีน่าวางชุดทั้งสามลงบนชั้นพิเศษ

ปิดด้วยผ้าคลุมบาง ๆ อย่างทะนุถนอม

ก่อนจะก้าวออกมา

เธอมองมันอีกครั้ง

สายตานิ่ง แต่มั่นใจ

แผงผนังเลื่อนกลับเข้าที่

ระบบล็อกทำงานทันที

ที่แห่งนี้… จะเปิดออกได้

ด้วยตัวตนของเธอเท่านั้น

มีอะธีน่า

เพียงคนเดียว

ที่เข้าถึงมันได้

เธอหันหลังกลับ

สูดลมหายใจลึก

Final Project ถูกเก็บอย่างปลอดภัย

และตอนนี้…

เธอก็พร้อมจะก้าวไปสู่ขั้นต่อไปแล้ว